Η Μαρία Ιορδανίδου Η μάγισσα Μουρ Μουρ και το Πλατύ Παπούτσι

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Μ.Ι.: Το σχολείο είναι ένα πολύχρωμο παζλ. Ένας χώρος συνάντησης διαφορετικών, μοναδικών, ξεχωριστών χαρακτήρων και προσωπικοτήτων. Υπάρχουν παιδιά που αν δεν κοιτάξεις πίσω απ' αυτό που βλέπεις, πίσω από τις ταμπέλες που είναι καρφιτσωμένες στο στήθος τους, θα περάσουν από τα χέρια σου χωρίς να έχεις κατανοήσει πόσο σπουδαία είναι. Χωρίς να μπορέσεις να τα βοηθήσεις να συνειδητοποιήσουν τη δική τους αξία.
Αρχικά, η προσωπική μου ανάγκη να μιλήσω γι΄αυτό το θέμα είχε τη μορφή σκέψεων που τριβίλιζαν το μυαλό μου. Σκέψεις που χοροπηδούσαν μέσα μου λαχταρώντας να γεννηθούν. Γρήγορα και χωρίς να μπορώ πλέον να το ελέγξω πήραν τη μορφή συναισθημάτων που πασχίζοντας να βγουν από μέσα μου, έγιναν λέξεις και εικόνες, διάλογοι και μουσικές, χρώματα και μονοπάτια. Κι εκεί μέσα συνάντησα, συνομίλησα, ένιωσα αυτά τα παιδιά που για κάποιο λόγο ντρέπονται γι' αυτό που είναι και κρύβονται σε μια γωνιά του εαυτού τους, μες την αδυναμία να δουν την δική τους ωραία πραγματικότητα.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Μ.Ι.: Στην αγαπημένη μου πολυθρόνα του σπιτιού μου, με μολύβι, στο αγαπημένο μου τετράδιο, πάνω σ' ένα ουράνιο τόξο που με τα επτά του διαφορετικά χρώματα φώτιζε τις σκέψεις μου και με πήγαινε από σύννεφο σε σύννεφο κι από ουρανό σε ουρανό.

Πόσο χρόνο σάς πήρε η συγγραφή;
Μ.Ι.: Μήνες και ώρες απίστευτου σβησίματος και γραψίματος και πάλι απ'; την αρχή. Εκείνο που με δυσκόλεψε ήταν ότι έπρεπε να μιλήσω σε παιδιά, με λόγο που θα τους ήταν οικείος και ένα ύφος που θα ήταν κατανοητός και ταυτόχρονα ελκυστικός. Μόνο έτσι θα μπορούσε το βιβλίο να τα κάνει να χωθούν μέσα στον εαυτό τους και να μπορέσουν να μπουν στα παπούτσια του άλλου με ευκολία.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Μ.Ι.: Πραγματικό, ενδιαφέρον, με έξυπνους διαλόγους και αστεία γραφή.

Τσάι βατόμουρο

Το πρωτόλειο της Konstandina Alberti έχει στο εξώφυλλό του πολύ ρομαντισμό, κάτι το αριστοκρατικό και πολύ ροζ δηλωτικό της γυναικείας του απεύθυνσης ενώ στο οπισθόφυλλο γράφει:
Τρία γράμματα, ένας αποστολέας. Μια παιδική υπόσχεση που θα εκπληρωθεί εικοσιπέντε χρόνια μετά. Η Μαντώ, η Αγγελική, η Ηρώ και η Έλλη θα βρεθούν αντιμέτωπες με τον ίδιο τους τον εαυτό, με τον έρωτα, το ψέμα και την απώλεια. Εκείνο το απόγευμα θα πιουν τσάι βατόμουρο και η επόμενη μέρα δεν θα είναι ίδια για καμία από τις τέσσερις.

Στο θέατρο Μπέλλος...

Τι μπορείτε να δείτε στο θέατρο Μπέλλος κατά τη δημιουργική περίοδο 2017-2018. Η ανάρτηση ενημερώνεται διαρκώς με ό,τι νεότερο ενώ στο τέλος θα βρείτε τα στοιχεία επικοινωνίας με το θέατρο όπου μπορείτε να επιβεβαιώσετε τις ημέρες και ώρες των παραστάσεων και να κάνετε τις κρατήσεις σας.

🎭

Και τα αγόρια κλαίνε
Μιχάλη Παπαδόπουλου
Ένα ψυχολογικό θρίλερ με τον Γιώργη Κοντοπόδη να αποδίδει καταλυτικά το ρόλο του serial killer John Gacy. Να σημειώσουμε ότι το έργο παρουσιάζεται για δεύτερη συνεχή χρονιά μετά την επιτυχία της περσινής παράστασης. Αυτή τη φορά ωστόσο ο μονόλογος γίνεται διάλογος. Το πρώτο θύμα του John Gacy, ο μικρός Timothy ζωντανεύει στη σκηνή και συνομιλεί με τα μάτια του με τον άνθρωπο που του αφαίρεσε τη ζωή, ζητώντας να μάθει το γιατί.
Η παράσταση είναι αυστηρώς ακατάλληλη για τα παιδιά.
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρου Λιακόπουλου
Παίζουν: Γιώργης Κοντοπόδης στο ρόλο του serial killer John Gacy. Στο ρόλο του Timothy ο πρωτοεμφανιζόμενος ηθοποιός Γιώργος Ντάβος
Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:45 από Τετάρτη 11/4 έως Πέμπτη 3/5.

Άγρια Λεβάντα

Το βιβλίο «Άγρια Λεβάντα», της Belinda Alexandra, είναι ένα βιβλίο εποχής. Το πρώτο πράγμα που σου κεντρίζει το ενδιαφέρον αντικρίζοντας το είναι το ιδιαίτερο βλέμμα του κοριτσιού στο εξώφυλλο και δευτερευόντως το μέγεθος του βιβλίου. Είναι ένα φανερά πληθωρικό μυθιστόρημα.

Μικρά τίποτα... Μεγάλα κάτι

Το Θέατρο της Ημέρας και η Ανδρομάχη Μοντζολή κλείνουν την φετινή θεατρική περίοδο με την παράσταση «Μικρά Τίποτα… Μεγάλα Κάτι».
Πρόκειται για μια σύνθεση από μικρά ταχυδράματα του συγγραφέα Λάκη Κουρετζή, ενορχηστρωμένα πάνω στον θεματολογικό άξονα της αέναης περιπέτειας της ύπαρξης του σύγχρονου ανθρώπου και στην διαλεκτική σχέση του με τον εσωτερικό και εξωτερικό του κόσμο.
Το σπονδυλωτό ως προς την δομή του σύγχρονο ελληνικό έργο, με ποιητική και αλληγορική διάθεση, προκρίνει τον λυρισμό, αλλά και την απέριττη, σκληρή και ανελέητη ατμόσφαιρα που περιβάλλει την ανθρώπινη ζωή, η οποία ξεδιπλώνεται μπροστά στον θεατή μέσα από μια ατέρμονη εναλλαγή εικόνων και καταστάσεων σε σχέση με τον χώρο και τον χρόνο, την κίνηση και την ακινησία.
Θέματα μείζονος τόνου, θίγουν το διαχρονικό διακύβευμα της ανθρώπινης ύπαρξης, εναλλάσσονται και συνδιαλέγονται με ζητήματα και καταστάσεις σύγχρονου προβληματισμού, ενώ συντελούν στη σύνθεση του ψυχικού βιότοπου των ηρώων του έργου και πλάθουν το ονειρικό, ποιητικό και νοσταλγικό «περιβάλλον» της παράστασης.
Καλύτερα όμως να μιλήσουν οι ηθοποιοί για το έργο και τους ρόλους τους...

Δυο χειμώνες κι ούτε ένα καλοκαίρι

Είχε ανάγκη να λευτερωθεί, να λυτρωθεί από τη φυλακισμένη για χρόνια μνήμη.
Από τον τίτλο κιόλας καταλαβαίνεις ότι δε πρόκειται για κάτι ευχάριστο. Ένας χειμώνας σημειολογικά σε παραπέμπει σε κρύα, δυσκολίες, κακοτοπιές... Περισσότερο δε όταν οι χειμώνες είναι δύο και τα καλοκαίρια μηδέν. Η διευκρίνηση που υπάρχει ακριβώς από κάτω: αληθινή ιστορία, προδίδει το ηχόχρωμα όσων εμπεριέχονται σε αυτό το βιβλίο.
Ο Μιχάλης Κατσιμπάρδης αφηγείται την ιστορία του πατέρα του· συγκεκριμένα, εκείνα τα τραγικά χρόνια που πέρασε στην αντίσταση και στα ναζιστικά στρατόπεδα κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο και έκτοτε ενώ, πιο πολύ από όλα, κρατά ζωντανή τη μνήμη καταγράφοντας την μαρτυρία.

Όταν σωπαίνει το φως

Ένα ταξίδι στο χρόνο είναι το νέο μυθιστόρημα της Δήμητρας Παπαναστασοπούλου και συγκεκριμένα στην Κρήτη του 16ου αιώνα ενώ αργότερα η δράση μεταφέρεται και στην Γαληνοτάτη, τη μαγευτική Βενετία. Ταξίδι σε άλλες εποχές και σε πληθυσμούς με πολύ διαφορετικές δομές και συνήθειες από τις δικές μας, με ζωντανές εικόνες, ατμοσφαιρικές περιγραφές, μοναδική πλοκή και καταιγιστικές εξελίξεις... εκτός των άλλων.

The Road Miles

Δίσκος: Ballads For The Wasteland
Κατακόρυφη βουτιά μέσα σε έναν υπέροχα μελωδικό κόσμο έκανα με ετούτο τον δίσκο!

Η Σόνια Αλεξίου για το Μη με ξεχάσεις σ' αγαπώ

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Σ.Α.: Η συγγραφή υπήρχε στη ζωή μου από την παιδική μου κιόλας ηλικία, όμως το συγκεκριμένο βιβλίο ξεκίνησε έπειτα από την επιθυμία μου να γνωρίσω και να μεταφερθώ σε πρωτόγνωρους κόσμους και καταστάσεις. Ονειρεύτηκα, έπιασα το στυλό και… άρχισα.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Σ.Α.: Η λέξη θα ήταν το «ταξίδι». Όχι μόνο επειδή οι ήρωες λόγω του επαγγέλματός τους επισκέπτονται πολλούς προορισμούς, στους οποίους μας παίρνουν μαζί τους, αλλά επειδή η λέξη αυτή κυριαρχούσε στο μυαλό μου σε όλη τη διάρκεια της συγγραφής του.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Σ.Α.: Θα τον συμβούλευα να βρει ελεύθερο και ήσυχο χρόνο για τον εαυτό του και παρέα με μία ευωδιαστή κούπα καφέ ή ένα ποτήρι κρασί να αφεθεί και να απολαύσει το ταξίδι. Και υπόσχομαι ότι… δεν θα είναι μόνο ένα.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Σ.Α.: Μπορώ να πω με σιγουριά πως θα πηγαίναμε μία βόλτα μέχρι το Παρίσι. Θα μπορούσε να διαρκέσει από μία στιγμή μέχρι για πάντα. Όσο δηλαδή αρκεί για να ερωτευτούν δύο άνθρωποι, και όσο μπορεί να διαρκέσει η αγάπη τους. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στους ήρωες του βιβλίου.

Ο αντρειωμένος

Ένα διαχρονικό και βαθιά ανθρώπινο κείμενο, που θα παρουσιαστεί στο θέατρο Αλκμήνη για δέκα παραστάσεις.
Το πολυβραβευμένο έργο των Holworthy Hall και Robert Middlemass, έχει ως κεντρική ιδέα τη στάση του ανθρώπου απέναντι σε ένα δυνατό δίλημμα που αντιστέκεται στην εξουσία αλλά και στα ίδια του τα συναισθήματα. Ο θεατής συμμετέχει, ταυτίζεται με τους ήρωες, παρακολουθεί, από πολύ κοντά την εξέλιξη της υπόθεσης. Σε αυτό το κλίμα εγγύτητας, συμβάλλει και η ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα του θεάτρου. Στον «Αντρειωμένο», προβάλλονται παγκόσμιες ανθρώπινες αξίες, ενώ η θεατρική εμπειρία ξεκινά από την είσοδο του θεατή στο χώρο, ολοκληρώνεται με την έξοδό του κι επεκτείνεται με τακτική επικοινωνία μέσω e-mail, στη συνέχεια.

«Συχνά οι δειλοί πεθαίνουνε πριν από τον θάνατό τους, ενώ ο ανδρείος γεύεται τον θάνατο μεμιάς…»

Στην υπόθεση... βρισκόμαστε, λίγα χρόνια μετά τον πόλεμο, στο γραφείο του διευθυντή Χολτ στην πολιτειακή φυλακή του Γουέδερσφιλντ στο Κονέκτικατ, εν αναμονή της εκτέλεσης ενός θανατοποινίτη, ο οποίος αρνείται να αποκαλύψει την πραγματική ταυτότητά του. Παρά τις επίμονες προσπάθειες του διευθυντή και του ιερέα των φυλακών, καταφτάνει μια νεαρή κοπέλα, ελπίζοντας πως ο μελλοθάνατος είναι ο αδελφός της. Η συνάντηση τριών διαφορετικών αντιλήψεων ξεδιπλώνει συναισθήματα και εικόνες που φέρνουν σε σύγκρουση τρεις διαφορετικούς κόσμους: τον κόσμο της εκκλησίας, της εξουσίας και της…

Σκηνοθετικό σημείωμα:
«Όταν χάνονται οι πράξεις, χάνονται οι λέξεις. Χάνονται οι λέξεις γιατί έχουν χάσει την έννοιά τους, το περιεχόμενό τους, γιατί η έννοια δεν αντιστοιχεί σε μια ανθρώπινη πράξη. Έτσι η λέξη ακούγεται άδεια, παλιά, παλιομοδίτικη. Όπως οι λέξεις γενναίος, ανδρείος, αντρειωμένος. Ο δικός μας αντρειωμένος έχει περιεχόμενο ανθρώπινο, αξιοπρέπεια, αυταπάρνηση, ολοκληρωμένη στάσης ζωής. Αναφέρεται σ' έναν νέο άνθρωπο που μένει πιστός στις αρχές του, μέσα σε δύσκολες συνθήκες, σε πιέσεις της εξουσίας, της κοινωνίας. Στις πιέσεις των ίδιων των συναισθημάτων του ακόμα...»
Παντελής Παπαδόπουλος

🎭

Ας δούμε τι λένε δύο εκ των ηθοποιών για το έργο και το ρόλο τους...

Ο Ιωάννης Παπουτσάκης Στις ράγες της μνήμης

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Ι.Π.: H ανάγκη να εκφραστώ, να μοιραστώ τις σκέψεις μου, τις ανησυχίες μου, τις αγωνίες μου και κυρίως τα συναισθήματά μου με τον κόσμο. Παράλληλα, οι «Ράγες της μνήμης» ήταν ένα χρέος στη μνήμη του πατέρα μου και σ΄ όλους αυτούς που αγωνίζονται στη ζωή τους με εντιμότητα και ομορφιά ψυχής για να ανοίξουν δρόμους στην ανθρωπιά.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Ι.Π.: Νοσταλγία.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Ι.Π.: Δεν μου αρέσει να συμβουλεύω. Απλώς μπορώ να πω ότι αυτό το βιβλίο απευθύνεται σε όσες και όσους πορεύονται σε ξεχωριστά μονοπάτια, ποτισμένα από αγάπη, χωρίς κακίες και μικρότητες, που μικραίνουν το μπόι του ανθρώπου. Σε απροσκύνητους και εραστές της αλήθειας.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Ι.Π.: Θα αφήναμε το τρένο να κυλήσεις στις ράγες με προορισμό το όνειρο, το προσωπικό όνειρο του καθενός. Τα όνειρα δεν τελειώνουν ποτέ.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο/απόσπασμα από το βιβλίο
Ι.Π.: Δεν καταφέραμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο
αδερφέ μου
Όμως δεν κατάφερε κι ο κόσμος
ν΄ αλλάξει εμάς
Παραμένουμε όπως τότε
Παιδιά ρομαντικά κι ονειροπόλα
Κι ας πάγωσαν τα όνειρά μας
μέσα στη δίνη και την οδύνη των καιρών
Οι λύκοι θα είναι πάντα εδώ
και τα ουρλιαχτά τους
θα σκορπίζουν τον τρόμο
στο ποίμνιο των αγνών ανθρώπων
που διάλεξαν το δρόμο του Γολγοθά
από εκείνον των τριάκοντα αργυρίων
Η ποιητική συλλογή του Ιωάννη Παπουτσάκη, Στις ράγες της μνήμης, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν. Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ.

Ο Ιωάννης Σ. Παπουτσάκης γεννήθηκε στην Αθήνα. Από μικρή ηλικία έδειξε ιδιαίτερη έφεση στην ποίηση, τη λογοτεχνία, τη δημοσιογραφία, τον κινηματογράφο και τον αθλητισμό. Σπούδασε δημοσιογραφία στο Εργαστήρι Επαγγελματικών Σπουδών και αμέσως μετά εργάστηκε στις πολιτιστικές στήλες των εφημερίδων Εξόρμηση και Βραδυνή.
Από το 1986 βρίσκεται στην ΕΡΤ, όπου προσφέρει τις υπηρεσίες του στο αθλητικό και πολιτιστικό ρεπορτάζ της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου. Την περίοδο 1990-1994 διετέλεσε προϊστάμενος του Γραφείου Τύπου της ΕΡΤ2, ενώ από το 2000 έως το 2003 συνεργάστηκε στην τηλεοπτική εκπομπή-ντοκιμαντέρ Σε ρυθμούς ελληνικούς. Μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ, συνέχισε στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ Οpen καθώς και στην εφημερίδα Το Χωνί.
Η επαναλειτουργία της ΕΡΤ τον Ιούνιο του 2015, τον βρίσκει να παρουσιάζει εκπομπές στο Δεύτερο και Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ και στη Φωνή της Ελλάδας. Επίσης, ανήκει στη συντακτική ομάδα του περιοδικού Ραδιοτηλεόραση, 20 και πλέον έτη.
Ακόμη, έχει εργαστεί στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Κανάλι Ένα, Πόλις, Αlpha Sport, Κανάλι 15. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ.
Το 2017 κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή του Εξόριστα καλοκαίρια από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Κερδίστε το!
Για να συμμετέχετε στην κλήρωση (2 αντίτυπα σε ισάριθμους αναγνώστες) κλικάρετε το k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 12 Ιουνίου 2018 και τα βιβλία θα παραδοθούν/αποσταλούν στους τυχερούς από το koukidaki.
Καλή τύχη!

Η Στέφανι Τσάκωνα για το Περί σώματος

Το «Περί σώματος» περιλαμβάνει χορό, κίνηση και λόγο. Πραγματεύεται το ανθρώπινο σώμα, τη γέννηση, τον έρωτα, τον θάνατο, την ντροπή, την ομορφιά, την ασχήμια, το γήρας... Αναφέρεται στο εύθραυστο του σώματος, την παραμόρφωση του, στον ναρκισσισμό και την κοινωνική καθοδήγηση μέσω προτύπων. Στο εν λόγω χοροθεατρικό έργο υπάρχει η αίσθηση του σύγχρονου και του αιώνιου.
Τα 5 στοιχεία της φύσης: η φωτιά, η γη, το νερό, ο αέρας και ο αιθέρας (πεμπτουσία) δημιουργούν έναν άνθρωπο-σύμβολο. Εκείνος κινείται από ένα κατώτερο επίπεδο σε ένα ανώτερο.
Ένας συμπαντικός χορός συνδέει τον μικρόκοσμο (ανθρώπινο σώμα) με τον μακρόκοσμο (σύμπαν).

Τα σώματα στο χώρο δημιουργούν εσωτερικά και εξωτερικά τοπία. 
Η Στέφανι Τσάκωνα, χορογράφος και σκηνοθέτιδα, μιλάει για την παράσταση...

Φιλουμένα (Μαρτουράνο)

Έχω υπέροχες αναμνήσεις από αυτό το έργο, το είχα πρωτοδεί το 1986 με πρωταγωνίστρια την Αλίκη Βουγιουκλάκη και δίπλα της τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ.
Πρόκειται για ένα σκαμπρόζικο έργο του Ναπολιτάνου Εντουάρντο Ντε Φίλιππο, το όποιο έχει παρουσιαστεί πολλές φορές στην Ελλάδα στις διάφορες θεατρικές σκηνές και έχει γυριστεί και σε κινηματογραφική ταινία με πρωταγωνιστές τη Σοφία Λόρεν και τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι.
Ο Εντουάρντο Ντε Φίλιππο έγραφε τα έργα του μόνο στα ναπολιτάνικα και έλεγε χαρακτηριστικά ότι δεν έγραφε στα ιταλικά γιατί «δεν μπορούσε να γράψει σε ξένη γλώσσα!», προσλάμβανε μόνο Ναπολιτάνους ηθοποιούς να παίξουν στις παραστάσεις του και τους έδινε αρκετή ελευθερία να προσθέσουν ατάκες επειδή θεωρούσε ότι ταιριάζει στο είδος του θεάτρου που υπηρετούσε: στην Commedia Dell Arte. Τους συμβούλευε όμως να μην υπερβάλλουν πολύ με τα ίδια αστεία. Κάτι που ίσως δεν σεβάστηκαν οι ηθοποιοί στην παράσταση που είδα εγώ.

Ροές

Γράφει η Νατάσσα Βλουτόγλου

Αναπάντεχα... Έτσι νόμισα στην αρχή...

Σαν να ξύπνησα από έναν λήθαργο, σαν σε όνειρο -θαρρώ, δεν ήταν εφιάλτης- σηκώθηκα ένα ηλιόλουστο πρωινό και οι τόσο γνώριμες σκέψεις μου, οι τόσο έμπλεες από θερμές δονήσεις, με είχαν εγκαταλείψει...

Το ενδιαφέρον μου, παροπλισμένο κι αυτό, με θωρούσε από απόσταση ασφαλείας. Στράφηκα και το κοίταξα πίσω μου. Ήταν πια ένα με την σκιά μου.

Αισθάνθηκα την ζωοποιό γαλήνη του κενού...

Απαλλαγμένος από την βακχική έκσταση της παντοδυναμίας των μεγάλων επιθυμιών μου, δίχως στέρηση, δίχως θλίψη, ανακάλυψα ένα ξέφωτο γεμάτο ανοίκειο φως...
Δεν ήξερα τις λέξεις...

... Και τότε ξεκίνησα να γράφω...

🍃

Copyright © Νατάσσα Βλουτόγλου All rights reserved, 2018
Η συνοδευτική φωτογραφία είναι επιλογή της ίδιας. Πηγή

Μιλούκα

Πώς θα σας φαινόταν να κρατήσετε στα χέρια σας ένα βιβλίο για έναν ήρωα ο οποίος έχει δώσει το όνομά του στον τίτλο του βιβλίου και ωστόσο δεν εμφανίζεται ποτέ στις σελίδες του;

Ο «Μιλούκα» εκπροσωπεί την κεντρική ιδέα του βιβλίου, είναι περισσότερο ιδέα παρά άνθρωπος, αποτελεί το ιδεώδες, τον ιδανικό αγωνιστή και ήρωα, που το κάθε μέλος της κοινωνίας θα έπρεπε να είναι ώστε να τεθούν οι βάσεις των ίσων ευκαιριών, της δικαιοσύνης και μιας ενιαίας κοινωνικής ηθικής.

Ο Πέτρος Μπένος και το Πόετρυ Ατ Λαστ

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Π.Μ.: Με ώθησαν να γράψω αυτό το βιβλίο πολλά πράγματα. Κυρίως αυτά που φωνάζουν μέσα μου σε συνδυασμό με αυτά που συμβαίνουν γύρω μου. Πολύ λίγο θα βρείτε στο βιβλίο μου εξωτερικά γεγονότα. Περισσότερο θα βρείτε καθρεφτίσματα των συναισθημάτων που μου προκαλεί ο έξω κόσμος.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Π.Μ.: Η λέξη που θα αντιπροσώπευε την ποιητική μου συλλογή, είναι η λέξη βύθισμα. Είναι η εσωτερική αναζήτηση που κάνω, και καλώ τον αναγνώστη να συνταξιδέψουμε.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Π.Μ.: Η συλλογή μου δεν απευθύνεται σε "μικρά παιδιά". Πρέπει να είναι κανείς πολύ προσεκτικός όταν διαβάζει τα ποιήματα μου, από την άποψη ότι θα πρέπει να έχει ξεκινήσει μια είδους εσωτερική αναζήτηση από μόνος του. Μπορεί τα ποιήματα να φαίνονται απλά αλλά δεν είναι. Πάντως, αυτοί που του χουν διαβάσει μέχρι τώρα, όταν τους ρωτάω πώς τους φάνηκε, έχουν ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Π.Μ.: Σίγουρα σε ένα ταξίδι σε μια πολύ μεγάλη σπηλιά με πολύ νερό. Θα κρατούσε για άλλους, ένα λεπτό, και για άλλους έναν αιώνα.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Π.Μ.: Η φράση που θα έκλεινα με απόσπασμα είναι:
Η αναβλητικότητα κάνει θόρυβο. Μερικές φορές ξέρεις τί πρέπει να κάνεις.
Η ποιητική συλλογή του Πέτρου Μπένου, ΠΟΕΤΡΥ ΑΤ ΛΑΣΤ, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν. Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ.

Στο οπισθόφυλλο γράφει:
Το σύμπαν ανοίγει τη διάστασή του
με το κλειδί των πολλών θανάτων μου…
Η αντίστροφη δράση της ανθρωπότητας,
απ’ την τεχνολογική κραυγή και στο τιτίβισμα του σκύλου
στην άγρια πέτρα και στο ευλογημένο χώμα.
Μήπως ξανανεβούμε στα δέντρα;
Θα ’ναι μια συνειδητή επιστροφή με ραδιοσυχνότητες αστρόπετρων
στα μηνύματα που θα φέρνουν οι πυγολαμπίδες πια.

Ο Πέτρος Μπένος γεννήθηκε το 1979 στην Αλεξανδρούπολη. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός και ηθοποιός. Έχει λάβει μέρος σε πολλές παραστάσεις με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής και με τη ΦΕΞ Ξάνθης. Στην Αθήνα, όπου πλέον ζει και εργάζεται, συμμετέχει σε θεατρικές ομάδες και παραστάσεις. Το Πόετρυ ατ λαστ είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή.

Ο γιος μου, Νικόλαος Μάντζαρος

Μετά την εξαιρετικά πετυχημένη παράσταση του Περικλή Μοσχολιδάκη "Αγγέλικα Νίκλη Σολωμού, η Διάφανη" που παρακολούθησα στο θέατρο Vault, σειρά είχε τώρα ο έτερος μεγάλος των Επτανήσων, ο Νικόλαος Μάντζαρος. Φίλος και συνεργάτης του Διονυσίου Σολωμού, ο Νικόλαος Μάντζαρος έγινε γνωστός στην Ελλάδα κυρίως ως συνθέτης του εθνικού μας ύμνου, αλλά ήταν πολύ περισσότερα από αυτό!
Και για την μεγάλη καλλιτεχνική του καριέρα μας μιλά η μητέρα του Ρεγγίνα Βικτώρια Τουρίνι, σύζυγος του Ιάκωβου Χαλικιόπουλου Μάντζαρου. Είναι ο δεύτερος μονόλογος που παρακολουθώ με θέμα «Ο Γιος μου…», μια ιδέα των Δημήτρη Καρατζιά και Μάνου Αντωνιάδη, όπου επτά μητέρες επτά διάσημων προσωπικοτήτων, μας μιλάνε για τα παιδιά τους.

Η Μαρία Μ. Στρίγκου και Ο άλλος εγώ

Ο άλλος Εγώ, εγώ ο Άλλος

Άνθρωπος μοιρασμένος στα δυο
Λαμπερός σα νεογέννητη μέρα
Λαβωμένος απ’ των γονιών του τις προσδοκίες
Ο άλλος μου εαυτός
Σκοτεινός μέσα στην αγωνία του

Ένοχος χωρίς αιτία
Γήινος με αφορμή
Ωραίος σα λάθος που επανορθώνεται, όταν η σάρκα με τη ψυχή θ’ αγαπηθεί.[1]
Το διήγημα της Μαρίας Στρίγκου, Ο άλλος εγώ, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν. Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ.

Στην περιγραφή λέει:
Το μόνο που θέλησα είναι να πήγαινα μια βόλτα στο δάσος με τα ξωτικά, γυρεύοντας τα μαγικά τους ξόρκια. Νόμιζα πως αυτά θα με γιατρέψουν. Θα με γλιτώσουν απ’ το κακό και απ’ τ’ άδικο της θυσίας. Πιάνουν, λένε, άμα τα πεις με την καρδιά σου. Πρόσεχε την ώρα, κι εδώ χρειαζούμενος είναι ο προσδιορισμός.
«Σωστή».
Αυτό με κατάτρεχε μια ζωή μέχρι τα σήμερα. Η λέξη «σωστός», «σωστή», «σωστό». Που δεν με χωρούσε.
Γι’ αυτό δεν τη γλίτωσα. Γιατί οι γονιοί μας δεν ένιωσαν πως ήμουνα ο σωστός γι’ αυτούς και τη γενιά μας. Εσύ ήσουνα. Γιατί η ώρα, αν ήταν η σωστή, τότε σίγουρα δεν ήταν για μένα. Για σένα ήτανε. Πέρασε χωρίς να με αγγίξει στο ελάχιστο η μαγική της επιρροή. Σαν τ’ όνειρο κι αυτή. Τέλειωσε αφήνοντας μια πικρή γεύση στο στόμα. Κι έναν θάνατο από αμέλεια. Έτσι είπανε στους ξένους, μα εμείς το ξέρουμε καλά πως με σκοτώσαν.
- Στ’ αλήθεια μπορεί να έχω πεθάνει από τα χτες.
- Μπορεί να ’χεις πεθάνει.
- Μα είναι αργά για να το πληροφορηθώ στο ενθάδε;
- Ποτέ δεν είναι. Ξύπνα!

**

Η Μαρία Στρίγκου γεννήθηκε στη Λέσβο και θεωρεί πως αυτό είναι ότι καλύτερο της έχει συμβεί στη ζωή της μέχρι σήμερα. Ο Άλλος Εγώ είναι το έκτο βιβλίο της.
Προηγήθηκαν οι τίτλοι: Τυρκουάζ (ποιήματα, εκδόσεις Βακχικόν 2016), Παραμύθια σαν αλήθεια (παραμύθι, εκδόσεις Ζάθεον Πυρ 2014), Ν’ ακούσω τη λέξη που λείπει (ποιήματα, Άνεμος εκδοτική 2012), Η κλέφτρα των καλοκαιριών (μυθιστόρημα, Εμπειρία εκδοτική 2004), Η Αλίκη στη χώρα των τραυμάτων (διήγημα, εκδόσεις Γκοβόστη 1999).

📖

Κερδίστε το!
Για να συμμετέχετε στην κλήρωση κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες πληροφορίες σχετικά με τις κληρώσεις, τους τυχερούς και τα δώρα εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για την 1η Ιουνίου 2018 και το βιβλίο θα αποσταλεί/παραδοθεί στον τυχερό από το koukidaki.
k
Καλή τύχη!

📖

[1] Η Μαρία Στρίγκου συμπληρώνει την ακροστιχίδα του τίτλου του βιβλίου της. Η ακροστιχίδα είναι ένα παλαιό ποιητικό παιχνίδι στο οποίο τα αρχικά γράμματα των στίχων αν διαβαστούν από πάνω προς τα κάτω δίνουν μια λέξη ή φράση. Στην δική μου εκδοχή τα αρχικά γράμματα δίνουν τον τίτλο του έργου εκείνου που γράφει το παζλ και, εφόσον είναι ελεύθερος να συμπληρώσει τα αρχιγράμματα με όποιον τρόπο θέλει (μονολεκτικά, ποιητικά, περιγραφικά, κ.ο.κ. ακόμα και μονοσύλλαβα) ονόμασα την στήλη Ακρότιτλο. Περισσότερα σαν κι αυτό εδώ.

Θάρρος ή αλήθεια;

Έρχεται στο θέατρο Αλκμήνη, ένα θρίλερ δωματίου, βασισμένο στην ταινία Truth or Dare του Robert Heath σε σκηνοθεσία Παύλου και Chris Πιέρρο.

Στην υπόθεση... έξι νέοι, μετά από ένα επεισοδιακό πάρτι αποφοίτησης κι ένα παιχνίδι «Θάρρους ή Αλήθειας», που θα τους επηρεάσει όλους κομβικά, ξανασυναντιούνται, ένα χρόνο μετά, στα γενέθλια του έκτου της παρέας, ερχόμενοι ο καθένας με προσωπικά κίνητρα. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να φανταστεί την απρόσμενη εξέλιξη, εξάλλου τι μπορεί να πάει στραβά σε ένα πάρτι γενεθλίων;
Τελικά, τα γενέθλια μετατρέπονται σε παγίδα θανάτου και δεν θα φύγει κανείς από εκεί ζωντανός, χωρίς να αποσπαστεί η ομολογία του ενόχου. Ποιος θα καταφέρει να δραπετεύσει από το απομακρυσμένο σπίτι στο Λαγονήσι, σώος και αβλαβής; Ποιος είναι ο ένοχος ανώνυμος αποστολέας του Καρτ Ποστάλ με την φράση «Θάρρος ή Αλήθεια πουστράκι;»;
Αυτά τα θολά σημεία καλούνται οι πρωταγωνιστές του έργου να φωτίσουν, όσο επίπονη και παρακινδυνευμένη μοιάζει η διαδικασία αυτή. Σε όλη τους την προσπάθεια και κατά την διάρκεια των βασανιστηρίων που τους επιβάλλονται, έχουν στο πλευρό τους τους θεατές που αισθάνονται αναπόσπαστο μέρος αυτής της ανατριχιαστικής υπόθεσης.
Ένας αναισθησιολόγος, μια πρώην χορεύτρια, μια ψυχολόγος, ένας ακαδημαϊκός ερευνητής, ένας πλαστικός χειρουργός, ένας δημοσιογράφος, ένας D.J. κι ένας χειρουργός άρτι αφιχθείς από τον πόλεμο στη Συρία θα μάθουν, καλύτερα από τον καθένα, πως κάθε δράση έχει και αντίδραση, ακόμα και η επιλογή της αδράνειας και κάθε πράξη έχει και της συνέπειές της. Ο κάθε χαρακτήρας θα αναμετρηθεί με τα λάθη και τα πάθη του κι αν επιβιώσει μέσα από αυτό το παιχνίδι, ίσως βγει καλύτερος άνθρωπος.
Εσύ, έχεις το θάρρος να μάθεις την αλήθεια;

🎭

Οι καταλληλότεροι να μιλήσουν για το έργο και τους ήρωες είναι οι ηθοποιοί της παράστασης. Διαβάστε τι απάντησαν.

Οι τίγρεις της λησμονιάς

Γυναίκα- άντρας, δύο πόλοι... και στο ενδιάμεσο το ταξίδι της ζωής, η ευτυχία, η συνύπαρξη.

Μία γυναίκα το ερωτικό, και όχι μόνο, ταξίδι της ζωής της, ο άγγελός της και η μεταμόρφωσή του σε διάβολο ή μήπως αυτό ήταν ευθύς εξαρχής; Η δύναμη της ζωής και πως νικάει το όποιο κακό.
Το βιβλίο επισημαίνει ότι κάποιες φορές αν χρειαστεί στη ζωή κάποιοι μπορούν να αυτοθεραπευτούν, επίπονη διαδικασία και διεργασία, αξίζει όμως. Φύση και ψυχή αποθεώνονται.

Χρήστος Σιμαρδάνης

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1957 και σπούδασε στο Central School of Speech and Drama του Λονδίνου και για λίγο στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη. Εργάστηκε ακόμη και ως αεροσυνοδός! Πέθανε στις 13 Μαρτίου 2018 από καρκίνο. Η φωτογραφία είναι από το πρόγραμμα της θεατρικής παράστασης «Το βιζόν και χάριν έχει» (των Ρέυ Κούνεϋ και Τζων Τσάπμαν, θέατρο Αθηνά, άνοιξη 1991).

Έντα Γκάμπλερ

Όσοι με γνωρίζουν καλά, ξέρουν ότι ο Ίψεν δεν είναι η ιδανική μου επιλογή για θεατρικές παραστάσεις. Παρόλο που έχω δει τα πιο γνωστά του έργα αρκετές φορές, δεν ενθουσιάζομαι μαζί τους. Ο λόγος; Τον θεωρώ ξεπερασμένο, τον θεωρώ σκοτεινό, τον θεωρώ πολύ Σκανδιναβό για την ιδιοσυγκρασία μου.
Πήγα όμως με κάποια χαρά σε αυτήν την παράσταση της Έντα Γκάμπλερ, αρχικά γιατί παιζόταν στον χώρο του πρώην ξενοδοχείου Μπάγκειον της Ομονοίας. Το ξενοδοχείο αυτό κρύβει αναμνήσεις για εμένα, αφού ιδιοκτήτης του την δεκαετία του 1980 ήταν ο πατέρας μιας συμμαθήτριας και καλής μου φίλης. Μετά τα μαθήματα του Λυκείου, συνηθίζαμε να πηγαίνουμε εκεί (μέσα στο ξενοδοχείο έμενε και η οικογένεια) να ακούμε την μουσική των Cure και να πίνουμε μπύρες. Αξέχαστα, υπέροχα χρόνια.

Για να ξαναγυρίσουμε όμως στο θέμα μας, το Μπάγκειον έχτισε ο Γερμανός αρχιτέκτονας Τσίλερ από το 1890 έως το 1894 και το όνομά του προέρχεται από τον ευεργέτη Ιωάννη Μπάγκα. Στις αρχές του 20ου αιώνα το ξενοδοχείο αποτελούσε το διαμάντι της Αθήνας με το κεντρικό αίθριο με την γυάλινη οροφή του, τον ψηλοτάβανο χώρο του και την αίθουσα χορού. Στην περίοδο του μεσοπολέμου στο Μπάγκειον σύχναζαν ο Ναπολέοντας Λαπαθιώτης, ο Τέλλος Άγρας, ο Κώστας Βάρναλης, ο Κώστας Ουράνης, ο Άγγελος Τερζάκης, ο Γιάννης Ρίτσος και ο Γιάννης Τσαρούχης. «Μες σε καπνούς και σε βρισιές», σε ποτά και σε τσιγάρα, δημιουργούσαν την υπέροχη λογοτεχνική γενιά του 1930. Το Μπάγκειον σταμάτησε να λειτουργεί ως ξενοδοχείο στην δεκαετία του 1990. Από το 1994 έως το 2002 το κτήριο στέγασε το Mediterranean College. Και μετά εγκαταλείφθηκε στην τύχη του, όπως όλα τα κτήρια του κέντρου της Αθήνας! Τα τελευταία χρόνια το κτήριο το χρησιμοποιεί η Μπιενάλε της Αθήνας σε συνεργασία με τον Δήμο Αθηναίων ως εκθεσιακό και πολιτισμικό χώρο.

Ερωφίλη project

Σκεφτείτε τη διασημότερη τραγωδία της κρητικής αναγέννησης, το χρονικό ενός αιματοβαμμένου έρωτα, το πεντάπρακτο αριστούργημα του ρεθυμνιώτη ποιητή Γεωργίου Χορτάτση, να αναπαρίσταται σε μεσαιωνικά κάστρα και φρούρια, με ζωντανή μουσική από κρουστά και έγχορδα, να φωτίζεται το φυσικό τοπίο από κεριά και πυρσούς ενώ οι θεατές-επισκέπτες, ως μύστες της θεατρικής τελετουργίας να ταξιδεύουν στο χώρο και το χρόνο, στο παλάτι του βασιλιά Φιλόγονου, καθώς γίνονται μάρτυρες της ιστορίας της Ερωφίλης και του Πανάρετου. Αναλογιστείτε τις ατμόσφαιρες και τον αισθαντισμό της παράστασης τις καλοκαιρινές έναστρες βραδιές υπό τους ήχους της κιθάρας, του μαντολίνου, του βιολιού...
Αυτό το καλοκαίρι, τα μεσαιωνικά κάστρα της χώρας μας (Κρήτη, Κεφαλλονιά, Κέρκυρα, Ιωάννινα, Θεσσαλονίκη, Μάνη, Πάτρα κ.ο.κ.) φιλοξενούν μια μυσταγωγική θεατρική παράσταση που δε πρέπει να χάσετε. Ο εμπνευστής της παράστασης, Θοδωρής Οικονομίδης ο οποίος υπογράφει και την επεξεργασία του κειμένου, τη διδασκαλία και τη μουσική, μιλάει για πρώτη φορά για το εγχείρημα.
Πώς προέκυψε η ιδέα;
Θ.Ο.: Όπως προκύπτουν όλα τα πράγματα στην τέχνη. Μια συγκυρία. Μια ευνοϊκή συνθήκη. Βρέθηκε η Ερωφίλη!! Η συνάντηση και η γνωριμία μου με την ερμηνεύτρια Αμαλία Αρσένη, ήταν η αρχή. Καταλάβαμε αμέσως ότι έχουμε κοινούς στόχους και όνειρα κι εκεί ξεκίνησε η συνεργασία μας και το χτίσιμο του project Ερωφίλη.
Για μένα το συγκεκριμένο έργο της Κρητικής Αναγέννησης, αποτελεί έναν από τους σταθμούς, στην μακρόχρονη έρευνά και ενασχόλησή μου, πάνω στους τρόπους και τις τεχνικές που θα μπορούσε να αναπαρασταθεί η αρχαία τραγωδία στο σήμερα. Πιστεύω ότι για να συμβεί αυτό, σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο, θα πρέπει να υπάρξει πρώτα βαθιά γνώση του θεάτρου και της λογοτεχνίας στο μεσοδιάστημα, από την εποχή του 5ου αιώνα π.Χ. μέχρι το σήμερα. Κι αυτό γιατί η τραγωδία θα πρέπει να γεφυρωθεί με το τώρα κι όχι να ανεβαίνει σαν ένα ακόμη κείμενο, σαν ένας ακόμη δελεαστικός τίτλος έργου…
Τα περισσότερα χρόνια που ασχολούμαι με το θέατρο είναι αφιερωμένα σ΄αυτόν τον σκοπό. (2000 Νεκρού αδερφού, 2004 Golfw reloaded, 2007 Απόκοπος, 2011 Καταλόγια-Παραλογές, 2013 Νούτικες Κωμωδίες, 2014 Οδύσσειας Σύνοψη, 2015 Antigona-school version, 2017 Mythology Ι) Το πώς δηλαδή μπορούν να αναπαρασταθούν τα κλασσικά λογοτεχνικά αριστουργήματα της ελληνικής γραμματείας, με φρέσκους και σύγχρονους τρόπους θεατρικής απόδοσης, για να τραβήξουν έτσι και να απασχολήσουν τις νέες γενιές.
Νομίζω ότι φέτος η «Ερωφίλη project» θα είναι η δουλειά που θα μας βάλει στον προθάλαμο για την κεντρική αίθουσα της τραγωδίας. Μιλάμε εξάλλου για μια «σύγχρονη τραγωδία», ένα έργο δηλαδή που έχει όλα τα χαρακτηριστικά του αρχαιοελληνικού δράματος, γραμμένο όμως τον 15ο αιώνα. Έμμετρος λόγος, χορικά, πέντε πράξεις, τρεις βασικοί ρόλοι τραγική κατάληξη, θεματολογία.
Ελπίζουμε όλα να πάνε καλά και να είναι αυτό το project η δύναμη που θα μας κάνει ικανούς να καταπιαστούμε με την κλασσική αρχαιοελληνική τραγωδία.

Βαβέλ

Έχετε διαβάσει Έκο; Κι αν ναι, έχετε προσέξει με τι μαεστρία μπλέκει την πραγματική ζωή με τη φαντασία δημιουργώντας ένα σύνολο αλήθειας που είναι ολότελα μυθοπλασία; Σίγουρα έχετε προσέξει το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο τοποθετεί τους ευφυείς  ήρωές του (άντρες στην πλειοψηφία τους), τις ιστορικές αναφορές και την κανονική ζωή όπως τη ξέρουμε μαζί με την ιστόρηση του εκάστοτε βιβλίου του, εκείνη που δημιουργεί ο ίδιος και, οπωσδήποτε, γνωρίζετε τις πρωτότυπες ιστορίες που σκαρώνει, τις ιδιαίτερες πλοκές... Και όλα αυτά, χωρίς να βιάζεται να ολοκληρώσει... δίνοντας χώρο και χρόνο στους χαρακτήρες να αναπνεύσουν, να ολοκληρωθούν. Αφήνοντας περιθώρια γύρω από το βασικό του άξονα να χωρέσουν όλες οι πληροφορίες (όσο περισσότερες τόσο το καλύτερο), να ανοίξουν οι περιγραφές (όσο πιο πλατιές τόσο το κέρδος), να πληθωρήσουν οι σκέψεις (καμία έκπτωση λόγω οικονομίας)... και όλα αυτά χωρίς να επαναλαμβάνεται ή να αναλώνεται σε κάτι περιττό. Να γράφει πολλά επειδή έχει να πει πολλά και όχι υπερβάλλοντας. Ο Ουμπέρτο είχε -ακόμα να συνηθίσω τον πρόωρο χαμό του- τη βαθιά γνώση της ιστορίας, την όρεξη της δημιουργίας, τη σπίθα και την εξυπνάδα να "στήσει" κάτι δικό του -αντί να ασχοληθεί με ό,τι ήδη υπήρχε στο συγγραφικό/λογοτεχνικό τοπίο- και αυτό έκανε προτείνοντας νέες φόρμες μυθογραφίας.
Διαβάζοντας το μυθιστόρημα του Γιώργου Γιαντά μού έρχεται στο μυαλό ο Ιταλός σημειολόγος· καθόλου τυχαία, φυσικά. Οι λάτρεις του Έκο θα αγαπήσουν τη Βαβέλ (πρέπει να διαβάσουν οπωσδήποτε το βιβλίο) γιατί διαθέτει όλα αυτά τα στοιχεία, χωρίς καμία διάθεση "δανεισμού" της νόρμας ή του στυλ κάποιου άλλου δημιουργού.

Η αγάπη άργησε μια μέρα

Στο θέατρο Αργώ -ιδιαίτερα αγαπημένο θέατρο για μένα, αφού εκεί στεγάζεται τα τελευταία χρόνια η ερασιτεχνική θεατρική ομάδα «Τα παιδία παίζει», που τα μέλη της είναι φίλοι μου καλοί- θα δείτε την παράσταση «Η αγάπη άργησε μια μέρα», βασισμένη στο μυθιστόρημα της μεγάλης Λιλής Ζωγράφου. Η Λιλή Ζωγράφου υπήρξε αντισυμβατική, φεμινίστρια, φιλελεύθερη, δημοκρατική, εξαιρετικά μορφωμένη η ίδια. Φυλακίστηκε στη διάρκεια της κατοχής για την αντιστασιακή της δράση και μέσα στη φυλακή γέννησε την κόρη της. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και συγγραφέας, έγραψε μυθιστορήματα, δοκίμια, διηγήματα. Στην εφηβική μου ηλικία είχα διαβάσει το βιβλίο της «Η γυναίκα σου, η αλήτισσα» και θυμάμαι έως τώρα την εντύπωση που μου είχε κάνει, είχα συγκαταλέξει τότε την συγγραφέα ως μια από τις αγαπημένες μου Ελληνίδες συγγραφείς. Ίσως γιατί εξέφραζε την επαναστατικότητά μου.

Στο Akroasis Theatre & Bar

Η ανάρτηση αφορά τη δημιουργική-καλλιτεχνική περίοδο 2017-2018 και ανανεώνεται συνεχώς με ό,τι νεότερο. Πληροφορίες και επικοινωνία με το χώρο θα βρείτε στο τέλος.

Merlin Monroe
Συνέντευξη με το θάνατο
Προάστιο Μπρέντγουντ Λος Άντζελες 5 Αυγούστου του 1962. Ενώ η είδηση για τον θάνατο της Μέριλιν Μονρόε έχει ξεκινήσει να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο με ταχύτητα, η ίδια κλεισμένη σε μια ντουλάπα με σκούπες ετοιμάζεται να δώσει την τελευταία της συνέντευξη. Οι δημοσιογράφοι και οι ρεπόρτερ έχουν ήδη αρχίσει από νωρίς να κατακλύζουν την περιοχή γύρω από το σπίτι της αλλά η μεγάλη ντίβα προτιμά την τελευταία της συνέντευξη, την πιο αληθινή, να τη δώσει στον τελευταίο της επισκέπτη, στον μοναδικό που μπορεί ίσως να αντέξει όσα έχει να πει, στο νεκρό κορμί της, το σύμβολο της, το είδωλο της… Τα παιδικά χρόνια, η εγκατάλειψη, η σχέση με τη μητέρα της, ο ανύπαρκτος πατέρας. Έτσι ξεκινά η αφήγηση που διαπερνά όλη τη ζωή της μέσα από έναν τραγικό θεατρικό μονόλογο αλλά με δόσεις χιούμορ και χάρης , και καταλήγει σε έναν εξίσου τραγικό θάνατο τα αίτια του οποίου δε θα αποκαλυφθούν ποτέ. Αλλά δεν ήταν μόνο τραγική η ζωή της. Στον αντίποδα της μοναξιάς των εξαρτήσεων και των απογοητεύσεων, η Μέριλιν έχει αποκτήσει λάμψη, δόξα, χρήμα, διάσημους και σημαντικούς άνδρες, αλλά ποτέ δεν ευτύχησε, όπως λέει στο κείμενο “Η ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑ ΝΑ ΓΕΝΝΗΣΩ. Η ΓΕΝΝΗΣΗ Η Ο ΘΑΝΑΤΟΣ. Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ. ΜΟΝΑΧΑ ΑΥΤΟΙ ΛΥΤΡΩΤΕΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ.” Κι όλα εκείνα κερδισμένα όχι μόνο με την μοναδική της εμφάνιση αλλά και με ένα ταλέντο που της χαρίστηκε και το αξιοποίησε, και το έκανε όχημα για να κατακτήσει όσα της χρωστούσε η ζωή. Μια ζωή, ωστόσο, γεμάτη μυστήριο, μεγαλύτερο ίσως και από τον ίδιο της τον θάνατο. Και η ίδια; Κακομαθημένη; Ιδιότροπη; Ανασφαλής;
Γενναιόδωρη; Ματαιόδοξη; Εύθραυστη; Ποια ήταν τέλος πάντων η Μέριλιν Μονρόε;
Ένα σπαρακτικό έργο για τη ζωή και το θάνατο της μεγάλης ντίβας που το Αμερικάνικο Ινστιτούτο Κινηματογράφου έχει κατατάξει έκτη στη λίστα με τις 25 μεγαλύτερες σταρ όλων των εποχών.
Κείμενο, σκηνοθεσία και ερμηνεία: Βασιλεία Δημηνίδου
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιάννης Φυρός
Σκηνικά/Κουστούμια: Akroasis Team
Σχεδιασμός Φώτων: Βαγγέλης Μαρούλη- Γιάννης Φυρός
Φωτογραφίες: Anny Icon
Βίντεο: Άρης Αγγέλου
Σχεδιασμός αφίσας: Αλέξανδρος Πολιτάκης
Επικοινωνία-Δημόσιες σχέσεις: Χρύσα Ματσαγκάνη
Από 24 Απριλίου 2018 κάθε Τρίτη και Πέμπτη στις 21:00 και Τετάρτη και Κυριακή στις 19:30

🎭

Δε θα μείνω πολύ
Η μαύρη κωμωδία του Νίκου Ποριώτη που ήρθε για να μείνει!
Είναι άντρας χωρίς έρωτα, συγγραφέας χωρίς έμπνευση, ηθοποιός χωρίς ρόλο, αλκοολικός χωρίς ποτό. Όταν μία άγνωστη του χτυπήσει την πόρτα, θα πρωταγωνιστήσει στην πιο δραματική κωμωδία της ζωής του. Αυτή η απρόσμενη επίσκεψη αλλάζει τα δεδομένα, σε ένα έργο που δε γράφτηκε ποτέ!
Όταν η τραγωδία της μοναξιάς, της εξάρτησης και της επαγγελματικής αποτυχίας, ισοπεδώνεται από την απόλυτη βλακεία, τότε μετατρέπεται σε επικίνδυνη κωμωδία. Άλλωστε το πιο ενδιαφέρον έργο είναι η ζωή, απρόβλεπτη, με συνεχείς ανατροπές και τέλος που δε γνωρίζουμε ποτέ!
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Κυριακού
Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιώτα Τσιότσκα
Κουστούμια/Σκηνικά: Team Akroasis
Σχεδιασμός Φώτων: Βαγγέλης Μαρούλης
Μουσική Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Κυριακού – Νίκος Ποριώτης
Επιμέλεια Sound Design και παραγωγή διαφημιστικής καμπάνιας: Correct creative productions.
Επικοινωνία-Δημόσιες σχέσεις: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παίζουν οι: Κατερίνα Μπιλάλη, Νίκος Ποριώτης
Από 20 Απριλίου κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:15

🎭

Akroasis Theatre & Bar
Κυψέλης 15, Αθήνα (Σταθμός ΗΣΑΠ Βικτώρια)
2111822336 & 2105320601

Αυγά μαύρα

Δεύτερη παράσταση που βλέπω μέσα σε λίγες ημέρες στο θέατρο «Θεατρική Σκηνή», πάλι σε σκηνοθεσία του Αντώνη Αντωνίου και πάλι με τον ίδιο στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Αυτήν τη φορά όμως δεν είναι μονόλογος αλλά ένα έργο για δύο ηθοποιούς.

Το έργο «Αυγά μαύρα» έχει γράψει ο Διονύσης Χαριτόπουλος κατόπιν ανάθεσης από τον ίδιο τον Αντώνη Αντωνίου, ειδικά για να παρουσιαστεί στο συγκεκριμένο θέατρο. Η εν λόγω παράσταση παίζεται επί πολλά χρόνια δικαιολογημένα!

Η Άννη Παπαθεοδώρου και η Ευτοπία

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Α.Π.: Η αλήθεια είναι πως ήταν προτροπή του γιου μου να γράψω ένα δικό μου βιβλίο. Όλα τα χρόνια διαβάζω πολύ. Κάποια μέρα ο γιός μου μου είπε πως αντί να διαβάζω όλα αυτά τα βιβλία, καλύτερα να έγραφα ένα δικό μου. «Και τι βιβλίο να γράψω;» τον ρώτησα. «Ένα πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, ψυχολογικό» μου είπε. Και αυτό έκανα.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Α.Π.: Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου γράφτηκε στο σπίτι μου στην Κυψέλη. Οι διορθώσεις έγιναν στο εξοχικό μου στο Πόρτο Ράφτη.

Πόσο χρόνο σάς πήρε η συγγραφή;
Α.Π.: Έξι μήνες. Για κάποιο λόγο, όλο αυτό βγήκε σαν χείμαρρος από μέσα μου. Και μάλλον ευτυχώς που βγήκε, γιατί διαφορετικά νομίζω πως θα με έπνιγε.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Α.Π.: Μυθιστόρημα πολιτικο-κοινωνικό, μελλοντολογικό.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Α.Π.: Πρόκειται για τη ζωή μιας οικογένειας που ξεκινάει στην κρίση. Αυτή την κρίση που ζούμε σήμερα όλοι μας. Ξεκινάει από εκεί και προχωράει στο μέλλον. Η κρίση εξελίσσεται σε μια ακραία μορφή. Η οικογένεια στήνει τη ζωή της σ΄ αυτό το περιβάλλον. Και τα χρόνια περνούν, ο κόσμος στήνεται διαφορετικά και έρχεται η στιγμή της κρίσης μέσα στην οικογένεια. Οι ήρωες εξελίσσονται κι αυτοί μαζί με τον κόσμο, αφυπνίζονται σιγά σιγά, επαναπροσδιορίζονται και αντιδρούν. Έτσι στήνεται ένας νέος καινούργιος παράλληλος και κρυφός κόσμος, καλύτερος από τον προηγούμενο.
Μέσα από τα μάτια των ηρώων της ιστορίας ξετυλίγεται ο μετά κρίση εποχή κόσμος, που είναι χειρότερος από αυτόν της κρίσης, αλλά και ένας νέος αναπτυσσόμενος κόσμος που ζωντανεύει την ελπίδα. Αυτά τα βλέπουμε με την ξεχωριστή ματιά του κάθε ξεχωριστού ήρωα.
Μέσα από τις ανατροπές και τις αλλαγές, αναδύεται ένα όραμα και μια ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, για έναν καλύτερο κόσμο.

Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;
Α.Π.: Τους ήρωές μου. Όλους μαζί και τον καθένα ξεχωριστά. Τον καθένα με την ξεχωριστή προσωπικότητά του, τις ιδιορρυθμίες του, τα χαρίσματά του και τις αδυναμίες του καθώς και το προσωπικό του δράμα.

Ποιος είναι ο πιο αγαπημένος σας ήρωας και γιατί;
Α.Π.: Δύσκολα μπορώ να τους ξεχωρίσω και να διαλέξω. Αν έπρεπε οπωσδήποτε να διαλέξω, νομίζω πως θα διάλεγα την Χαρά ή τον Σάββα γιατί και οι δύο είναι αφενός πολύ καθημερινοί άνθρωποι, χωρίς κάτι ιδιαίτερο και ξεχωριστό ενώ παράλληλα είναι βασανισμένοι καθώς έχουν ζήσει σε μία πλάνη και έχουν υψώσει γύρω τους τείχη προστασίας που πέφτοντας αποκαλύπτουν πόσος χρόνος χάθηκε και πόσα λάθη έγιναν.

Τι προσφέρει αυτό το βιβλίο στον αναγνώστη, βιβλιόφιλο ή βιβλιοφάγο;
Α.Π.: Αυτό κανονικά θα έπρεπε να το απαντήσει ένας αναγνώστης. Όπως το βλέπω εγώ, θα μπορούσα να πω πως προσφέρει μια άλλη οπτική της σημερινής πραγματικότητας.
Το που οδηγούμαστε ίσως. Ή ίσως τι μας φταίει. Αυτό που εγώ ήθελα να φτιάξω, ήταν μια ελπίδα και ένα όραμα. Ένα όραμα με κύριο άξονα την αγάπη και τις ανθρώπινες σχέσεις. Γιατί αυτό είναι που πιστεύω πως μένει στο τέλος. Όλα τα άλλα είναι εντελώς εφήμερα και προσωρινά. Η αγάπη και οι ανθρώπινες σχέσεις είναι το παν για μένα. Και αυτό υπερασπίζω στο βιβλίο.

Ποια είναι η μεγαλύτερη αγωνία σας;
Α.Π.: Ο κόσμος στον οποίο θα ζήσουν τα παιδιά μας. Ο κόσμος που θα τους κληροδοτήσουμε. Οι αξίες με τις οποίες αυτά μεγαλώνουν. Οι αξίες που έχουν ανατραπεί. Αυτές οι αξίες που πρέπει να κάνουμε κάτι για να τις επαναφέρουμε. Να τις ξυπνήσουμε και να τις μεταφέρουμε στις επόμενες γενιές.

Φοβάστε...
Α.Π.: Πως τα παιδιά μας θα ζήσουν χειρότερα από ότι εμείς, οι γονείς τους.

Μεγάλη βδομάδα λοιπόν, προσμένοντας καρτερικά την Ανάσταση...

Απ’ όταν μάθαμε πως θα έρθεις στη ζωή μας, νιώσαμε με τη μητέρα σου πως αγγίζουμε τον Παράδεισο!

Από τότε σου μιλάμε συνεχώς, χαϊδεύοντας απαλά τη κοιλίτσα, ψάχνοντας το ελαφρύ σου καρδιοχτύπι, τα χεράκια και τα ποδαράκια σου. Κι εγώ ξέρεις ότι περίμενα πως και πως το βράδυ για να κοιμηθεί η μαμά σου για να σου πω και άλλες ιστορίες και μυστικά. Από εκείνα που θα γελούσε άμα τα άκουγε και θα με έλεγε χαζομπαμπά. Όπως, ότι τώρα που είναι έγκυος τρώει πολλές φράουλες κι εγώ όλο σε φαντάζομαι πως θα έρθεις στον κόσμο με όμορφες φακίδες στα μάγουλα!
Και πριν σε νιώσουμε στην αγκαλιά μας, ήδη εσύ μας γνωρίζεις έναν έναν όλους. Γιατί άλλοτε σου μιλώ για τον πρόπαππού σου που ήρθε πρόσφυγας από τα βάθη της Ανατολής και τον θάψανε ζωντανό -μωρό παιδί- για να μην προδώσει τους υπόλοιπους με το κλάμα του στους Τούρκους. Μα επέζησε, αφού τον έσωσε η νονά του.
Γνωρίζεις επίσης και για την προ-προ-γιαγιά σου την Προσκυνήτρια, που επισκέφθηκε τόσες φορές τον τάφο Του Χριστού. Μα και για όλους τους άλλους, τους παππούδες και τις γιαγιάδες σου που έχουν γίνει τώρα ξανά παιδιά προσμένοντας να σε γεμίσουν με την αγάπη τους!

Γυναίκες του Παπαδιαμάντη

Πριν επτά χρόνια είχα δει την «Φόνισσα» του Παπαδιαμάντη σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού στο θέατρο Κεφαλληνίας με πρωταγωνίστρια την Μπέττυ Αρβανίτη. Σκληρό έργο, καταγγελία και ψυχογράφημα ταυτόχρονα.

Όταν ξεκίνησα να δω την παράσταση «Γυναίκες του Παπαδιαμάντη» πληροφορήθηκα από τα διάφορα ενημερωτικά δημοσιεύματα ότι είναι μια παράσταση με ηρωίδες από τα διάφορα διηγήματα και μυθιστορήματα του λογοτέχνη, που επικεντρώνεται στους γυναικείους ρόλους. Όντως αυτό ήταν με την μόνη διαφορά ότι ο σκηνοθέτης και θεατράνθρωπος Πέτρος Ζούλιας, επικεντρώνεται στην Φόνισσα, εκμεταλλευόμενος ίσως την θεατρική δεινότητα αλλά και την αναγνωρισιμότητα της πρωταγωνίστριάς του, Νένας Μεντή. Οπότε ο τίτλος είναι λίγο παραπλανητικός, ετοιμαστείτε να δείτε την Φραγκογιαννού να κυριαρχεί στην σκηνή, όλοι οι άλλοι γυναικείοι χαρακτήρες είναι βοηθητικοί θα μπορούσα να πω.

Άσε κάτω τις φράουλες

Η ομάδα Attact ξαναδιαβάζει τον Ιονέσκο δημιουργώντας μια παράσταση με αντισυμβατική ματιά, καυστικό χιούμορ και ανατροπές που φέρνει το θέατρο του παραλόγου στο σήμερα.
Η περφόρμανς «Άσε κάτω τις φράουλες», σε σύνθεση κειμένων και σκηνοθεσία του Γιάννη Κουρκουμέλη, βασίζεται σε μια ελεύθερη απόδοση κειμένων του Ευγένιου Ιονέσκο ιδωμένη με μια αφαιρετικά συμπυκνωμένη ματιά: Τα λιγοστά σκηνικά, ο ασαφής χώρος και χρόνος, οι απροσδιόριστες ταυτότητες των ηρώων, ο λιτός επαναληπτικός λόγος έρχονται σε αντιπαράθεση -και συνάμα σε απόλυτη συμφωνία- με τα πυκνά νοήματα και τους διαχρονικούς προβληματισμούς που θέτει ο κυριότερος εκπρόσωπος του θεάτρου του παραλόγου.
Στόχος των συντελεστών είναι να φέρουν τα κείμενά του στο σήμερα, σχολιάζοντας, τρυφερά και αιχμηρά, τη δυσκολία της επικοινωνίας, ιδιαίτερα μεταξύ των ζευγαριών, αλλά και το πώς ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος μπορεί να γίνει ο στυγνότερος εκμεταλλευτής του ίδιου του εαυτού του.
Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Γιάννης Κουρκουμέλης, απαντά στις ερωτήσεις μου.

Το μυθιστόρημα των τεσσάρων

Στις 1 Μαρτίου η φιλαναγνωσία της Ορέστου συναντήθηκε για να συζητήσει το βιβλίο «Το μυθιστόρημα των τεσσάρων», στο οποίο συμμετείχαν τέσσερις γνωστοί συγγραφείς οι Καραγάτσης, Βενέζης, Τερζάκης και Μυριβήλης. Η ιστορία ξεδιπλώνεται μέσα από την οπτική γωνία των τεσσάρων κορυφαίων εκπροσώπων του είδους και ο καθένας τους πιάνει το νήμα από εκεί που το άφησε ο τελευταίος χωρίς να έχει προηγηθεί συνεννόηση για την πλοκή. Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε το 1958 και φιλοξενήθηκε στις στήλες της εφημερίδας «Ακρόπολις» και πραγματικά ήταν ένα πρωτοποριακό πείραμα για τα λογοτεχνικά δεδομένα της εποχής. Η ιστορία παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί κουβαλά δράση, έρωτα, μυστηριώδεις αναδρομές στο παρελθόν που ρίχνουν άπλετο φως στην εξιχνίαση της υπόθεσης που θυμίζει αστυνομικό μυθιστόρημα.

Ο Στέλιος Μοίρας και το V

Όσο μεγαλώνουμε τα πράγματα παίρνουν άλλη διάσταση μέσα μας. Ο ίδιος ο στόχος του να συνεχίσουμε να εξελίσσουμε και να κατακτούμε σταδιακά μια κάποια ασφάλεια και διάρκεια των απολαύσεων μας, μας φέρνει αντιμέτωπους με την πηγή όλων αυτών των συναισθημάτων που συντηρούν την προσπάθεια. Μιλάω για την ψυχή. Τον ψυχισμό. Σαν δύναμη, ενέργεια αλλά και πηγή όλων των αντιφάσεων που μας κάνουν ανθρώπινους, εύθρυπτους. Κι είναι αλήθεια πώς κάθε στοιχείο αυτού του αγώνα που διάγουμε, κάθε εμπειρία ή κάθε στιγμή που βιώνουμε, από τη μία λαμβάνει χαρακτήρα ονείρου που κουβαλιέται κρυφά κάτω από τέλεια ρούχα, μαλλιά ή βλέμμα, μα ταυτόχρονα λαμβάνει και μια απέραντη αίσθηση ανεκπλήρωτου ή φόβου ότι ίσως κάτι χαθεί, κάτι δεν ταιριάζει, κάτι δεν γεμίζει μέσα. Κάτι δεν βρίσκουμε από εμάς. Η ταχύτητα με την οποία διχοτομούμαστε, μοιραζόμαστε, παλεύουμε να ανήκουμε, οδηγεί ίσως σε μια μη διακριτή εμμονή που κουβαλιέται άηχα σε πρωινές και βραδινές σκέψεις, στον χρόνο εκείνο που μένουμε μοναχικοί να επεξεργαζόμαστε τι θα γίνει μετά ή τι έχει γίνει πριν. Όποιος το κάνει τέλος πάντων.
Στην τελευταία μου ποιητική συλλογή «V» όλα τα παραπάνω έρχομαι με την εικονοπλασία και την ψυχολογική βουτιά στην παραπάνω αίσθηση ότι η επιθυμία λαμβάνει διαστάσεις αιωνιότητας αλλά προσκρούει πάνω στον χρονικό περιορισμό της καθημερινότητας. Ο έρωτας μπορεί να γίνεται ένα τσαμπί από γλυκούς δαίμονες που δεν γίνεται να φτάσουμε. Ο έρωτας με οτιδήποτε. Ένα άτομο, τη ζωή, την ομορφιά μέσα και έξω. Από μια σκοπιά ίσως κάποια ποιήματα μιλάνε για την πλευρά του ερέβους που όμως ποτέ μου σαν συγγραφέας δεν αντιπάθησα ή φοβήθηκα. Το έρεβος έχει σιωπή, δεν έχει περιγράμματα ούτε μορφές. Έχει ότι του δίνουμε με την φαντασία και τις προβολές μας σε αυτό. Έχει ησυχία και προσφέρεται για μοναδικές στιγμές να είμαστε μόνοι με τον εαυτό, συλλογιζόμενοι πώς πρέπει να γνωρίσουμε καλύτερα αυτό που είμαστε και θέλουμε να γίνουμε. Αλλά έχει και κάτι ακόμη πιο δύσκολο και χρήσιμο. Την συνειδητοποίηση. Την καρδιά των πραγμάτων.[1]
Στέλιος Μοίρας
Η ποιητική συλλογή του Στέλιου Μοίρα, V, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Andy's. Βρείτε το βιβλίο εδώ.

Περισσότερα από/για τον Στέλιο Μοίρα:

[1] Στο Πλοκόλεξο (εκ του πλοκή και λέξεις ή κάπως έτσι τέλος πάντων -ο καθένας ας το δεχτεί με τον τρόπο του- ή Πλεκόλεξο(;) -αμφιταλαντευόμενη ανάμεσα στο πλέκω-πλέξιμο και στην πλοκή) οι δημιουργοί γράφουν ένα ελεύθερο κείμενο/άρθρο για το έργο τους χρησιμοποιώντας δέκα προκαθορισμένες λέξεις. Στο τέλος, αν θέλουν, αντικαθιστούν μία από όλες αυτές με μια δική τους για τον επόμενο. Περισσότερα σαν κι αυτό θα βρείτε στην αντίστοιχη ετικέτα.
Απαντήστε κι εσείς στο Πλοκόλεξο κλικάροντας εδώ

Η Ελένη Γαληνού και η Μυστική διαθήκη

Το νέο μου μυθιστόρημα Μυστική διαθήκη, οι κρυφοί κόσμοι της Δούκισσας της Πλακεντίας, μιλάει για το όνειρο και την ψυχή αυτής της μοναδικής γυναίκας, περιγράφοντας ένα όραμα με πολλές διαστάσεις, που εκείνη, με εμμονή σχεδόν πάλεψε να αναδείξει και να θεμελιώσει.

Η δύναμη και η απέραντη αντοχή της σε όσα δύσκολα γεγονότα την σημάδεψαν, της έδωσαν περισσότερο πείσμα για ζωή και μεγάλες ιδέες. Η πονεμένη καρδιά της, βυθιζόταν συχνά στο έρεβος για τον χαμό του παιδιού της, ύστερα όμως έβρισκε την δύναμη να αναδυθεί στο φως μιλώντας για πολύ μεγάλες αλήθειες. Μια γυναίκα, φως και σκοτάδι μαζί, που αν και δεν είχε πάντα την αποδοχή του κόσμου, εντούτοις αγαπήθηκε και αναδείχτηκε σε μια πολύ σπουδαία προσωπικότητα εκείνης της εποχής. Μια γυναίκα σωστός αστικός θρύλος που έβαλε την σφραγίδα της στην τότε Αθηναϊκή κοινωνία, και το άπλετο μυστήριο που την συνόδευε παντού και πάντα, θα συνεχίσει να αφήνει τα αποτυπώματα της στο μέλλον, ίσως, και ως την αιωνιότητα.[1]
Ελένη Γαληνού
Το μυθιστόρημα της Ελένης Γαληνού, Μυστική Διαθήκη, οι κρυφοί κόσμοι της Δούκισσας της Πλακεντίας, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα. Βρείτε το βιβλίο εδώ. Διαβάστε κι ένα απόσπασμα!

Στο οπισθόφυλλο λέει:
Η Ελίζα, μετά τον αιφνίδιο θάνατο της μητέρας της, ανακαλύπτει σε μια κρύπτη του σπιτιού της ένα παλιό κόσμημα, επιστολές μιας Γαλλίδας αριστοκράτισσας του 19ου αιώνα και ένα κουτί με περίεργους χάρτες. 
Η Ελίζα και η Κωνσταντίνα ξεκινούν μια μυστηριώδη αναζήτηση, που τις φέρνει αντιμέτωπες με ιστορικά πρόσωπα, πραγματικά στοιχεία και αλλόκοτους αστικούς θρύλους. Ίντριγκες, γρίφοι, αινιγματικά κτίρια της πρωτεύουσας, εκκλησίες με μυστικά περάσματα κι ένας λαβύρινθος από σήραγγες της υπόγειας Αθήνας ξανοίγεται μπροστά τους.
Κι όσο το κουβάρι ξετυλίγεται, το μυστήριο και ο κίνδυνος για την Ελίζα βαθαίνουν. Μια ανεξήγητη σχέση συνδέει την οικογένειά της με τη Δούκισσα της Πλακεντίας κι ένα μυστικό αιώνων απειλείται... 
Μόνο η γιαγιά Ελίζα γνωρίζει την ανατρεπτική αλήθεια, όμως… 
Τι κρύβει η Μυστική Διαθήκη που δεν πρέπει να αποκαλυφθεί;
Ένα μυθιστόρημα όπου φαντασία, ιστορικά πρόσωπα και πραγματικά στοιχεία συναντιούνται αναπάντεχα στο ίδιο σταυροδρόμι.

Η Ελένη Γαληνού γεννήθηκε στην Αθήνα, κατάγεται από τη Μυτιλήνη και σήμερα κατοικεί στο Μαρούσι. Σπούδασε στη Σχολή Βακαλό Διακοσμητική και Γραφικές Τέχνες και εργάστηκε πάνω στο αντικείμενό της για δέκα περίπου χρόνια. Αρκετά νωρίς φιλοτέχνησε δύο προσωπικές σειρές χιουμοριστικών σκίτσων που έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη φωτογραφία, τη ζωγραφική, την ποίηση και τη στιχουργική. Τον Μάιο του 2007 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική της έκθεση ζωγραφικής στο Κέντρο Τέχνης Πανταζίδης με θέμα Σύννεφα. Ακολούθησαν δύο ακόμα ομαδικές εκθέσεις στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, το 2007 και το 2008.
Με τη λογοτεχνία ασχολείται αρκετά χρόνια και, επιθυμώντας να εμβαθύνει στην έννοια και την τεχνική του μυθιστορήματος, το 2007 παρακολούθησε μαθήματα δημιουργικής γραφής. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών. Έχει συμμετάσχει στο συλλογικό έργο Η πόλη φοβάται με το διήγημα …για ένα τσιγάρο! (2013). Έχει γράψει τα μυθιστορήματα Όταν στέρεψε η αντοχή (2013), Πέρα από τις κόκκινες γραμμές (2014) και Ακόμη θυμάμαι (2015). Από τις εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της Όσα δεν έγιναν λέξεις και Μυστική Διαθήκη.

Κερδίστε το!
Για να συμμετέχετε στην κλήρωση του μυθιστορήματος κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους των δωροθεσιών και άλλες πληροφορίες εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 25 Μαΐου 2018 και το βιβλίο θα αποσταλεί/παραδοθεί στον τυχερό από το koukidaki.
k
Καλή τύχη!

[1] Στο Πλοκόλεξο (εκ του πλοκή και λέξεις ή κάπως έτσι τέλος πάντων -ο καθένας ας το δεχτεί με τον τρόπο του- ή Πλεκόλεξο(;) -αμφιταλαντευόμενη ανάμεσα στο πλέκω-πλέξιμο και στην πλοκή) οι δημιουργοί γράφουν ένα ελεύθερο κείμενο/άρθρο για το έργο τους χρησιμοποιώντας δέκα προκαθορισμένες λέξεις. Στο τέλος, αν θέλουν, αντικαθιστούν μία από όλες αυτές με μια δική τους για τον επόμενο. Περισσότερα σαν κι αυτό θα βρείτε στην αντίστοιχη ετικέτα.
Απαντήστε κι εσείς στο Πλοκόλεξο κλικάροντας εδώ

ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Τζίνα ΨάρρηΙωάννης ΠαπουτσάκηςΣοφία_Ιόλη ΜπούνταΜαρία ΙορδανίδουΕλένη ΓαληνούΓιώργος ΓιαντάςΔήμητρα Παπαναστασοπούλου
Ντίνος ΠετράκηςΤόλης ΑναγνωστόπουλοςΣυλλογικό έργο-ΔιηγήματαΆννα ΓαλανούΑντώνης ΚαράςΆννη ΠαπαθεοδώρουΝατάσσα Καραμανλή
Αλκυόνη ΠαπαδάκηΓιάννης ΖαραμπούκαςΜαρία ΠάλλαΜιχάλης Κατσιμπάρδης Μαρίνος ΜαρσέλοςΜαρία ΣτρίγκουΤειρεσίας Λυγερός