Η Έλενα Χ. Στανιού και Ο πίνακας

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Ε.Σ.: Από την επαφή με την καθημερινότητα και τα σύγχρονα προβλήματα. Ήθελα να δείξω ότι και η τραγικότητα μπορεί να αποτελεί μέρος της ζωής του ανθρώπου, αλλά, τελικά, πολλά πράγματα μπορεί να είναι μέσα στο μυαλό μας.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Ε.Σ.: Στο σπίτι μου, στο Βόλο.

Πόσο χρόνο σάς πήρε η συγγραφή;
Ε.Σ.: Πάνω από ένα χρόνο, γιατί οι γύρω υποχρεώσεις μου είναι πολλές.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Ε.Σ.: Ως μία μελέτη της ψυχής και του υποσυνείδητου.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Ε.Σ.: Η πρωταγωνίστρια του έργου, η φιλόλογος Μαρία Ανδρέου, παλεύει μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, χωρίς να φαίνεται ότι το γνωρίζει. Στ’ αλήθεια, δεν μπορεί να καταλάβει για μεγάλο διάστημα, τι είναι αλήθεια και τι όχι. Για κείνη, όλα όσα βιώνει είναι μία τραγική πραγματικότητα, η πραγματικότητα της απώλειας του παιδιού της.
Μαζί της πάσχει και ο αναγνώστης και προσπαθεί να βρει, αν αυτό είναι δυνατόν, μια αχτίδα φωτός, για να πάρει μια ανάσα. Και η αχτίδα φαίνεται να έρχεται σιγά σιγά μέσα από το πρόσωπο του ψυχιάτρου της, Κωνσταντίνου Παπαποστόλου, που κάνει ό,τι μπορεί να τη βοηθήσει.
Τα παιχνίδια του μυαλού, τελικά, μπορεί να είναι πάρα πολλά, γιατί το υποσυνείδητο έχει τεράστια δύναμη.

Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;
Ε.Σ.: Τα πάντα! Από την πρώτη λέξη ως την τελευταία, πραγματικά το χάρηκα πάρα πολύ! Ιδιαίτερα ευχαριστήθηκα το τραγούδι «Όνειρο μέσα σ’ όνειρο» από Τα Διάφανα Κρίνα!

Ποιος είναι ο πιο αγαπημένος σας ήρωας και γιατί;
Ε.Σ.: Φυσικά η Μαρία! Είναι μια μάνα, σύζυγος, γυναίκα που παλεύει με όλα όσα της έτυχαν να σταθεί στα πόδια της. Δεν είναι καθόλου εύκολο και οι στιγμές αδυναμίας είναι πολλές. Όμως είναι εκεί για όλους. Η Μαρία Ανδρέου δεν είναι απλά ένας χάρτινος ήρωας, είναι η γνωστή μας, η φίλη μας, είμαστε όλοι εμείς.

Τι προσφέρει αυτό το βιβλίο στον αναγνώστη, βιβλιόφιλο ή βιβλιοφάγο;
Ε.Σ.: Συγκίνηση, αναπόληση, λύπη, αγωνία, χαρά, ανακούφιση, έκπληξη, ανατροπές! Ποικίλα ανθρώπινα και καθημερινά συναισθήματα.

Ποια είναι η μεγαλύτερη αγωνία σας;
Ε.Σ.: Να είναι καλά τα παιδιά μου.

Φοβάστε...
Ε.Σ.: Τα αεροπλάνα.

Με τις δεκαεφτά συλλαβές του είναι...

Η πιο σύντομη ποιητική φόρμα στον κόσμο είναι το χαϊκού* κι αυτήν επέλεξε η Αθηνά Μελή ως εκφραστικό τρόπο στις αναζητήσεις της. Και καθώς ένα χαϊκού αποτελείται από δεκαεπτά συλλαβές, καταλαβαίνουμε την ύπαρξη του αριθμού στον τίτλο του βιβλίου -παρά το γεγονός ότι η ποιήτρια έδωσε νέα δομή στα έργα της βρίσκοντας έναν τρόπο να απελευθερωθεί από τη δέσμευση των δεκαεπτά συλλαβών αλλά χωρίς να αλλοιώσει την ιαπωνική παράδοση.

Διάσπαρτος στο βιβλίο ο ρομαντισμός. Σα να γράφει με το χέρι, μολύβι και χαρτί. Και ψυχή. Και μια καλαισθησία τόσο στους όμορφους διάκοσμους των σελίδων όσο και στις εικόνες. Σε αυτές βλέπουμε ιαπωνικά έργα του 19ου και 20ου αιώνα συμπληρώνοντας έτσι τον ιαπωνικό αέρα του βιβλίου σε ό,τι αφορά στην παράδοση και την αισθητική.

Φθινοπωρινή δολοφονική βροχή

Γράφει ο Πέτρος Βαζακόπουλος
Όλα άρχισαν με ένα περίεργο βουητό.
Είχε πάρει το αμάξι της και κοίταζε το ηλιοβασίλεμα σε ένα ύψωμα.
Από κάτω γκρεμός και μετά η άγρια θάλασσα.
Στο χέρι της κρατούσε ζεστό καφέ που είχε ετοιμάσει από το σπίτι μέσα σε θερμό και καθώς τον άνοιξε η μυρωδιά πλημμύρισε το εσωτερικό του αυτοκινήτου.
Την διαπέρασε η δυνατή γεύση του νοιώθοντας μια μικρή ανατριχίλα στο σώμα της.

Να κοιτά τον ορίζοντα που διαχωριζόταν με τη θάλασσα με μια οριζόντια πινελιά.
Χαμογέλασε και δεν ήθελε να σκέφτεται τίποτα άλλο.
Ένοιωθε μια ολοκληρωμένη μικρή σφαίρα χαμένη στο σύμπαν.
Όλα ήταν τακτοποιημένα τώρα και η ζωή της θα κύλαγε όμορφα.

Κοίταζε τα σύννεφα να παίρνουν σχήμα, αργά, σε μια μορφή, σα κάποιος θεός να την κοιτάει επίμονα στα μάτια.
Μαυρίλα μαζεύτηκε και τώρα δίπλα από τη μορφή εκείνη μέσα στα σύννεφα, εμφανίστηκαν στρόβιλοι γύρω του με κεραυνούς να τους συνοδεύουν.
Το ηλιοβασίλεμα είχε πεθάνει.

Ψωμί

Διηγήματα αυτοτελή και σπονδυλωτά συνθέτουν τη συλλογή του Χρίστου Τσιαήλη με τον περιεκτικό τίτλο «Ψωμί», μια λέξη που κρύβει μέσα της μια ολόκληρη διεργασία: την προπαρασκευή, τη ζύμωση, την προσφορά, την ανάγκη για επιβίωση.

Η αληθινή απολογία του Σωκράτη

Κώστα Βάρναλη
Στις 1 Φεβρουαρίου 2018 συναντηθήκαμε τα μέλη της φιλαναγνωσίας στη βιβλιοθήκη της Ορέστου να συζητήσουμε για ένα βιβλίο ευανάγνωστο, ευχάριστο και σύντομο που έδεσε με τον διαθέσιμο χρόνο που είχαμε για την ανάγνωσή του. Πρόκειται για την αληθινή απολογία του Σωκράτη κατά τη βαρναλική εκδοχή. Είναι ένα βιβλίο που προσφέρεται για πολλαπλές αναγνώσεις και συζητήσεις, γιατί καυτηριάζει την ανισότητα στις κοινωνικές τάξεις, την κοινωνική εκμετάλλευση των απονήρευτων πολιτών από τους επιτήδειους γλωσσοπλάστες και τους έχοντες πολιτική εξουσία.

Ο Χάρης Γαντζούδης και τα Κλικ δευτερολέπτων

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Χ.Γ.: Ένας πολύ καλός μου φίλος, αρκετό καιρό πριν, μου χάρισε ένα όμορφο σημειωματάριο το οποίο κουβαλάω πάντα μαζί μου. Σιγά-σιγά οι σελίδες του άρχισαν να γεμίζουν με σκέψεις, εικόνες της πόλης, ανθρώπους που ψάχνουν να βρουν λύσεις ώστε να χτίσουν ένα καλύτερο αύριο μιας και το σήμερα, οι καταστάσεις που βιώνουν, τους πληγώνει. Τον περασμένο Αύγουστο οι ιστορίες αυτές ήρθαν στα χέρια του εκδότη Δημήτρη Τσουκάτου και σήμερα, μέσα από τις Εκδόσεις Λέμβος εύχομαι στα χέρια αρκετών αναγνωστών.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Χ.Γ.: Αναζήτηση.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Χ.Γ.: Κάποιες από τις ιστορίες είναι σκληρές, κάποιες αισιόδοξες κι άλλες όχι. Κάποιες χαρούμενες και κάποιες θλιβερές. Κάποιοι ήρωες τα καταφέρνουν και κάποιοι άλλοι όχι. Όπως συμβαίνει και στη ζωή. Αυτό λοιπόν που θα συμβούλευα τον αναγνώστη είναι να σταθεί με κατανόηση απέναντι τους.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Χ.Γ.: Σίγουρα θα κρατούσε 50 μέρες, όσες και οι ιστορίες του βιβλίου. Τώρα για τόπους δε μπορώ να πω μιας και οι ιστορίες αναφέρονται σε ψυχές που βασανίζονται από κάτι και έχουν ως τελικό προορισμό την προσωπική τους λύτρωση.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Χ.Γ.: «...Μα τώρα το αύριο λιγοστεύει. Το νιώθει στις κινήσεις του. Το βλέπει στις ρυτίδες του προσώπου του. Έσπασε τον καθρέφτη να μην βλέπει. Έσπασε τη ζωή του να μη νιώθει».
Η συλλογή μικρών πεζών του Χάρη Γαντζούδη, Κλικ δευτερολέπτων, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λέμβος. Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ.

Μαζί σου, για το τίποτα

του Άκη Δήμου
σε σκηνοθεσία Κώστα Μπάρα, από την ομάδα HashArt 
«Όλα γίνονται για μια αγκαλιά ξυπνώντας...»

Η ομάδα HashArt μετά το περσινό «Ο Γλάρος... αυτό ήθελα να πω» επιστρέφει δίνοντας το δημιουργικό παρών της με ένα κωμικό έργο. Το «Μαζί σου, για το τίποτα» είναι το νέο έργο του Άκη Δήμου, μια κωμωδία που μας μιλάει για την ιστορία ενός θεατρικού που το ανέβασμά του δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ένας σκηνοθέτης επιχειρεί να διασκευάσει την «Ανιούτα» (ένα μικρό διήγημα του Τσέχωφ) και μέσα από τις περιγραφές του –σωματοποιημένες στους ρόλους των ηθοποιών επί σκηνής–, παρατηρούμε ένα σύνολο ανθρώπων και σχέσεων να οδηγούνται στις καλλιτεχνικές αλλά και τις προσωπικές τους αλήθειες. Οι πρόβες ξεκινάνε, τα όρια όμως είναι λεπτά, το ταλέντο τους υπό αμφισβήτηση και η τρέλα διάχυτη! Περνάνε δια πυρός και σιδήρου με εντάσεις, ιδέες, τραγούδια, κορυφώσεις, τσακισμένες υπομονές και εντέλει όλα θα πάνε στραβά και η διασκευή δεν υλοποιείται. Η διαδικασία ωστόσο είναι εκείνη που μετράει, το ταξίδι που ρίχνει τις μάσκες και διδάσκει μαθήματα ζωής.

Στέλλα Στρατηγού

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1931 και πρωτοεμφανίστηκε στο θεατρικό σανίδι με τον θίασο των γονιών της, Βασιλείου και Αμαλίας Στρατηγού, σε ηλικία μόλις επτά ετών. Ήταν αδελφή των επίσης ηθοποιών Στέφανου, Ρένας και Αλέκας Στρατηγού ενώ υπήρξε σύζυγος του Τόλη Βοσκόπουλου. Για την καλλιτεχνική της δραστηριότητα τιμήθηκε με διακρίσεις και βραβεία από διάφορους δήμους και φορείς. Πέθανε στις 9 Οκτωβρίου 2005.

Γυναίκες

Πόσο χαρούμενη και ανανεωμένη βγήκα στο τέλος αυτής της παράστασης δεν περιγράφεται! Και θα σας εξηγήσω τους λόγους έναν έναν.

Πρώτος λόγος: είναι η πρώτη φορά που ζωντανεύει θεατρικά το υπέροχο έργο της Γαλάτειας Καζαντζάκη «Γυναίκες». Η Γαλάτεια Καζαντζάκη γεννήθηκε ως Γαλάτεια Αλεξίου στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1881 και μορφώθηκε σε γαλλικό σχολείο αλλά και από την οικογένειά της. Το 1911 παντρεύτηκε τον Νίκο Καζαντζάκη και έζησε μαζί του έως και το 1926, την χρονιά που χώρισαν. Σε δεύτερο γάμο παντρεύτηκε τον ποιητή και κριτικό Μάρκο Αυγέρη. Έχει γράψει μυθιστορήματα, διηγήματα, παιδικά βιβλία, θεατρικά έργα, αναγνωστικά βιβλία για τις τάξεις του Δημοτικού και έχει αρθρογραφήσει στα περιοδικά Πινακοθήκη, Νέα Ζωή και Νουμάς. Ενταγμένη στο ΚΚΕ διώχτηκε για τις ιδέες της από την δικτατορία του Μεταξά. Το μυθιστόρημά της Γυναίκες γράφτηκε το 1931 σε μορφή επιστολών.

Όταν ο ήλιος μπήκε στο δωμάτιο

«Όταν ο ήλιος μπήκε στο δωμάτιο»: αυτός ο λιτός και συνάμα περιεκτικός τίτλος κοσμεί τη συλλογή διηγημάτων του Γιώργου Μολέσκη. Η συλλογή αυτή των 18 στον αριθμό διηγημάτων με έκανε να νιώσω σαν να κρατάω στα χέρια μου ένα ημερολόγιο του οποίου κρυφοκοιτάζω τις σελίδες, ανακαλύπτοντας πλευρές τη ζωής του συγγραφέα, που άλλες έχει την ανάγκη να φωτίσει περισσότερο και άλλες να τις αφήσει στη σκιά της λογοτεχνικής διάστασης.

Για μια φαύστα

“το βλέμμα δίχως έναστρο ουρανό”
“ποτήρι γυάλινο η μοναξιά μου,
Ψάχνει ξύδι λευκό, αντί κρασί για να γεμίσει.”

Αν και η ποιήτρια ομολογεί “τις λέξεις θρήνησα κι απόψε” ευτυχώς για μας μόνο θρήνος δεν είναι.

“Η βουλιμία των ανθρώπων μας έκανε αναλώσιμο προϊόν” και δυστυχώς λίγοι μόνο έχουν βρει τρόπο να αντιστέκονται χωρίς να βλάπτουν εαυτούς.
“Ξεδίψασες τις ανάγκες σου πίνοντας μονορούφι τα μισοάδεια ποτήρια από τραπέζια άλλων.”

“Τα όνειρα θηρία, τα μαστίγωνες να ημερώσουν. Και εκείνα σαν σκυλιά σου έγλειφαν τα πόδια.”
“θεώρησα πως οι άνθρωποι αρκούν για όλα, μα στ’ αλήθεια που είναι οι άνθρωποι;”
“Θέλω νερό για να πλυθώ και ήλιο να ανθίσω” και “δανεικά φιλιά”

“κάτι αλμυρό θα ρίξω στο κορμί μου”“ας εκτροχιαστούμε για λίγο”
Κλικ εδώ για περισσότερα της Κωνσταντίνας Νίκα
Η ποιητική συλλογή της Ιωάννας Κοσιώρη, Για μια φαύστα, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν. Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ.
Οι πλαγιογραμμένες φράσεις είναι αποσπάσματα της συλλογής.

Κερδίστε το!
Για να συμμετέχετε στην κλήρωση κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες σχετικές πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 11 Μαρτίου 2018 και το βιβλίο θα αποσταλεί ταχυδρομικά/παραδοθεί στον τυχερό από το koukidaki.
k
Καλή τύχη!

Ο Θάνος Κουλουβάκης και η Ώρα κοινής φασαρίας

Πώς μετράμε... την ευτυχία;
Θ.Κ.: Για να μετρήσουμε την ευτυχία πρέπει αρχικά να ξέρουμε τί είναι ευτυχία. Νομίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν βρει τον ορισμό της – ίσως δεν πρόκειται να τον βρουν εν τέλει. Είναι δύσκολο να ορίσεις –και κατ' επέκταση να μετρήσεις– κάτι τόσο αόριστο. Θεωρώ ότι μπορούμε να αρκεστούμε στην αποδοχή της ευτυχίας μας –ή τουλάχιστον την αποδοχή αυτού που ορίζουμε ως «ευτυχία».

Την δημιουργία;
Θ.Κ.: Η δημιουργία του κάθε ανθρώπου –η εκάστοτε δημιουργία– αποτελεί προσωπική υπόθεση. Θεωρώ πως θα ήμουν ιερόσυλος αν τολμούσα να μετρήσω την δημιουργία του καθενός. Άλλωστε ποιος με έχρησε ζυγαριά της δημιουργίας εν γένει;

Την επιτυχία;
Θ.Κ.: Θα μπορούσα να πω ότι την επιτυχία μπορούμε να τη μετρήσουμε πιο εύκολα από την δημιουργία και την ευτυχία. Εν τούτοις –και σε αυτή την περίπτωση– πρέπει να ορίσουμε τί σημαίνει επιτυχία. Θέλω να πω ότι η επιτυχία για τον κάθε άνθρωπο διαφέρει. Επομένως, η επιτυχία μπορεί να μετρηθεί μονάχα από τον ίδιο μας τον εαυτό –για τον ίδιο μας τον εαυτό.

Πώς ένιωσες όταν ολοκλήρωσες το πρώτο σου έργο, ποιο είναι αυτό και σε ποια ηλικία συνέβη;
Θ.Κ.: Το πρώτο μου έργο το ολοκλήρωσα στην ηλικία των 17. Να αναφέρω ότι αυτό το έργο είναι το μοναδικό που έχει εκδοθεί ως τώρα, η «Ώρα Κοινής Φασαρίας». Αποφάσισα να εκδώσω τα πρώτα μου ποιήματα διότι έχουν μεγάλη συναισθηματική αξία για εμένα. Βέβαια, έχω παρέμβει και τα έχω αλλάξει ενίοτε σε ορισμένα σημεία από τη δημιουργία μέχρι την έκδοσή τους.

Αν η ζωή σου ήταν... μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή;
Θ.Κ.: Δύσκολη ερώτηση... Θα έλεγα, μάλλον, κάποια σκηνή από την ταινία The Hours. Ίσως η τελευταία σκηνή της ταινίας καθρεφτίζει τον κόσμο μου... και οι τελευταίες φράσεις “To look life in the face, always, to look life in the face and to know it for what it is. At last to know it, to love it for what it is, and then, to put it away.

...μια μουσική σύνθεση, τι θα ακούγαμε;
Θ.Κ.: Υποθέτω ότι θα ακούγαμε μία ερωτική μπαλάντα –ιδανικά στα Γαλλικά. Λατρεύω τη ρομαντική μουσική και προσπαθώ η ζωή μου να της μοιάζει.

...μια στιγμή στο χρόνο, πότε θα ζούσες;
Θ.Κ.: Σίγουρα στο μέλλον. Σε έναν κόσμο απελευθερωμένο και ελεύθερο. Στη γη της αγάπης –στην ουτοπία μου.

ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC (Thrax Punks)

Δίσκος: Πανκοπανηγυροψυχεδέλεια
«Κουκουνούδα», «Ψες Είδια», «Γιούρια», «Δέντρο» και «Τσιρτσιλιάγκους» επίσημα τα πέντε κομμάτια του demo δίσκου τους. Αρκετά γνωστοί και δραστήριοι τον τελευταίο χρόνο, με κάμποσες εμφανίσεις στο ενεργητικό τους αλλά να τα λέμε και όπως είναι τα πράγματα, τους αξίζει! Στο διαδίκτυο βρίσκεις live τους, όμως για εμένα είναι μια μπάντα που περιμένω μια ολοκληρωμένη δουλειά τους στο μέλλον. Αν συνεχίσουν στο παραδοσιακό μοτίβο και ξεκινήσουν να γράφουν δικούς τους στίχους νομίζω θα μείνω με το στόμα ανοιχτό αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, όταν έχεις να κάνεις με punk καλά κάνουνε ρε τότε και δε σου δίνουνε αυτό που περιμένεις, καλά κάνουνε και ηχογραφούνε πέντε κομμάτια στο στούντιο κι αυτά υπό μορφή live, ακούρευτα, με βερμούδες, να πετάνε γλώσσα και καρφιά οι ήχοι και οι κιθαριές, γιατί αυτό είναι το punk, νέτα σκέτα!

Αμάραντοι λεμονανθοί

Στο σημερινό μας άρθρο θα αφιερωθούμε σε ένα βιβλίο που τα γεγονότα του ξεκινούν το 1922, όταν ακόμη η Μικρά Ασία φλέγεται…

Στο εισαγωγικό κεφάλαιο συναντούμε την Αγγελική, γινόμενοι μάρτυρες στο δυνατό χαστούκι που δέχεται αδιαμαρτύρητα από τον άντρα της. Ένα βίαιο γεγονός που μας δημιουργεί εξαρχής ερωτηματικά για τα όσα μπορεί να προηγήθηκαν.

Ό,τι απομένει

Μια κοινή ιστορία μέσα από τις αφηγήσεις τριών προσώπων μας δίνει την ευκαιρία να αναρωτηθούμε για το δίκαιο και το άδικο του καθενός. Για τις αξίες της κοινωνίας μας σήμερα και το πόσο έχουν αμβλυνθεί. Ο άνεργος, ο κατ’επιλογή υπάλληλος και η γυναίκα που κάποτε είχε όραμα να προσφέρει και κοινωνικό έργο μαζί με τη δουλειά της, η νοσοκόμα, μέσα από συμπτώσεις καταλήγουν σε μια αναμέτρηση η οποία αφήνει με διαφορετικό τρόπο τα σημάδια της στον καθένα. Κοινά σημεία και των τριών είναι η μοναξιά, ο φόβος και η ανάγκη να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. Με ποιο τρόπο όμως τα διεκδικεί καθένας από αυτούς; Και τελικά υπάρχει κάτι που να απομένει σήμερα ή όχι;

Το έργο γράφτηκε το 2012 από τον Ιρλανδό συγγραφέα Jonathan Bailie και παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.
Ο συγγραφέας παρατηρεί και αφηγείται μέσα από τα μάτια των ηρώων του τη ζωή και τα διλήμματα, τις ατυχίες και τις πτώσεις -συναισθηματικές και κοινωνικές- των ανθρώπων. Το έργο του Bailie σχολιάζει την πτώση των αξιών αλλά και το φόβο που είναι ευδιάκριτος γύρω μας, καθώς μια απλή πράξη καλής πρόθεσης μπορεί να πυροδοτήσει έναν εφιάλτη.
Οι ηθοποιοί και ο σκηνοθέτης της παράστασης αφιερώνουν χρόνο να μας μιλήσουν για το έργο...

Πείτε μας δυο λόγια για το ρόλο σας, για τον ήρωα που ενσαρκώνετε.

Γιάννης Βλάχος: Καταρχάς ο συγγραφέας δεν δίνει ονόματα στους 3 βασικούς του χαρακτήρες. Ο ήρωας μου είναι ένας άνθρωπος που έχει κάνει αρκετές δουλειές και δεν ελπίζει σε κάτι "σπουδαίο". Είναι ένας καθημερινός άνθρωπος της διπλανής πόρτας που ζει μόνος του, διαβάζει την εφημερίδα του, βλέπει τον αγώνα του και πίνει την μπύρα του. Ένας άνθρωπος που θέλει να ζήσει μέσα στο δικό του "εγώ" χωρίς να κάνει αισθητή την παρουσία του στους γύρω του. Παρόλα αυτά εξαιτίας ενός συμβάντος βλέπουμε ότι έχει παραπάνω ανθρωπιά από αυτή που προβάλλει και αυτό είναι κάτι που θα αποβεί μοιραίο για την πορεία του.

Χριστιάνα Πανοπούλου: Η ηρωίδα μου είναι μια σύγχρονη γυναίκα που βιώνει μια σκληρή καθημερινότητα μέσα σε ένα νοσοκομείο κάνοντας μια δουλειά που δεν αγαπάει και ζώντας με μια μητέρα που χρειάζεται συνέχεια φροντίδα. Μέρα με τη μέρα οι επιλογές στενεύουν και οι προσωπικές αξίες της φθείρονται όλο και περισσότερο αφού από πουθενά δεν υπάρχει η ελπίδα του έρωτα, της επικοινωνίας και της εξέλιξης για κάτι καλύτερο.

Γιώργος Τσιάλος: Ο ήρωας που ενσαρκώνω είναι ένας νεαρός άνδρας, γύρω στα 25, στην δύση του εφηβικού του ενθουσιασμού και στην ακμή του ανδρικού παρορμητισμού του. Παίρνει τα ρίσκα του, θέλει να γίνει "παίκτης". Είναι συνήθως σε υπερδιέγερση. Δεν θα διστάσει πουθενά προκειμένου να προστατεύσει ή να εντυπωσιάσει την αγαπημένη του. Είναι και νάρκισσος. Και βαθιά γνώστης της "πιάτσας". 

🎭

-Πόσο ταυτίζεστε μαζί του, αν ταυτίζεστε, πόσο διαφοροποιείστε, πόσο κοντά σε σας είναι ο ήρωας ή πόσο κόντρα;

Γιάννης Βλάχος: Σίγουρα βλέπω μπάλα και πίνω μπύρες αλλά δεν έχω δίπλωμα αμαξιού (ο ήρωας μου δουλεύει σε ένα ταξί). Σίγουρα υπάρχουν κοινά και μεγάλες διαφορές αλλά αυτό είναι και το ενδιαφέρον. Το να μπορώ να βλέπω σαν Γιάννης καινούργιους κόσμους κι ανθρώπινες συμπεριφορές. Και κάπως έτσι ξεκινάει το ταξίδι σου να ψάχνεις στοιχεία του ήρωα σου, τις ομορφιές του, τα σκοτάδια του και να ταξιδεύεις μαζί του για όσο χρειάζεται.

Χριστιάνα Πανοπούλου: Ταυτίζομαι απόλυτα και καθόλου. Έχω κάποια κοινά και παράλληλα πολλές διαφορές. Αυτή είναι και η σύγκρουση που υπάρχει παντού γύρω μας, στον έρωτα, στην κοινωνία και μέσα μας.

Γιώργος Τσιάλος: Αυτή την περίοδο συγκεκριμένα, ταυτίζομαι με αυτό τον χαρακτήρα μόνο και μόνο επειδή κλήθηκα να ταυτιστώ. Έχει την πλάκα του, αλλά έχει και μεγάλη ευφλεκτότητα που είναι σχεδόν ακατόρθωτο να τη διαχειριστεί κανείς, προφανώς και ο ίδιος. Εγώ στη ζωή μου είμαι πιο πολύ του μέτρου. Απολαμβάνω και τα μικρά πράγματα της ζωής. Δεν ζω πια μόνο για τα "πυροτεχνήματα".

🎭

-Οι σύγχρονες κοινωνίες έχουν δομηθεί με τον ίδιο ή παραπλήσιο τρόπο, κι έτσι αυτό που συμβαίνει σε μια άλλη χώρα στο βορρά αγγίζει κάθε κοινό σε κάθε χώρα; Ή μήπως, ανεξάρτητα από κοινωνικές δομές, κουλτούρα, πολιτική και ηθογραφία οι άνθρωποι είναι ίδιοι παντού, έχουν τις ίδιες ανάγκες και προβληματισμούς; Πώς ένα έργο που γράφτηκε σε μια άλλη χώρα παραμένει επίκαιρο σε κάθε χώρα και μας αφορά εξίσου;
Μάριος Παϊτάρης: Ένα από τα πολλά προτερήματα του έργου του Jonathan Bailie είναι ο ευφυής τρόπος κατά τον οποίο εκτείνει την προβληματική του χωρίς να εμμένει σε συγκεκριμένες απεικονίσεις κοινωνικών δομών ή κουλτούρας, έχοντας ως κεντρικό πυρήνα της θεματικής του τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Σχολιάζοντας με καυστικό τρόπο την διαστρέβλωση αυτών των αναγκών έτσι όπως προκύπτουν από τις δυσλειτουργίες της σύγχρονης κοινωνίας, ανεξαρτήτως φυλής ή καταγωγής.

-Τι ήταν αυτό που σας άγγιξε στο Ό,τι απομένει ή εκείνο που το διαφοροποιεί -αν υπάρχει- από άλλα θεατρικά κείμενα;
Μάριος Παϊτάρης: Πρόκειται για ένα θεατρικό έργο με καταιγιστικό λόγο και ιδιαίτερα κινηματογραφική αισθητική όπου προσεγγίζει τα θέματα τα οποία πραγματεύεται τόσο με ωμότητα αλλά και με μια τρυφερή, ίσως και ποιητική κάποιες φορές, διάσταση. Είναι ένα κείμενο το οποίο μιλάει πολύ εύστοχα όχι μόνο για το σήμερα αλλά και για το αύριο.
Ταυτότητα παράστασης:
Μετάφραση: Άρτεμις Ορφανίδου
Σκηνοθεσία: Μάριος Παϊτάρης
Σκηνικός χώρος/Ενδυματολογική επιμέλεια : Aργύρης Ραλλιάς
Επιμέλεια κίνησης: Χρήστος Στα Μαρία
Πρωτότυπη μουσική: Κλειτία Κοκαλάρι
Σχεδιασμός φωτισμών: Γιάννης Ζέρβας
Φωτογραφίες/Σχεδιασμός αφίσας: Βασίλης Τασιόπουλος
Προβολή και Επικοινωνία: Ιωάννα Κουλοχέρη

Παίζουν: Γιάννης Βλάχος, Χριστιάνα Πανοπούλου, Γιώργος Τσιάλος

Στο ΜΠΙΠ, Αγίου Μελετίου 25 και Κυκλάδων, Κυψέλη, 2130344074 κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Η παράσταση είναι ακατάλληλη για ανηλίκους κάτω των 15 ετών

Κόκκινα φύλλα

Το βιβλίο «ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΥΛΛΑ» είναι ένα από τα βιβλία που ήθελα διακαώς να έρθει στα χέρια μου. Με είχε κεντρίσει το εξώφυλλο, μου είχε εξάψει το ενδιαφέρον το οπισθόφυλλο και γνώριζα ότι πρόκειται για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, οπότε μπορούσα να αναμένω και αρκετό σασπένς. Είχα μάλιστα φανταστεί τον τόπο του εγκλήματος και, αν και γνώριζα για το χιονισμένο σκηνικό από το οπισθόφυλλο, εντούτοις είχα τοποθετήσει στο μυαλό μου και αρκετά διάσπαρτα κόκκινα, ματωμένα φύλλα γύρω από το πτώμα. Η ιστορία βέβαια δεν συνέβη ακριβώς όπως εγώ φανταζόμουν προκαταβολικά, αλλά οι εικόνες που μου πρόσφερε ήταν εξίσου ζωντανές.

Η Δευτέρα παρουσία

Μιχαήλ Άγγελος (1457-1564)
Φίλες και φίλοι,

Μιλούμε για το αριστουργηματικό έργο όλων των εποχών, δημιουργημένο από το ιερό τέρας της γλυπτικής, του ανθρώπου που έδωσε πνοή στο άψυχο μάρμαρο, τον Μιχαήλ Άγγελο.

Το στοιχειό

«Το στοιχειό» της Neo Ellis είναι ένα βιβλίο αρκετά διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Μπορεί φαινομενικά να έχει τον μανδύα της λογοτεχνίας του φανταστικού, ένα είδος που είναι περισσότερο δημοφιλές στις νέες γενιές, ωστόσο έχει συμπυκνωμένα και βαθιά νοήματα που στα μάτια μου το καθιστούν ως ένα πολύ εσωτερικό βιβλίο που επεκτείνεται σε θέματα κοινωνικά, φιλοσοφικά, υπαρξιακά.

Το ίδιο το βιβλίο στο οπισθόφυλλό του αυτοπροσδιορίζεται ως ένα βιβλίο για τον φόβο και τη συγχώρεση. Η αλήθεια είναι ότι το πρώτο κομμάτι, αυτό του φόβου, είναι εμφανές αφού αυτός είναι που επιδιώκει ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, το Στοιχειό, μια ψυχή υποδουλωμένη στον διάβολο που ξυπνώντας τον στα θύματά του σπέρνει τον θάνατο.

Σε κάποιους αξίζει ο θάνατος

Ποτέ μη μιλάς σε ξένους... με μικρά κίτρινα γράμματα στην πάνω δεξιά άκρη του μυθιστορήματος του Peter Swanson σε συνδυασμό με τον βασικό τίτλο, Σε κάποιους αξίζει ο θάνατος, και ένας παλαιού τύπου πίνακας αφίξεων αεροδρομίου να κρύβεται από μια γυναικεία φιγούρα είναι τα στοιχεία που δομούν το εξώφυλλο. Ένα εξώφυλλο που αποφεύγει τα σκοτεινά τοπία, τις κηλίδες αίματος και όλες τις σημειολογικές αναφορές στους ενδόμυχους φόβους του ανθρώπου όπως αναμένονται συνήθως στα θρίλερ. Βέβαια, το βιβλίο δεν είναι θρίλερ τρόμου ή φρίκης (εν μέρει είναι φυσικά) αλλά ψυχολογικό, όμως το προφίλ των διαστροφικών ηρώων του, το κακό ένστικτο και τα φονικά του(-ς) θα μπορούσαν να υποστηριχθούν από τα παραπάνω στοιχεία, όμως δε θα έκαναν καμία διαφορά. Προσωπικά, επέλεξα το βιβλίο με μοναδικό κριτήριο το εξώφυλλο -αφού δεν είχα διαβάσει το συγγραφέα- και χαίρομαι για τη δικαίωση.

Cluedo, το παιχνίδι του Κλου...Ζο

Μετά την Μονόπολη που νομίζω ότι εξαντλήσαμε σε προηγούμενο άρθρο, σειρά έχει ένας ακόμα θρύλος των επιτραπέζιων που ήδη μετράει τα 74 χρόνια ζωής. Μιλάμε για το Cluedo κι αν δεν ξέρετε να το προφέρετε σωστά περιμένετε μερικές παραγράφους ακόμα και όλα θα αποσαφηνιστούν, όπως γίνεται πάντα φυσικά.

Ο Φώντας Ξενιός και το Οριακό σημείο

Πώς μετράμε... την ευτυχία;
Φ.Ξ.: Με πολλά ντεσιμπέλ της μουσικής που αγαπάμε.

Την δημιουργία;
Φ.Ξ.: Με σεμνότητα και ταπεινότητα.

Την επιτυχία;
Φ.Ξ.: Με τον εσωτερικό μετρονόμο του ανικανοποίητου.

Αν η ζωή σου ήταν... μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή;
Φ.Ξ.: Η τελική καταδίωξη στο Μαντ Μαξ 2.

...μια μουσική σύνθεση, τι θα ακούγαμε;
Φ.Ξ.: Starless των King Crimson.

...μια στιγμή στο χρόνο, πότε θα ζούσες;
Φ.Ξ.: Το 1969 στο τριήμερο φεστιβάλ του Γούντστοκ.

Πιστεύεις...
Φ.Ξ.: ...πως σε ένα πολύ μακρινό μέλλον η ανθρωπότητα θα εξελιχθεί ηθικά και πνευματικά.

Πονάς...
Φ.Ξ.: ...γιατί υπάρχουν στιγμές καθημερινά που μου θυμίζουν πόσο μακριά είναι ένα τέτοιο μέλλον.

Προχωράς...
Φ.Ξ.: Ελπίζω πως ναι.

BU-21

του Stuart Slade
σε σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά

«Τοποθέτησε το χέρι σου πάνω από έναν αναμμένο αναπτήρα, κράτησέ το εκεί και προσπάθησε να σκεφτείς οτιδήποτε άλλο εκτός από τον πόνο...»

Μια ατάκα-αναμμένο σίδερο που σε διαπερνά, από την παράσταση που ανεβαίνει σε πανελλήνια πρώτη αυτές τις μέρες στο Θέατρο 104.
Λίγα λόγια για το έργο:
Το BU-21 είναι ο αριθμός ενός αεροσκάφους που καταρρίφθηκε από τρομοκράτες το καλοκαίρι του 2017 πάνω από το Φούλαμ του Λονδίνου. Το έργο λοιπόν αποτυπώνει τον πόνο ακολουθώντας τις ιστορίες έξι Λονδρέζων οι οποίοι επέζησαν του χτυπήματος, όχι ως επιβάτες της πτήσης αλλά έξω από το αεροσκάφος, ερχόμενοι σε επαφή με τη συντριβή του όταν εκείνο προσέκρουσε στο έδαφος. Οι αναμνήσεις από εκείνη την ημέρα, όπως είναι λογικό συνδέονται αναπόσπαστα με εικόνες, τραύματα και πληγές που ο καθένας προσπαθεί με τον δικό του τρόπο να επουλώσει, να εξηγήσει και να αποδεχτεί για να μπορέσει να συνεχίσει κάπως τη ζωή του.

Η αγάπη χόρευε στις φλόγες

Η Νικολέττα Φουλίδου συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό με το πρώτο της μυθιστόρημα, που φέρει τον τίτλο «Η αγάπη χόρευε στις φλόγες». Στην αρχή του βιβλίου γνωρίζουμε την Μαρίνα, τελειόφοιτη φοιτήτρια, λίγες μέρες μετά τον θάνατο της μητέρας μας. Η Μαρίνα είναι ήδη σε προχωρημένη εγκυμοσύνη και ο πατέρας του παιδιού που θα γεννήσει δεν βρίσκεται στο πλάι της. Στη συνέχεια επιστρέφουμε στο παρελθόν της Μαρίνας, στα παιδικά της χρόνια, και μαζί της διανύουμε τα χρόνια που πέρασαν.
Τη βλέπουμε παιδί να γνωρίζει το νέο γειτονόπουλο, τον Νίκο, που θα σταθεί ιδιαίτερα και καθοριστικά σημαντικός στη μετέπειτα ζωή της. Εκείνος της στέκεται στο διαζύγιο των γονιών της και γίνεται ο πιο σημαντικός της φίλος. Μοιράζεται μαζί του τα πάντα αδυνατώντας να καταλάβει ότι, με την πάροδο του χρόνου, εκείνου τα αισθήματα προς το πρόσωπο της μεταβάλλονται. Μαζί με τον Νίκο θα μοιραστούν πολλά γεγονότα που θα σημαδέψουν την ζωή και το μέλλον τους, με κυριότερο αυτών την απώλεια ενός πολύ αγαπημένου φίλου.

Δίπλα στη λίμνη

Η συγγραφέας και πολλά από τα βιβλία της έχουν λάβει υποψηφιότητες για πάμπολλα βραβεία μυθοπλασίας, ενώ η ίδια έχει χαρακτηριστεί ως «ευπώλητη, διακεκριμένη και ταυτόχρονα τεχνίτρια του λόγου». Έχει γράψει δεκάδες ρομαντικά μυθιστορήματα με σεξουαλικό και ιδιαίτερα τολμηρό περιεχόμενο, τα περισσότερα εκ των οποίων ανήκαν σε σειρές βιβλίων. Το «Δίπλα στη λίμνη» ή «The Landing» -όπως πάσχισα να το βρω στα αγγλικά- αν κι έχει κάποιες ελάχιστες πικάντικες λέξεις ή στιγμές, υπό καμία πλευρά δεν μπορεί να μπει στην ίδια κατηγορία με την πλειοψηφία των συγγραμμάτων της κα. Τζόνσον.

Ένας άνθρωπος επιστρέφει στην πατρίδα του πιστεύοντας ότι θα τον σκοτώσουν και τον σκοτώνουν

Στον Α.Π.
Πρόκειται για ένα έργο, κατά παραγγελία, το οποίο ο Θ. Σ. Έλιοτ συνέγραψεν, το 1935, ο Γ. Σεφέρης μετέφρασεν, το 1963 -χρονιά που τιμήθηκε και με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας-, οι εκδ. Ίκαρος εξέδωσαν την ίδια χρονιά… και τέλος έπεσε στα χέρια των συγχρόνων μας… Ο πρωτότυπος τίτλος είναι Murder in the Cathedral, η μετάφραση του Σεφέρη το λέει Φονικό στην Εκκλησιά, ενώ ο τίτλος της παράστασης πάρθηκε από μια φράση του ίδιου του Eliot, όταν του ζήτησαν να περιγράψει το τί λέει το έργο του. «Ένας άνθρωπος γυρίζει στην πατρίδα του προβλέποντας ότι θα τον σκοτώσουν· και τον σκοτώνουν» (μτφρ. Γ. Σεφέρη). Φυσικά για την παράσταση άλλαξε και αυτό κάπως και έγινε «Ένας άνθρωπος επιστρέφει στην πατρίδα του πιστεύοντας ότι θα τον σκοτώσουν και τον σκοτώνουν».

Ο φύλακας του 8

Πρόκειται για ένα έργο στο οποίο οι πρωταγωνιστές διαθέτουν κάποια ασυνήθιστα χαρακτηριστικά, τα οποία και μας ελκύουν ώστε να ακολουθήσουμε με μεγάλο ενδιαφέρον τη ροή των γεγονότων, μέχρι την κατάληξή τους.

Ο φίλος μου ο διαβητούλης

Δεν θα έμπαινα στη διαδικασία να διαβάσω ένα επιστημονικό βιβλίο που αφορά το διαβήτη, ίσως μόνο αν με αφορούσε προσωπικά, ούτε βέβαια ένα επιστημονικό βιβλίο θα ήταν προσφιλές σε ένα παιδί που πάσχει από διαβήτη για να μπορέσει να κατανοήσει το θέμα και να πάρει χρήσιμες συμβουλές για να το αντιμετωπίσει.

Μαρία Μπονέλλου

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1940 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ήταν σύζυγος του Σωτήρη Μουστάκα, με τον οποίο απέκτησαν την επίσης ηθοποιό Αλεξία Μουστάκα. Πέθανε στις 30 Αυγούστου 2007, τρεις μήνες μετά τον θάνατο του συντρόφου της. Η φωτογραφία είναι από το θεατρικό πρόγραμμα της παράστασης «Όλοι...κουνιόμαστε» (των Ν. Καμπάνη και Β. Μακρίδη, θέατρο Αθήναιον, καλοκαίρι 1981).

Καταφύγιο στη βροχή

Αυτές οι νουάρ ιστορίες... με το αλκοόλ να κυλάει στο αίμα, τα μεταμεσονύχτια αστικά τοπία, τα μπαρ, τα πλάσματα που κυκλοφορούν τις ώρες που οι πόλεις κοιμούνται, έχουν τους δικούς τους κώδικες και μιλούν τη δική τους γλώσσα, τις ουσίες, την παραβατικότητα, τον υπόκοσμο... τον καπνό των τσιγάρων και τη μείξη με το φτηνό άρωμα, το σεξ και τις γυναίκες της μιας βραδιάς, τις ηδονές, τις κραιπάλες... Και το έγκλημα... γιατί πώς αλλιώς; Η παρανομία οδηγεί (και) στο έγκλημα.
Αυτές οι νουάρ ιστορίες... με τους αντισυμβατικούς ήρωες, τους ιδιαίτερους χαρακτήρες, τους μυστήριους τύπους... Τους λαθραίους. Και τα σκοτάδια... παντού και πάνω σε όλα: στις καρδιές, στις ψυχές, στις στιγμές... ακόμα και στα όνειρα.
Αυτές οι νουάρ ιστορίες που τόσο μου λείπουν στην ελληνική βιβλιογραφία -μάλλον επειδή μια τόσο ηλιόλουστη χώρα δεν εμπνέει τόσο σκοτεινές μυθιστορίες.

Δεν με ξέρεις

Το νέο βιβλίο του Παναγιώτη Μπαρμπαγιάννη με τίτλο «Δεν με ξέρεις» είναι ένα βιβλίο που αφορά την ίδια τη ζωή, την κοινωνία και τα προβλήματα που αυτή επιφέρει στο άτομο ως μονάδα, τόσο στο μικροεπίπεδο της οικογένειας όσο και στο μακροεπίπεδο των διαπροσωπικών σχέσεων.

Η γραφή είναι τολμηρή, πολλές φορές σκληρή, ευνοημένη σε θέμα πυκνότητας από το γεγονός ότι πρόκειται για μία σειρά σαράντα πέντε μικροδιηγημάτων τα οποία ωστόσο έχουν μία μυθιστορηματική κοινή βάση. Παρακολουθούμε έτσι τη ζωή ενός ανθρώπου μέσα από πρωτοπρόσωπες σκέψεις οι οποίες λαμβάνουν χώρα διαδοχικά από τη στιγμή της σύλληψης μέχρι τη βίαιη κοινωνικοποίηση του προσώπου.

Τhe Speakeasies' Swing Band

Δίσκος: Land Of Plenty 
Βουτιά στο δισκάκι και είσοδος με το «Sinner's Advice» όπου το κλαρινέτο ευθύς δηλώνει να του ανήκει ο χώρος στο κομμάτι. Σειρά τσιμπά το πιάνο και η μελωδική κιθάρα στο δεύτερο «My Baby Kicked Me Out» (so playful!) και καταλαβαίνω πως σε αυτή την μπάντα δεν υπάρχουν αυστηρά τραβηγμένες γραμμές, καθώς το swing δίνει εδώ τη θέση του σε μια υπέροχη jazz επέκταση αλλά παράλληλα το κομμάτι απλώνει ρίζες στα old time blues. Όμορφη, παιχνιδιάρα διασκευή στο «Parla Più Piano (The Godfather Love Theme)» με τη φωνή της lead woman να το ερμηνεύει άξια και υπέροχα. «S.Ballad» το επόμενο κομμάτι και είναι άκρως ερωτεύσιμο! Κλείνεις τα μάτια και βλέπεις ένα παλιό σκονισμένο βινύλιο να φέρνει βόλτες σε ένα πλατό πικάπ. Το κλαρινέτο μιλάει στα χέρια ενός γκρι κουστουμαρισμένου μποέμ τύπου που σεργιανίζει παίζοντας πλάι σε μια μορφή γυναίκας –κατακερματισμένης μα τόσο μοιραία όμορφης!–, καθώς εκείνη λύνει τη σιωπή της ίσα για να σου τραγουδήσει. Η υπολογισμένη dusty παραγωγή του κομματιού προσφέρει την αισθητική του βινυλίου (well done guys!).

Η υπόθεση του ταλαντούχου ηθοποιού [19]

Μια περιπέτεια του Αντώνη Γιοφύρη

Γράφει ο Γιώργος Ζώτος
STUDIO DREAM FACTORY
16 Ιουλίου 20:21

Ο Μοντσενίγος με κοίταξε σαν να έβλεπε μια σφήκα πάνω στην φέτα με το μέλι του. Προσπάθησε να με αποφύγει, όμως δεν του άφησα περιθώρια για να το κάνει. 

-Τι είναι ρε δημοσιογράφε; Τι χαμπάρια; Δεν έμαθες αρκετά; Θες κι άλλα;
-Τελικά έμαθα πολλά… Βρήκα και την Όλγα… είπα με νόημα. Πάμε κάπου να μιλήσουμε;

Ανασήκωσε τα γυαλιά του και με επεξεργάστηκε με τα πονηρά του μάτια από πάνω ως κάτω.

Αγγέλα

Γιώργου Σεβαστίκογλου
σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου 
«Δουλειά για εμάς δεν έχει! Πείνα και κρύο έχει!»

Είναι μονάχα μία φράση που αλυχτάει η Αγγέλα αναζητώντας την ελπίδα και τη χαρά. Είναι μονάχα μια φράση από τις δεκάδες αξιομνημόνευτες στιγμές ετούτου του μοναδικό έργου και μιας παράστασης που δεν πρέπει να χάσετε φέτος.

Η υπόθεση του ταλαντούχου ηθοποιού [18]

Μια περιπέτεια του Αντώνη Γιοφύρη

Γράφει ο Γιώργος Ζώτος
ΟΙΚΕΙΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ
16 Ιουλίου 16:55

Μπήκα μέσα έτοιμος να της τα πω ένα χεράκι. Η οικιακή βοηθός με άφησε να περιμένω πάνω από δέκα λεπτά και όσο περίμενα τόσο φούντωνα μέσα μου. Στο τέλος έκανε την εμφάνιση της η μαυρομαλλούσα χήρα. Φορούσε ένα άλλο πανάκριβο μαύρο φόρεμα, άλλα πανάκριβα μαύρα παπούτσια, όμως μάλλον το ίδιο μαύρο φουλάρι και είχε τον ίδιο κότσο στα μαλλιά της. 

-Καλημέρα σας κύριε Γιολάρη, είπε μάλλον κακοδιάθετα.

Εντάξει αυτό ήταν. Ούτε τ’ όνομα μου ακόμα δεν μπορούσε να πει. Κόντεψα να την πιάσω απ’ τον λαιμό, όμως συγκρατήθηκα, φόρεσα ότι πιο ηλίθιο είχα σε χαμόγελο και είπα:

-Καλημέρα, το όνομα μου είναι Γιοφύρης, μπορείτε να με λέτε σκέτο Αντώνη αν σας δυσκολεύει.
-Μα έχετε παράξενο όνομα κύριε Αντώνη, ομολογουμένως!
-Ομολογουμένως! Συμφώνησα.
-Λοιπόν; Πείτε μου. Βρήκατε κάτι;
-Βρήκα… βρήκα ότι με κοροϊδεύετε κυρία Μαυρογένους.
-Ορίστε; Τι θέλετε να πείτ…

Φύλαξ

Τα φυλακτά της ύστερης αρχαιότητας

Ως συγγραφέας ιστοριών με επίκεντρο εγχώρια και παγκόσμια ιστορικά γεγονότα, μύθους, ήθη και έθιμα, καταφεύγω ανάμεσα στις άλλες έρευνές μου και στην ανάγνωση επιστημονικών μελετών. Γι’ αυτό θα ήθελα σήμερα να σας παρουσιάσω ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία αυτού του είδους και συγκεκριμένα το έργο του αρχαιολόγου-ιστορικού Δρ. Παναγιώτη Καμπάνη με τον τίτλο «ΦΥΛΑΞ-ΤΑ ΦΥΛΑΚΤΑ ΤΗΣ ΥΣΤΕΡΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ» από τις Εκδόσεις Γράφημα.
Ως βιβλιόφιλος, η πρώτη μου σκέψη όταν κρατούσα στα χέρια μου αυτόν τον ογκώδη τόμο των 333 σελίδων στο μέγεθος κόλλας Α4, ήταν πως «Εύχομαι το ενδιαφέρον του να είναι ισοδύναμο με τον όγκο του!». Κι η αλήθεια είναι πως μέσα του ανακάλυψα περισσότερα από όσα αναζητούσα...

Η υπόθεση του ταλαντούχου ηθοποιού [17]

Μια περιπέτεια του Αντώνη Γιοφύρη

Γράφει ο Γιώργος Ζώτος
ΜΠΑΡ THE DRUNKEN MEEPLE
16 Ιουλίου 14:25

Ένας τύπος καθόταν πίσω από το μπαρ και σκούπιζε τα ποτήρια. Με κοίταξε καχύποπτα καθώς μπήκα μέσα στο άδειο μαγαζί. 

-Καλημέρα, είπα όσο πιο ευχάριστα μπορούσα.
-Μέρα, έκανε καθώς συνέχιζε να σκουπίζει τα ποτήρια και να με κοιτάζει καχύποπτα.
-Μπορώ να μιλήσω με το αφεντικό; ρώτησα.
-Φίλε ξές τι ώρα είναι; Ο κύριος Πολύστροφος έρχεται αν έρθει, μετά τις 12 το βράδυ.

Ο Αντώνης Καπίδης για το Φωτιά και θάλασσα - Οι Κρήτες του Μίνωα

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Α.Κ.: Οι Μακεδόνες του Αλέξανδρου, το πρώτο μου βιβλίο, ήταν η αρχή της περιπλάνησής μου, τόσο εσωτερικής όσο και ιστορικής. Η ίδια εσωτερική ανάγκη να γράψω για τους αρχαίους με οδήγησε σε ακόμη πιο μακριά μονοπάτια, αυτή τη φορά στα πιο σκοτεινά, πιο δύσβατα και πιο άγνωστα της μινωικής εποχής. Όμως η ιδέα να καταπιαστώ με κάτι τόσο αινιγματικό και ταυτόχρονα τόσο αστείρευτο σε εικόνες, δοξασίες, μύθους μα και απλότητα αλλά αίγλη, δύναμη, έντονα χρώματα πλημυρισμένα από τα χρώματα του Αιγαίου και της Κρήτης με έκαναν να δημιουργήσω το βιβλίο «Φωτιά και θάλασσα- Οι Κρήτες του Μίνωα».

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Α.Κ.: Δύναμη, γιατί ήταν δυνατοί εκείνοι οι άνθρωποι.
Διάρκεια, γιατί μια ιστορία 16 αιώνων είναι ατέλειωτη.
Χρώματα, γιατί γεμάτη χρώματα ήταν όλη η ιστορική πορεία εκείνων των θαυμαστών ανθρώπων.
Αγάπη, γιατί μόνο η αγάπη για τον τόπο τους θα τους προίκιζε με όλη τη δύναμη που χρειάστηκε για να μπορέσουν να πορευτούν όλους αυτούς τους αιώνες της θαυμαστής ιστορίας τους.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Α.Κ.: Να κλείσει τα μάτια του και να ανοίξει τα μάτια της ψυχής του. Να προσπαθήσει να βιώσει τις εικόνες του βιβλίου για μπορέσει έτσι να μπει στο πνεύμα του και να μπορέσει να καταλάβει τις αγωνίες, την καθημερινότητα και τα αισθήματα των ανθρώπων εκείνων που έζησαν πριν από περίπου 3500 χρόνια.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, πού θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Α.Κ.: Οι Κρήτες του Μίνωα γεννήθηκαν δύο χρόνια πριν την έκρηξη του ηφαιστείου της αρχαίας Στρογγύλης.
Η αγάπη που δημιουργήθηκε, οι πόλεμοι, οι αγωνίες, τα αστείρευτα συναισθήματα των ηρώων του, οι φιλίες, η καθημερινότητα και τελικά όλα όσα δημιούργησαν το βιβλίο αυτό περιγράφονται σε μια χρονική διάρκεια δύο περίπου ετών και ο ιστορικός τόπος είναι το Αιγαίο με τα νησιά του και η Κρήτη.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Α.Κ.: Ήρθε τότε το πλήρωμα του χρόνου.
Εκείνη ήταν η στιγμή που αποφάσισαν οι θεοί να τελειώνουν με τους Κρήτες και όλα τα νησιά τους. Γύρισαν τα βλέμματά τους από τη Γη και κοίταξαν αλλού, μπορεί μερικοί στους ουρανούς, μπορεί μερικοί να κοιτούσαν χαιρέκακα και προς την Κρήτη. Άφησαν ελεύθερο τον Εγκέλαδο και όλα τα θηρία του να αμοληθούν και να κάνουν όσα παιδεύονταν να κάνουν πάνω από έναν χρόνο τώρα. Ουρλιάζοντας βγήκαν μέσα από την τρύπα του ηφαιστείου και παρέσυραν μαζί τους φωτιά και λάβα. Τράβηξαν μαζί τους την ξηρά και τη θάλασσα και ό,τι άλλο βρήκαν στο διάβα τους. Τίποτε τώρα δεν μπορούσε να τα σταματήσει, ούτε και οι θεοί.
Το βιβλίο του Αντώνη Καπίδη, Φωτιά και θάλασσα - Οι Κρήτες του Μίνωα, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιβίσκος. Περισσότερα για το ιστορικό μυθιστόρημα θα βρείτε εδώ. Διαβάστε και το πρώτο κεφάλαιο!

Η υπόθεση του ταλαντούχου ηθοποιού [15 και 16]

Μια περιπέτεια του Αντώνη Γιοφύρη

Γράφει ο Γιώργος Ζώτος
ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ ΜΟΥ
16 Ιουλίου 08:30

Καθώς περίμενα να γίνει ο καφές πήρα πρώτα τηλέφωνο τον Μπάκα για να του πω για το κινητό που πήρε η Όλγα τον Μαστρογιάννη. Τον ρώτησα αν είχε κάνει ή λάβει και άλλες κλήσεις εκτός από αυτές που μου είχε πει.

-Για να δω μια στιγμή… Εγώ σωστά στα είπα… Καμία κλήση δεν έκανε, μόνο τις δύο που έλαβε από τον σκηνοθέτη. Ένα κινητό υπήρχε στο δωμάτιο, κι αυτό ήταν καταχωρημένο στο όνομα του. 

Του έδωσα το νούμερο που μου είχε πει η Όλγα.

Ο Ιωάννης Μήτσιος και οι Γοτθικές ιστορίες

Γεμάτος από απελπισία και θλίψη…
Οργή, εκδικητική μανία κι αγανάκτηση…
Τα τέρατα του νου…
Θα έρθουν να σε στοιχειώσουν τις μικρές ώρες της νύχτας.
Ίσως καταφέρεις κάπως να τους ξεφύγεις.
Κάντο αν με κάποιο τρόπο μπορείς!
Είναι μακρύ και δύσκολο το μονοπάτι της συγχώρεσης.
Σειρήνες θα παρουσιάζονται σε κάθε σου βήμα…

Ικανές να σε κάνουν να παραστρατήσεις.
Συνθλίβοντας τις άμυνές σου.
Τερματίζοντας κάθε ελεύθερη βούληση.
Ορμώμενες υπό την καταπίεση εσωτερικών δαιμόνων.
Ρωτάς πώς θα σωθείς απ’ αυτούς;
Ίσως και να ξέχασες ποιος σου φούσκωσε εξαρχής τα μυαλά.
Εσύ, ο ίδιος σου ο εαυτός το θέλησε έτσι!
Σήκω τώρα και προχώρα στο δρόμο που χάραξες…[1]
Το βιβλίο του Ιωάννη Μήτσιου, Γοτθικές ιστορίες, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιβίσκος. Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ. Κι αν θέλετε, διαβάστε ένα απόσπασμα!

Η υπόθεση του ταλαντούχου ηθοποιού [14]

Μια περιπέτεια του Αντώνη Γιοφύρη
Γράφει ο Γιώργος Ζώτος
ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ ΟΛΓΑΣ ΤΣΕΡΝΟΒΑ
16 Ιουλίου 01:09

Φανερά εκνευρισμένος μπήκα μέσα στο διαμέρισμα και πήγα προς την κουζίνα που ήταν το μόνο σίγουρο μέρος που μπορούσαμε να κάτσουμε. 

-Σ’ ακούω, της είπα
-Τι;
-Εγώ προσπαθώ να σε βοηθήσω, άι γουόντ του χελπ γιου, δείχνοντας στο άι εμένα και στο γιου εκείνη, κι εσύ μου λες ψέματα είπα χτυπώντας το τραπέζι.
-Ντα! Είπε φοβισμένα.
-Ντα ε; Το παραδέχεσαι λοιπόν; Γιατί τόσα ψέματα;
-Τι λιες; Τι ψέματα;
-Χτες πήγες στο σπίτι Μάρκελλου. Ντα; Πήρες ταξί για σπίτι Μάρκελλου!

Μάλλον τώρα συνειδητοποίησε τι της έλεγα. Σταύρωσε τα χέρια μπροστά της, πήγε κάτι να πει, μάλλον το μετάνιωσε και σταμάτησε. Πήρα ανάσα εγώ πλέον για να μιλήσω όμως μ’ έκοψε με το χέρι της. Το είχε πάρει απόφαση φαίνεται και ξεκίνησε:

Το πρώτο μας πάρτυ

Έχω να ενθουσιαστώ τόσο πολύ με μιούζικαλ από την πρώτη φορά που είδα το Mamma Mia στο Λονδίνο, πριν από δώδεκα χρόνια! Ο Μάκης Δελαπόρτας και όλοι οι συντελεστές της παράστασης κατάφεραν να κάνουν το κοινό να χειροκροτεί και να κρατάει τον ρυθμό επί σχεδόν τρεις ώρες. Στο τελευταίο δε δεκάλεπτο όπου όλος ο θίασος ήταν επί σκηνής, άναψαν τα φώτα και το κοινό σηκώθηκε από τις θέσεις του και χόρεψε στους διαδρόμους!

Η υπόθεση του ταλαντούχου ηθοποιού [12 και 13]

Μια περιπέτεια του Αντώνη Γιοφύρη

Γράφει ο Γιώργος Ζώτος
ΠΙΑΤΣΑ ΤΑΞΙ
16 Ιουλίου 0:14

Ελπίζοντας ότι αυτή τη φορά θα ήμουν τυχερός και ο ψηλολέλεκας, για το καλό το δικό του και της μύτης του, θα είχε σχολάσει, πέρασα από την πιάτσα των ταξί. Πράγματι ο ψηλολέλεκας δεν ήταν εκεί.
Ο ταξιτζής Λεωνίδας Μπαχράμης παραδέχτηκε ότι πήρε μια κούρσα γύρω στη 1:30 από την Καλαμακίου και πήγε στην Αλεξανδρουπόλεως στο 12. Η κοπέλα που μπήκε μέσα μίλησε -λίγο βραχνά, σα να την πονούσε ο λαιμός- ίσα ίσα για να του πει τον προορισμό και τίποτα άλλο. Που και που, έβηχε. Πρέπει να έφτασαν κατά τις 2 και είκοσι.
Δηλαδή η Μαυρογένους έφυγε από το σπίτι του ηθοποιού στη 1:30 και πήγε κατευθείαν σπίτι της. Τι μου τσαμπουνούσε τότε; Ή μήπως κι ο ταξιτζής ήταν τρελός;
Ήμουν έτοιμος να φύγω όταν ένας άλλος ταξιτζής που άκουγε τη συζήτηση πετάχτηκε:

Η αηδονόπιτα

Στις 18 Ιανουαρίου 2018 η παρέα της φιλαναγνωσίας της βιβλιοθήκης Ορέστου συναντήθηκε για να ανταλλάξει απόψεις σχετικά με ένα δημοφιλές βιβλίο του αγαπημένου σύγχρονου λογοτέχνη και δάσκαλου, του Ισίδωρου Ζουργού.

Οι Μικρές Κυρίες

Το διάσημο αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας της Λουίζα Μέι Άλκοτ σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καλογιάννη στο θέατρο Χυτήριο όλο το Φεβρουάριο, κάθε Κυριακή στις 11:30 -αν δεν ξαναπάρουν παράταση- και με έξτρα δώρο για τις Κυριακές 11 και 18 του μήνα: οι συντελεστές σάς περιμένουν στο πιο ξέφρενο αποκριάτικο πάρτι μετά την παράσταση! Μπορείτε να πάτε στο θέατρο ντυμένοι με τα αποκριάτικά σας... φορέστε το πιο μεγάλο σας χαμόγελο και αφήστε τη μουσική να σας ξεσηκώσει, χορέψτε και χαρείτε. Οι ηθοποιοί θα σας περιμένουν με δωράκια έκπληξη!

Το έργο αφορά ένα συναρπαστικό ταξίδι στο χρόνο, με την τρυφερή ιστορία ζωής τεσσάρων νεαρών κοριτσιών, του φίλου τους Λόρι και της στοργικής τους μητέρας, λίγο πριν την ημέρα των Χριστουγέννων. Αποτελεί ύμνο στην οικογένεια, την αγάπη και τη φιλία και προωθεί αξίες όπως η δικαιοσύνη, η αλληλοβοήθεια, η πίστη στο όνειρο και η επίτευξη κάθε στόχου.

Μια περιπέτεια, γεμάτη χρώμα, τρυφερότητα ευαισθησία και την αθωότητα των παιδικών μας χρόνων. Μια παράσταση για όλες τις ηλικίες που θα ξεσκονίσει από ξεχασμένα συρτάρια της ψυχής παλιές προσδοκίες και όνειρα και θα τα μετουσιώσει σε μια ξεχωριστή περιπέτεια γεμάτη ατόφια χρώματα και αληθινά συναισθήματα, αναλλοίωτα στο χρόνο!
Κερδίστε διπλές προσκλήσεις!
Για να συμμετέχετε στην κλήρωση κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες πληροφορίες σχετικές με τα δώρα, τις κληρώσεις και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση θα γίνει στις 9 Φεβρουαρίου 2018 και τέσσερις (4) τυχεροί θα κερδίσουν από μία διπλή πρόσκληση για την παράσταση της 11ης Φεβρουαρίου. Οι τυχεροί θα ειδοποιηθούν με μήνυμα στο ηλεκτρονικό τους ταχυδρομείο την ημέρα της κλήρωσης.
k
Καλή τύχη!

Η υπόθεση του ταλαντούχου ηθοποιού [11]

Μια περιπέτεια του Αντώνη Γιοφύρη

Γράφει ο Γιώργος Ζώτος

ΟΙΚΕΙΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ
15 Ιουλίου 22:55

Η επιβλητική έπαυλη που έβλεπα μπροστά μου δεν άφηνε καμία αμφιβολία για τους ιδιοκτήτες της. Σε μια μαρμάρινη επιγραφή δίπλα στο κουδούνι έγραφε: 

ΟΙΚΕΙΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ

Μια υπηρέτρια άνοιξε την πόρτα και με έβαλε να καθίσω στο χολ, ενώ πήγε να φωνάξει την κυρία. Μια επιβλητική τριαντάρα που δεν τη λες και όμορφη, κυρίως λόγω της γαμψής μύτης και των μικρών σαν χάντρες μαύρων ματιών της, έκανε την εμφάνιση της μετά από δύο λεπτά. Φορούσε ένα λιτό αν και πανάκριβο μαύρο φόρεμα, ένα επίσης μαύρο φουλάρι και μαύρες γόβες. Το σκηνικό έκλεινε με τα μαύρα μαλλιά της μαζεμένα πίσω σε κότσο. Η μαύρη χήρα σκέφτηκα από μέσα μου.
Μου είχε δώσει και στο τηλέφωνο μια ανάλογη εντύπωση όμως όσο περισσότερο μιλούσε τόσο πιο πολύ θαύμαζα τους τρόπους της, τη μόρφωση της αλλά και κάτι που μου επιδείκνυε για πρώτη φορά: τον κυνισμό της.

ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Sarah MacLeanΧάρης ΓαντζούδηςΙωάννα ΚοσιώρηΑθηνά ΜελήΤζένη ΚουτσοδημητροπούλουΚωνσταντίνα ΦραντζεσκάκηΚώστας Σιμενός
Παρασκευή Κοψιδά-ΒρεττούPaullina SimonsΔήμητρα ΠαπαδημητρίουΠαναγιώτης ΜπαρμπαγιάννηςΓιώργος ΜολέσκηςΠάνος ΜυρμιγγίδηςΙσίδωρος Ζουργός
Αλέξανδρος ΑκριτόπουλοςPeter SwansonΠασχαλία Τραυλού Jonas BonnierΑλεξάνδρα ΨαραδέλληΜαντέψτε το δολοφόνο και κερδίστε το αστυνομικό που θέλετε!Χαρά Παπαελευθερίου-Μπαρδώση