Το κάλεσμα της Λορίν

της Παλόμα Πεδρέρο 
Λίγα λόγια για το έργο:
Επί σκηνής ξεδιπλώνεται η σχέση ενός παντρεμένου ζευγαριού, του Πάπλο και της Ρόζας, μέσα από αναμνήσεις, πληροφορίες και προσωπικές στιγμές τους, εφιστώντας ευδιάκριτα το σεξουαλικό τέλμα τους σε αντιδιαστολή με την όποια αρμονία έχουν ως ζευγάρι.
Χρονικά είναι Απόκριες και το έργο ξεκινά με τον Πέδρο να έχει ντυθεί Λορίν Μπακόλ, σε μια προσπάθεια να αποκαλύψει έτσι στη σύζυγό του το πιο μύχιο μυστικό της φύσης του (το γεγονός πως δεν έχει απλώς ντυθεί αλλά νιώθει πράγματι γυναίκα). Δεν αντέχει άλλο τη φύση ενός καθηγητή και του παραδοσιακού ανήρ που η κοινωνία του επιβάλλει από παιδί, επιχειρεί ωστόσο να επικοινωνήσει κάπως άγαρμπα το μυστικό του ζητώντας από τη Ρόζα να ντυθεί Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ (ένα πρότυπο αρσενικού το οποίο θα ερεθίζει τον ίδιο) και να διασκεδάσουν μαζί σε ένα ερωτικό γαϊτανάκι που φαίνεται παιχνίδισμα, μα οδηγεί σε μια άγρια σεξουαλική κορύφωση και σε τραγικές αποκαλύψεις.

Λεπτές γραμμές λοιπόν σε ένα έργο πολυεπίπεδο που χρίζει προσοχής και εκ βάθους ανάλυση και συζήτηση.

Ποιος σκότωσε τον William;;;

της Λίλιαν Δημητρακοπούλου
σε σκηνοθεσία Βασίλη Μυριανθόπουλου
Λίγα λόγια για το έργο:

Μια πωλήτρια καλλυντικών, ένας αδέξιος μάστορας, μια δευτεροκλασάτη ηθοποιός, ένας φαντασμένος γόης, ένας παραλίγο ερωτιάρης, ένας αγαθός γίγαντας και ένας dj, όλοι τους αποτελούν τον θίασο ενός Δήμου που επιχειρεί να ανεβάσει την παράσταση Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Εντάξει! Το πρόβλημα δεν είναι το μπαλκόνι που λείπει, ένα σκυλί που γαβγίζει, τα ανοιχτά μικρόφωνα και τα καζανάκια μέσα σε ένα μισογκρεμισμένο σκηνικό, αλλά μέσα σε όλα αυτά να έχεις μια σουρωμένη σκηνοθέτιδα που ενώ τα έχει υποψιαστεί όλα (ότι οδεύουν προς την καταστροφή!) συνεχίζει να ελπίζει πως μπορεί και να γίνει η παράσταση.
Φυσικά τη μέρα της μεγάλης πρεμιέρας κανένας δεν είναι έτοιμος και όλα...

Η Τζένη Κουτσοδημητροπούλου και Το ημερολόγιο ενός εξερευνητή

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Τ.Κ.: Θα έλεγα η μεγάλη μου αγάπη για τα ταξίδια και με ό,τι αυτό συνεπάγεται: όπως η επαφή με διαφορετικούς τόπους, λαούς και πολιτισμούς κλπ. Σίγουρα το γεγονός ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αυστραλία και έχοντας ζήσει και γνωρίσει από κοντά και τους αυτόχθονες της περιοχής, έπαιξε ρόλο όταν διάλεγα τον πρώτο προορισμό του εξερευνητή.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Τ.Κ.: Θα μου επιτρέψετε να χρησιμοποιήσω δύο: Καλό ταξίδι!

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Τ.Κ.: Θα τον/την συμβούλευα, αφού καθίσει αναπαυτικά, να χαρεί το ταξίδι και να απολύσει τη διαδρομή.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Τ.Κ.: Πώς να διαλέξω έναν μόνο προορισμό με τόσες επιλογές; Το μόνο σίγουρο είναι πως θα είχαμε ανοικτό εισιτήριο επιστροφής. Πρώτος προορισμός θα ήταν ο αρκτικός κύκλος και αφού πηγαίναμε Γροιλανδία, Καναδά θα συνεχίζαμε για την κεντρική Αμερική.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Τ.Κ.: Θα κλείσω με ένα κομμάτι από την αρχή του ημερολογίου:

20 Φεβρουαρίου 
Σηκώθηκα νωρίς. Έκανα ένα κρύο ντους, μόνο αυτό με ξυπνάει, έφαγα ένα θρεπτικό πρωινό και ψαλίδισα τη γενειάδα μου. Έχω γκριζάρει τελευταία. Φόρτωσα το σακίδιό μου και τσούλησα το τρίκυκλό μου στο κέντρο της ταράτσας.
Ρύθμισα το GPS και έβαλα τον πρώτο προορισμό: Άλις Σπρίνγκς (Alice Springs), Κεντρική Αυστραλία. Ξαφνικά άκουσα μπιπ μπιπ μπιιιιιιπ.
Μήνυμα από την Βάγια: «Καλό ταξίδι, κύριε Καθηγητά! Να προσέχετε!».
Καλός άνθρωπος αυτή η Βάγια, να θυμηθώ να της φέρω σουβενίρ.
Φόρεσα τα προστατευτικά μου γυαλιά, το κράνος, και έδεσα τις ζώνες ασφαλείας. Ένιωσα λίγη πίεση στην περιοχή της κοιλιάς, έτσι χαλάρωσα κάπως τις ζώνες. Είμαι σίγουρος πως έφταιγε η έβδομη κρέπα με τη διπλή σοκολάτα.
Ανέβασα τους διακόπτες… τακ… τακ… τακ… και πάτησα το κουμπί εκκίνησης. Έκλεισα τους τροχούς και …απογειώωωθηκααααα!
Το βιβλίο της Τζένης Κουτσοδημητροπούλου, Το ημερολόγιο ενός εξερευνητή, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική. Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ.

Στην υπόθεση... ο Άρης μετακομίζει στην Αθήνα και έρχεται σε επαφή με έναν ολοκαίνουριο κόσμο: άλλοι άνθρωποι, νέα γειτονιά, καινούριο σπίτι... Ευτυχώς το τελευταίο διαθέτει μια σοφίτα όπου θα δημιουργήσει το προσωπικό του χώρο αφού την καθαρίσει και πετάξει αυτά που άφησε ο παλιός ιδιοκτήτης. Ένα ημερολόγιο που θα βρει εκεί γίνεται η αφορμή για τον Άρη και τη νέα του φίλη, να ταξιδέψουν σε όλο τον κόσμο.
Κι ας ξεκινήσω από τα πεζά: το βιβλίο αποτελεί μια φανταστική ευκαιρία για ένα παιδί να γνωρίσει μέρη του κόσμου, να μάθει πράγματα για άλλους πολιτισμούς και να γεμίσει εικόνες. Προσφέρει έναυσμα να αναζητήσει κανείς χώρες στο χάρτη, πληροφορίες για λαούς κ.ο.κ. Λειτουργεί θαυμάσια ως μαθησιακή προτροπή, αλλά πάνω απ' όλα σε διασκεδάζει και είναι καλοφροντισμένο και καλαίσθητο. Διαθέτει υπέροχη εικονογράφηση από την Σάντρα Ελευθερίου, πλούσια και έξυπνη. 
Μου άρεσε το εύρημα με το τρίκυκλο (μπράβο!) και πέρασα πολύ όμορφα συντροφιά με τον καθηγητή, τον Άρη και τη Λίνα... την κυρία Μοσχούλα, τη Βάγια, τους Μαορί, τον Μικαέρε, τη γη της Ροτορούα, ένα τατουάζ mοku, την πόλη Καϊτούνα και πολλά πολλά άλλα -δε θα σας τα πω κι όλα, όμως ήθελα να δείτε πως δε θα μάθουν μόνο τα παιδάκια σας νέα πράγματα αλλά όλη η οικογένεια.
Μη σας πω ότι κάποιες από τις σκιτσαρισμένες σελίδες του μπορούν να χρωματιστούν με ξυλομπογιές από τα μικρότερα παιδιά κι έτσι να γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρον ως βιβλίο-περιπέτεια!
Αναζητήστε το και απολαύστε το!
Κλικ για περισσότερα της Τζένης Κουκίδου
Κερδίστε το!Για να συμμετέχετε στην κλήρωση κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες σχετικές πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 16 Μαρτίου 2018 και το βιβλίο θα αποσταλεί ταχυδρομικά στον τυχερό από το koukidaki.
k
Καλή τύχη!

Η Ευαγγελία Κοφινά για το Έρωτα σε ονόμασα

Έρωτας
Ρομαντισμός
Ώσπου
Τα
Αισθήματα

Σε
Εγκλωβίζουν

Όνειρα
Νους
Όλα
Μιλάνε
Άβουλα
Στην
Αγάπη!![1]
Στα όνειρά του ο άνθρωπος, δίνει σε μερικά πράγματα, άλλη διάσταση. Η καρδιά συνηγορεί σε κάθε τι όμορφο και αγαπητό και το κρατάει ως κόρη οφθαλμού. Το περνάει στην αιωνιότητα και ζει τον έρωτα σε όλες τις μορφές του. Θυμάται και η αντοχή της καθημερινότητας γίνεται πανοπλία. Το μυαλό, διώχνει κάθε έρεβος και ζόφος που το κυριεύει και η ψυχή, αποδέχεται μόνο ότι δίνει νόημα στη ζωή!!![2]
Ευαγγελία Κοφινά

Η Χαρά Παπαελευθερίου-Μπαρδώση και οι Αμάραντοι λεμονανθοί

Η Αγγελικής άφηνε την ψυχή της να ταξιδεύει στο όνειρο. Ήξερε ότι μορφή του θα την συνόδευε στην αιωνιότητα. Η αποδοχή της μοναξιάς της δεν την πείραζε. Αναρωτιόταν αν μπορούσε να αλλάξει τα πράγματα. Μια ξαφνική σκέψη σαν αστραπή ήρθε και διέλυσε το έρεβος του μυαλού της γεμίζοντας με άπλετο φως τον νου της. Υπήρχε σίγουρα απέραντη διάσταση από όσα είχε ονειρευτεί. Δεν είχε χρόνο όμως, οι αντοχές της δεν ήταν αρκετές να περιμένει με δεμένα τα χέρια. Έπρεπε να κάνει γρήγορα, χωρίς να ακούσει όσα της έλεγε η καρδιά της. Αυτή και μόνο αυτή, μπορούσε να δώσει τη λύση για να υπάρχει η Ελπίδα.[1]
Χαρά Παπαελευθερίου-Μπαρδώση
Το μυθιστόρημα της Χαράς Παπαελευθερίου-Μπαρδώση, Αμάραντοι λεμονανθοί, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανός. Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ. Διαβάστε κι ένα απόσπασμα!

Στο οπισθόφυλλο λέει μεταξύ άλλων:
1922 Η Μικρά Ασία φλέγεται. Η πατρίδα του Βασίλη, η Φώκαια, έχει καταστραφεί συθέμελα. Η πλούσια αριστοκρατική οικογένειά του χάνει τα πάντα, ξεριζώνεται...
Φθάνουν στον Πόρο ταλαιπωρημένοι κι απελπισμένοι. Η ζωή τους θα ξεκινήσει απ' το μηδέν...
Η Αγγελική, ένα ανέμελο κοριτσόπουλο του νησιού, δένει τα παιδικά της χρόνια με το μικρό προσφυγόπουλο. Η αγάπη φωλιάζει στις καρδιές τους από την πρώτη ματιά. Δένονται με φιλία και αγνό έρωτα. Ακόμη και όταν γίνονται έφηβοι δεν σταματούν να σεργιανούν τα όνειρά τους πάνω στους ολόλευκους λεμονανθούς, κάτω από τις ανθισμένες λεμονιές του ξακουστού λεμονοδάσους.
Όμως μια ημέρα εκείνος απροειδοποίητα φεύγει για τη Μασσαλία...
Τα συναισθήματα της θλίψης και της προδοσίας ορθώνονται ανάμεσά τους σαν πανύψηλα βουνά…
Κι ύστερα φεύγει κι η Αγγελική για τον Πειραιά… Μα δεν φεύγει μόνη…
Μια στιγμή, ένα λεπτό, στάθηκαν ικανά να αλλάξουν τα πάντα...

Κερδίστε το!
Για να συμμετέχετε στην κλήρωση κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους των κληρώσεων και άλλες σχετικές πληροφορίες εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 14 Μαρτίου 2018 και το βιβλίο θα αποσταλεί στον τυχερό ταχυδρομικά από το koukidaki.
k
Καλή τύχη!

[1] Στο Πλοκόλεξο (εκ του πλοκή και λέξεις ή κάπως έτσι τέλος πάντων -ο καθένας ας το δεχτεί με τον τρόπο του- ή Πλεκόλεξο(;) -αμφιταλαντευόμενη ανάμεσα στο πλέκω-πλέξιμο και στην πλοκή) οι δημιουργοί γράφουν ένα ελεύθερο κείμενο/άρθρο για το έργο τους χρησιμοποιώντας δέκα προκαθορισμένες λέξεις. Στο τέλος, αν θέλουν, αντικαθιστούν μία από όλες αυτές με μια δική τους για τον επόμενο. Περισσότερα σαν κι αυτό θα βρείτε στην αντίστοιχη ετικέτα.

Χρήστος Δοξαράς

Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1935 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, καθώς και κινηματογράφο στην ΑΣΚΕ (μάλλον τα αρχικά της Ανωτέρας Σχολής Κινηματογράφου Ελλάδας). Πέθανε πρόσφατα, στις 2 Ιανουαρίου 2018.

Αν είχα μία Μαρία σε μια σοφίτα

Ένα πολύ ιδιαίτερο λογοτεχνικό ταξίδι μόλις έφτασε στο τέλος του, κι έρχομαι με απόλυτη ικανοποίηση να μοιραστώ την εμπειρία μου αυτή μαζί σας. Με οδηγό την Αθηνά Τερζή περιπλανήθηκα σε μονοπάτια λυρισμού που είχα καιρό να περπατήσω.

Το βιβλίο της κυρίας Τερζή, με τίτλο «Αν είχα μία Μαρία σε μία σοφίτα», αποτελεί στην πραγματικότητα μια συλλογή διηγημάτων. Μια συλλογή από ιστορίες για τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Τον άνθρωπο με τις ιδιαιτερότητες του, τις χαρές, τους καημούς του. Τον άνθρωπο που παρατηρεί, αγαπά, παλεύει, κερδίζει και χάνει. Τον άνθρωπο που όλοι κρύβουμε μέσα μας, κι εκείνον που όλοι έχουμε δει αλλά έχουμε προσπεράσει.

Το θαύμα του Αγίου Μάρκου του Τιντορέττο (1518 ή 1519-1594)

Φίλες και φίλοι,

Αρχίζουμε την περιήγησή μας στον κόσμο της ζωγραφικής για το 2018 με τον Τιντορέττο, τον «μικρό Βαφέα», δηλαδή τον κοντό γιο του Βαφέα. Το πραγματικό του όνομα, αφημένο στη λήθη και από τον ίδιο, αφού υπέγραφε ως Τιντορέττο, ήταν Τζιάκοπο Ρομπούστι.

Η ελαιογραφία είναι τεράστια (4,16 x 5,44 μέτρα), φτιάχτηκε στα 1547-1548 και βρίσκεται στην Πινακοθήκη της Ακαδημίας στην Βενετία.

Το 1542, η Scuola Grande di San Marco, έχοντας αποφασίσει να διακοσμήσει την Sala Capitular με «τις ιστορίες του προστάτη μας», είχε κάνει ήδη τις πρώτες παραγγελίες.
Έξι χρόνια αργότερα, έμενε να διακοσμηθεί ο τοίχος που έβλεπε προς το Κάμπο Σάντι Τζιοβάννι ε Πάολο. Το έργο ανατέθηκε στον εικοσιοκτάχρονο τότε Τιντορέττο. Ο μέλλων πεθερός του ήταν μέλος αυτής της Σκουόλα (Φιλανθρωπική Αδελφότητα της εποχής) και φρόντισε για την ανάθεση, «επειδή ορισμένοι από τους επί κεφαλής της Αδελφότητας ήταν συγγενείς του Τιντορέττο», όπως σημειώνει ο κριτικός Ριντόλφι.

Κακά θηλυκά, κι ανάποδα, οι γυναίκες

Είναι μεγάλη χαρά να παρακολουθείς τον κολλητό σου φίλο να εμφανίζεται για πρώτη φορά σε επαγγελματική θεατρική παράσταση. Ήξερα ότι είχε υποκριτικό ταλέντο από τα μαθητικά μας χρόνια, τον είχα δει σε μονολόγους του Ιάκωβου Καμπανέλη και του Άντον Τσέχωφ, με την καθοδήγηση του καθηγητή του, οι οποίοι όμως δεν παρουσιάστηκαν σε ανοιχτό κοινό, αφού ήταν οι ασκήσεις του προκειμένου να εξελιχθεί σε αυτό που έγινε τώρα. Από την πρώτη στιγμή που έμαθα ότι η Ρούλα Πατεράκη τον επέλεξε για να συμμετέχει στην παράσταση στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, ενθουσιάστηκα, αφού ήταν το βάπτισμα του πυρός για αυτόν: το πρώτο επαγγελματικό του παιχνίδι με το κοινό. Εννοείται ότι απόψε στην πρεμιέρα, ήμουν ανάμεσα στους θεατές, περήφανη φυσικά για το αποτέλεσμα.

Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα

Όταν η Τζένη μού έδωσε το συγκεκριμένο βιβλίο, το έκανε λέγοντας μου πως της αρέσει να το προτείνει σε συγγραφείς ώστε να τους βοηθήσει στο ξεκίνημά τους. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί στο παρελθόν να διαβάσω κάτι αντίστοιχο, σκεπτόμενη και μήπως δεν ήταν «διάβασμα» αυτό που θα έκανα με ένα τέτοιο βιβλίο. Λατρεύω να διαβάζω κι ακόμα περισσότερο το να χάνομαι σε κόσμους και να μπλέκομαι συναισθηματικά με χαρακτήρας και τις ιστορίες τους. Οπότε, τι απόλαυση θα μπορούσε να μου προσφέρει το ανάγνωσμα 1.300+1 ρητών -γνωμικών και πολύτιμων λογιών;- είχα σκεφτεί.

Ο Παναγιώτης Μαρμπαγιάννης για το Δεν με ξέρεις

 
Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Π.Μ.: Όλα ξεκίνησαν σε ένα δωμάτιο δύο επί δύο. Ήμουν εγώ κι ένα μικρό παιδί. Και παίζαμε. Κι αυτό. Έφτανε, νομίζω. Εκείνο το βράδυ άνοιξα όλες τις σημειώσεις μου με όλα τα παιδιά που είχα δει ως Εργοθεραπευτής… και ως συγγενής… και ως αδερφός… και ως φίλος. Όλες εκείνες τις σημειώσεις που κρατάς γιατί σου κάνει εντύπωση αυτό το κάτι που ακούς, αυτό το συναίσθημα που σου γυρίζει τα σωθικά.
Και μετά από τρία χρόνια, είμαστε εδώ. Εγώ κι αυτό το μικρό βιβλιαράκι με τις αληθινές του ιστορίες.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Π.Μ.: Θα προσπαθήσω.
Όλα ξεκινούν με τον ερχομό του Αντώνη… ενός παιδιού που μπαίνει σε ένα ίδρυμα για άτομα με αναπηρία.
Φτάνει σαν περιγραφή; Όχι; Δεν ξέρω… δυσκολεύομαι πολύ να μιλήσω για το τι διαπραγματεύεται αυτό το βιβλίο. Και νομίζω ότι αυτό το συναίσθημα είναι και κάτι που αγάπησα πάρα πολύ. Μου αρέσει που δεν μπορώ να το βάλω σε λόγια.

Τι προσφέρει αυτό το βιβλίο στον αναγνώστη, βιβλιόφιλο ή βιβλιοφάγο;
Π.Μ.: Ένα κόστος. Στην αρχή το κόστος αυτό έχει μία συναλλαγματική μορφή ώστε να το πάρει στα χέρια του και μετά έρχεται ένα δεύτερο είδος κόστους. Αυτό το κόστος μπορεί να είναι ψυχικό, συναισθηματικό ή και υγείας (εάν αρχίσει να χτυπά το κεφάλι του στον τοίχο, σκεπτόμενος τη μπούρδα που διάβασε). Εγώ, ας πούμε, ότι ευελπιστώ στη θετική μεριά των πραγμάτων… ξέρεις… ότι είναι αριστούργημα και τα σχετικά.

Ποια είναι η μεγαλύτερη αγωνία σας;
Π.Μ.: Εάν οποίος το διαβάσει, μείνει μόνο στο διάβασμα. Δεν είναι αυτός ο σκοπός. Ο σκοπός είναι να βγούμε εκεί έξω και να βγάλουμε τους ανθρώπους από τα ιδρύματα.
Να λύσουμε τα δεσμά που τους καθηλώνουν, να σταματήσουμε τα χάπια που παίρνουν στο όνομα μίας απάνθρωπης υγείας, να σπάσουμε τα ξύλινα κλουβιά μέσα στα οποία ζουν 365 ημέρες το χρόνο. Η μεγαλύτερη αγωνία μου είναι να γνωρίσουμε όλους αυτούς εκεί μέσα. Και όχι αύριο. Σήμερα.

Φοβάστε...
Π.Μ.: Πολύ.

Αγαπάτε...
Π.Μ.: Πολύ.

Ελπίζετε...
Π.Μ.: Πάρα πολύ.

Ποιοι αναγνώστες θα λατρέψουν αυτό το βιβλίο;
Π.Μ.: Σίγουρα οι φίλοι μου και οι συγγενείς. Αυτό τους έλειπε κιόλας… Στα σοβαρά τώρα, ελπίζω να το αγαπήσουν όσοι το καταλάβουν -γιατί τί άλλο είναι η αγάπη πέρα από γνώση και κατανόηση; Όσον αφορά στη λατρεία, είναι πολύ μεγάλη λέξη.

Γιατί πρέπει να το διαβάσουμε;
Π.Μ.: Δεν πρέπει. Αλλά εάν έπρεπε εγώ να πείσω κάποιον, θα τον παρότρυνα να πατήσει στο Ίντερνετ τη λέξη «Λεχαινά» και τη λέξη «ίδρυμα» μαζί. Τίποτα άλλο. Και όλα θα συμβούν από μόνα τους.

Πού/πώς μπορούμε να βρούμε το βιβλίο σας;
Π.Μ.: Σε όλα τα βιβλιοπωλεία και στις εκδόσεις Βακχικόν.

Αν δεν ήταν βιβλίο, τι θα μπορούσε να είναι;
Π.Μ.: Μία σφαλιάρα και μία λέξη «κοίτα».
Η συλλογή μικροδιηγημάτων του Παναγιώτη Μπαρμπαγιάννη, Δεν με ξέρεις, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν. Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ.

Ο Παναγιώτης Μπαρμπαγιάννης είναι αριστούχος απόφοιτος του τμήματος Εργοθεραπείας και της Παιδαγωγικής Θεάτρου και Θεατρικού Παιχνιδιού «Λάκης Κουρετζής». Έχει παρακολουθήσει το Studio Συγγραφής του Εθνικού Θεάτρου, ενώ θεατρικά του έργα έχουν παρουσιαστεί σε Αθηναϊκές σκηνές. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ενώ πλέον συνεργάζεται με το eidikospaidagogos.gr και το Aegean College στο Τμήμα Εργοθεραπείας και στο πιστοποιημένο πρόγραμμα «Θεατρικό Παιχνίδι και Ειδική Αγωγή». Το 2016 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν το θεατρικό του έργο Θεριά, στην κοινή έκδοση Delete με την Βάνα Πεφάνη.

Κερδίστε το!
Για να συμμετέχετε στην κλήρωση κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους, τα ονόματα των τυχερών και άλλες σχετικές πληροφορίες για τις κληρώσεις και τα δώρα εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 9 Μαρτίου 2018 και το βιβλίο θα αποσταλεί στον τυχερό ταχυδρομικά από το koukidaki.
k
Καλή τύχη!

Proof

Είδαμε προσφάτως την παράσταση Proof, του David Auburn, στο Από Μηχανής Θέατρο, στην Κάτω Σκηνή του, σε σκηνοθεσία Δ. Μυλωνά, με τον Χρήστο Βαλαβανίδη στον ρόλο του ψυχικά διαταραγμένου μαθηματικού, πλην όμως ευφυΐας. Το συγκεκριμένο έργο βραβεύτηκε το 2001 με το βραβείο Πούλιτζερ για το θέατρο και το βραβείο Tony ως το καλύτερο έργο της χρονιάς. Το 2005 γυρίστηκε σε ταινία με πρωταγωνιστές τον Α. Χόπκινς και την Γ. Πάλτροου. Έχει ήδη διαγράψει επιτυχημένη πορεία στο παρελθόν στο αθηναϊκό θέατρο με μεγάλη επιτυχία. Μέχρι στιγμής στην Ελλάδα δεν έχουμε κάποια μετάφραση του εν λόγω θεατρικού -γεγονός που μας κάνει να πάμε κάπως στα τυφλά και να αρκεστούμε σε όσα είδαμε αυτή την φορά αλλά και σε όσα γνωρίζαμε από την κινηματογραφική βερσιόν. Και μια πρώτη παρατήρηση εδώ είναι πως μάλλον στον κινηματογράφο έχασε αρκετά το έργο, αν δεχθούμε ότι η μετάφραση και η σκηνοθεσία του συγκεκριμένου είναι ακριβής, κι εννοούμε σύμφωνα με το βιβλίο.

Οι γαμπροί της Ευτυχίας

Ξαναγυρνάμε στα παλιά και θυμόμαστε τις παλιές, ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του 1960 με τον αξέχαστο Βασίλη Αυλωνίτη, τη Γεωργία Βασιλειάδου και τον Νίκο Ρίζο. Σενάριο Τσιφόρου και Βασιλειάδη (το αχτύπητο δίδυμο της ελληνικής κωμωδίας των δεκαετιών 1950 και 1960), το θέμα λίγο πολύ γνωστό σε όλους μας: ο αδελφός αδυνατεί να φτιάξει τη ζωή του αν δεν αποκαταστήσει πρώτα την αδελφή του. Κανείς δεν τον πιέζει, οι γονείς είναι πεθαμένοι. Τον αναγκάζει όμως η συνείδησή του, η υπόσχεση που έδωσε στο νεκροκρέβατο της μάνας, η ηθική του, η αγάπη προς την αδελφή του. Φυσικά πλέον όλα αυτά, ακούγονται εξωτικά στα αυτιά μας, αλλά εγώ η ίδια έχω τρανταχτό παράδειγμα αυτής της νοοτροπίας στους γονείς μου που είχαν δεσμό επί επτά ολόκληρα χρόνια και δεν παντρευόντουσαν μέχρι να παντρευτούν πρώτα οι αδελφές του πατέρα μου. Ευτυχώς οι γονείς μου, έβαλαν κάποτε ένα τέλος! Και λέω ευτυχώς γιατί η μια θεία μου δεν παντρεύτηκε ποτέ. Αν δεν πατούσαν πόδι, μάλλον εγώ δεν θα υπήρχα τώρα να σας γράφω όλα αυτά! Για να μην σας κουράζω, ο Βαγγέλης ζει στο πατρικό σπίτι με την μεγαλύτερη αδελφή του, την Ευτυχία, η οποία είναι μια μεγαλοκοπέλα που δεν περιποιείται τον εαυτό της, που δεν ακολουθεί τη μόδα, που δεν φλερτάρει με άντρες. Με λίγα λόγια η Ευτυχία έχει χάσει το τρένο. Ο Βαγγέλης διατηρεί δεσμό με μια κοπέλα επί πολλά χρόνια και την αγαπάει, αλλά δεν την παντρεύεται αν δεν αποκαταστήσει την Ευτυχία. Για αυτόν το λόγο φέρνει στο σπίτι τον συνεργάτη του προκειμένου να τον προξενέψει με την αδελφή του. Ο συνεργάτης όμως ερωτεύεται την ανιψιά του, κόρη του πεθαμένου αδελφού του, που μένει μαζί τους. Για να ολοκληρωθεί η κωμωδία εμφανίζεται και ένας γνωστός, που νομίζει ότι η Ευτυχία έγινε πλούσια λόγω μιας μετοχής και που εποφθαλμιά στην περιουσία της. Ακολουθεί ένα γαϊτανάκι παρεξηγήσεων έως ότου εμφανίζεται στο τέλος ο παλιός έρωτας της Ευτυχίας, ένας φαρμακοποιός που την παντρεύεται επειδή την αγαπά. Τέλος καλό όλα καλά, όπως έλεγε και ο Σαίξπηρ. Όλοι ζευγαρώνονται, όλοι παντρεύονται, όλοι μένουν ευχαριστημένοι.

Λευκάδιος Χερν και Πιέρ Λοτί

Συνάντηση στη μαγική μελαγχολία της απόδρασης

Δύο ξεχωριστοί δημιουργοί των οποίων η περιπέτεια της ζωής έγινε το αξιοθαύμαστο περιεχόμενο μίας εξωτικής μυθιστορίας και αποτελεί υλικό ανθρωπογνωσίας και διαπολιτισμικής ανθρωπιάς. Το πνεύμα εξέγερσης και φυγής προς την αναζήτηση μίας αρχετυπικής αθωότητας, στη βαθύτερη και ουσιαστικότερη εκδοχή της, αναγνώριζε ως συγγένεια ο Χερν, διανοητική και ψυχική, με την ανήσυχη ψυχή του Πιερ Λοτί. Ο Λοτί ενδίδει σε μία εύθραυστη απαισιοδοξία που συχνά τείνει προς μία μουσική μελαγχολία.
Το βιβλίο αυτό πραγματεύεται δύο σημαντικούς συγγραφείς και προσπαθεί να βρει την παραλληλία του βίου και των εμπειριών τους με στόχο ο ψυχισμός των δύο αυτών δημιουργών να γίνει ανάγλυφος για τον αναγνώστη.
Πλούσιος, μεστός λόγος βαρύς και ώριμος προσφέρει σημαντικά στην αυτογνωσία μας.*
Κλικ εδώ για περισσότερα της Κωνσταντίνας Νίκα
Η μελέτη της Παρασκευής Κοψιδά-Βρεττού, Λευκάδιος Χερν και Πιέρ Λοτί, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν. Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ.

Η ληστεία με το ελικόπτερο

Εάν οι ιστορίες για τους επαγγελματίες εγκληματίες και την προσωπική τους ζωή δε σας φαίνονται ιδιαίτερα καθηλωτικές, τότε ήρθε η ώρα να δώσετε την ευκαιρία σε αυτό το βιβλίο να σας αλλάξει τη γνώμη. Ομολογώ πως και εγώ κράτησα αρχικά με μια δυσπιστία το βιβλίο στα χέρια μου, ωστόσο δεν κατάλαβα πότε κιόλας το έχω τελειώσει.

Όσα γράφονται τώρα...

Μια όμορφη διαδικτυακή συλλογική έκδοση με τη συμμετοχή δεκάδων λογοτεχνών και ποιητών υπό την επιμέλεια του Θανάση Πάνου ανοιχτή προς διακίνηση σε σχολεία και βιβλιοθήκες. Αυτή θα ήταν μια μικρή περιγραφή του «Όσα γράφονται τώρα...», της ανθολογίας «Συν Ποιείν 2017», η οποία βρήκε τον τρόπο -και το δρόμο- και κατέφθασε στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο. Το άνοιξα λοιπόν, βρήκα εξαιρετική την φιλοσοφία της ιδέας του και ενθουσιάστηκα με την ποικιλία των έργων και την ποσότητα. Αξίζει με το παραπάνω να το αναζητήσετε. Αν μη τι άλλο, θα διαβάσετε αγαπημένους δημιουργούς, όμως παράλληλα, θα γνωρίσετε και πολλούς άλλους. Έχει και υπέροχο moto:
Οι συγγραφείς οφείλουμε να δώσουμε ό,τι καλό οραματιστήκαμε και πάνω του δημιουργήσαμε με όλες τις δυνάμεις μας.
Η θέση μας είναι απλή: η μεγάλη επανάσταση μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από την παιδεία και από τη νέα γενιά.
Πώς να διαφωνήσεις;
Η συλλογή είναι πλούσια, οι επιλογές και τα αγαπημένα πάρα πολλά. Σας παραθέτω παρακάτω κάποια ενδεικτικά έργα, όμως κατ' ουσίαν πρέπει να βρείτε το βιβλίο και να ανακαλύψετε μόνοι σας το περιεχόμενο.
Περί του εγχειρήματος...

Η Ελένη Μπεντίλλα και το Έγκλημα στο αρχείο

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Ε.Μ.: Δέθηκα συναισθηματικά με την οικογένεια των φανταστικών μου ηρώων του μυθιστορήματος μου "Ο φιλοξενούμενος" (εκδ. Λιβάνης, 2014) και δίνω συνέχεια στα μυστήρια και τις περιπέτειες τους καλύπτοντας την επόμενη ...την καθοριστική για τη ζωή τους διετία μετά από το έγκλημα...

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Ε.Μ.: Κινηματογραφικό.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Ε.Μ.: Να μην βιαστεί να διαβάσει το τέλος γιατί θα εκπλαγεί από τις ανατροπές της πλοκής.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Ε.Μ.: Θα πηγαίναμε και θα ερχόμασταν στο διάστημα δυο χρόνων περίπου ανάμεσα σε Αθήνα, Ζυρίχη, Λουκέρνη, Κρήτη, Σίφνο και Βοσνία...

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Ε.Μ.: «Συγνώμη, η Ελπίδα μετάνιωσε για το ταξίδι μας και έτσι επιστρέφουμε οι δυο μας στην Κρήτη, μόνες. Φαίνεται πως δεν αντέχει να μάθει για τον φόνο του γιου της. Διαισθάνεται πως ο Μάνος έχει φύγει για πάντα αλλά δεν είναι έτοιμη να ακούσει τα γεγονότα. Υπάρχουν νεκροί που μένουν αδικαίωτοι. Νεμάνια, το ξέρουμε αυτό, δυστυχώς. Σου εύχομαι καλή τύχη με την Άρτεμη. Και πάλι συγνώμη.»
Το μυθιστόρημα της Ελένης Μπεντίλλα, Έγκλημα στο αρχείο, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανίδα.

Στην περίληψη λέει:
Μια οικογένεια ευτυχισμένη, το όνειρο του καθενός μας. Το πάθος μπαίνει από μια χαραμάδα του παρελθόντος και τη διαλύει.
Είναι όμορφος, ευγενικός, ερωτικός ο επισκέπτης και ξυπνάει απωθημένα και χαρίζει ηδονή και υποσχέσεις. Ώσπου η προδοσία ενεργοποιεί τη συνείδηση των "αθώων'' και ο ''ένοχος'' τιμωρείται. Μετά το έγκλημα όμως;
Τα μέλη της πληγωμένης οικογένειας πώς θα μπορέσουν να επανακτήσουν την ευτυχία που δικαιούνται;

Το βιβλίο αφιερώνεται στους "δραπέτες με αιτία" και προλογίζεται με τον στίχο του Ευριπίδη: Δεν σου ταιριάζει εδώ να μένεις όταν μπορείς να πας σε πόλη ευτυχισμένη.

Περισσότερα από/για την Ελένη Μπεντίλλα:
Η Ελένη Μπεντίλλα και ο Φιλοξενούμενος

Η βιωματική συνιστώσα μεταλλάσσεται σε έμπνευση στην Εγνατία οδό της Χρυσούλας Βακιρτζή

Γράφει ο Λεόντιος Πετμεζάς
Η λογοτεχνική αδεία και η εμπνευσμένη γραφή της Χρυσούλας Βακιρτζή γόνιμα και εποικοδομητικά παρουσιάζει εικόνες δράσης περιπλάνησης και αλήθειας από την καθημερινότητα τις οποίες αναπαράγει διαπλαστικά με απόλυτη εγκαρτέρηση και αγάπη.
Τοποθετεί τις περιπετειώδεις αφηγήσεις της σε μια εποχή που έχει φύγει και τις δένει εύληπτα με τα σημερινά χρόνια. Πρόκειται για επιλεγμένες καταθέσεις ψυχής που αρχιτεκτονικά την συνδέουν άρρηκτα και έμμεσα με το περιβάλλον της οικογένειας, των συγγενών, των φίλων, με το περίγυρο που την διαμόρφωσε ως οντότητα στην κοινωνία που ζει και υπάρχει. Την πραγματικότητα που βίωσε και βιώνει την σκιαγραφεί και την ιστορεί τονίζοντας με υποβλητική επιστέγαση τα συγκεκριμένα σύμβολα που την διευθετούν και την καθορίζουν.
Εύστοχα εκφράζει και προσδιορίζει κάθε στοιχείο που αντιλαμβάνεται, που αξίζει να ασχοληθεί με αυτό.

Οι κήποι της Τατιάνας

«Οι κήποι της Τατιάνας» αποτελούν το τρίτο βιβλίο μιας τριλογίας, με πρώτο ένα βιβλίο που σίγουρα έχει συζητηθεί πολύ και δεν είναι άλλο από τον «Μπρούτζινο Καβαλάρη» της Paullina Simons. Στο τρίτο αυτό βιβλίο, παρακολουθούμε τη συνέχεια της σχέσης του Αλεξάντερ και της Τατιάνας, δυο ηρώων που αγαπήθηκαν μέσα στη δίνη του πολέμου, που άντεξαν και πάλεψαν τόσο με τους εαυτούς τους, όσο με τον χρόνο, την απώλεια και τις στάχτες της καταστροφής. Εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς: «έχει να προσφέρει κάτι καινούριο το συγκεκριμένο;», «έχω να περιμένω κάτι διαφορετικό όταν η σχέση των δυο πρωταγωνιστών φαίνεται να εξαντλείται στα δυο πρώτα μέρη;»

Δημήτρης Νικολαΐδης

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1923 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν αλλά και στη Νομική Σχολή Αθηνών. Υπήρξε σύζυγος της ηθοποιού και τραγουδίστριας Σούλης Σαμπάχ. Πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1993. Η φωτογραφία είναι από το πρόγραμμα της θεατρικής παράστασης «Μας συγχωρείτε, διακοπές» (Γιώργου Λαζαρίδη, θέατρο Καλουτά, καλοκαίρι 1971).

Στο Altera Pars

Παραστάσεις που μπορείτε  να δείτε στο θέατρο Altera Pars τη δημιουργική χρονιά 2017-2018. Η ανάρτηση ενημερώνεται συνεχώς.

Τι Κρύβει η Ντουλάπα
Ο Τώνης και η Φρίντα συγκατοικούν, αλλά δεν είναι ένα συνηθισμένο ζευγάρι. Οι κρυφές πτυχές του καθενός ξεδιπλώνονται μέσα από τις προσωπικές ιστορίες που αφηγούνται βγάζοντας αντικείμενα από την ντουλάπα. Κάθε αντικείμενο και μία ιστορία. Ο Τώνης δέσμιος από τις επιλογές του, η Φρίντα δυναμική αλλά και βασανισμένη από τη ζωή. Τελικά τί είναι ο καθένας, τί μυστικό κρύβουν και τί είναι αυτό που τους ενώνει;
Ο σκηνοθέτης εισέρχεται στον ψυχικό τους κόσμο όπου έχει εγκλωβιστεί η ελευθερία εξαιτίας των προβληματικών συνθηκών που βίωσαν και κυρίως της εξουσίας που τους επιβλήθηκε μεγαλώνοντας σε αυταρχικό οικογενειακό περιβάλλον. Η πλοκή του έργου επικεντρώνεται στους δύο χαρακτήρες που μέσα από την εξαρτητική τους σχέση παλεύουν να ισορροπήσουν, να ευτυχήσουν, να ξεχάσουν. Το παρελθόν τους είναι κλεισμένο στη ντουλάπα και κάθε φορά που την ανοίγουν βγάζουν καταχωνιασμένα υλικά απομεινάρια απωθημένων καταστάσεων. Μέσα από αυτά σιγά-σιγά αποκαλύπτονται ώσπου να απογυμνωθούν και να αντικρίσουν κατάματα την πραγματικότητα. Ο Τώνης βαδίζει δειλά προς το δρόμο της απελευθέρωσης ενώ η Φρίντα είναι συνειδητοποιημένη κι απλώς περιμένει την κατάλληλη στιγμή. Η προσπάθειά τους να υποστηρίξουν την υπόστασή τους μέσα από τους μονολόγους τους είναι συγκινητική. Δυο άνθρωποι που μιλούν, ενώ θα μπορούσαν απλώς να ουρλιάζουν. 
Σκηνοθεσία: Γιώργος Κολιοβέτας
Κείμενο: Τζωρτζίνα Τζήλιου - Γιώργος Κολιοβέτας
Διαμόρφωση Κειμένου: Τζωρτζίνα Τζήλιου
Πρωτότυπη μουσική: Νικόλας Καρίμαλης (Razzastar) 
Σκηνικά - Σχεδιασμός φωτισμών: Ομάδα Φάος
Ενδυματολόγος: Μίνα Πανουσέρη
Εικαστικό αφίσας: Αρετή Καμπερίδου (Ζωγράφος)
Εικαστικό προγράμματος: Σπύρος Νάκας (Εικαστικός)
Φωτογραφίες: Γεωργία Σιέττου, Στέλιος Δανιήλ
Teaser: Αινείας Τζόπη
Graphic –Art Poster & Έντυπα: Νίκος Κoυλαυτάκης - Cinemad 
Επικοινωνία-Δημόσιες σχέσεις: Χρύσα Ματσαγκάνη – Κωνσταντίνος Πλατής Παραγωγή: Φάος
Επιμέλεια Παραγωγής: Θεοτόκης Βονιτσανος - Θοδωρής Καλογερόπουλος
Παίζουν: Ισίδωρος Σταμούλης, Λίζυ Ξανθοπούλου, Κορίνα Κοσκινά 

🎭


ΑΓΓΕΛΑ
του Γιώργου Σεβαστίκογλου
Η Αγγέλα ένα ορφανό κορίτσι έρχεται από το χωριό της στο “μεγάλο κόσμο” της πρωτεύουσας, αναζητώντας δουλειά. Eκεί, αντικαθιστά μια υπηρέτρια που έχει αυτοκτονήσει κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Στον σκοτεινό και περίπλοκο αυτό κόσμο θα συναντήσει τις άλλες υπηρέτριες, θα αφουγκραστεί τους καημούς τους, θα ανακαλύψει τα μυστικά τους, θ' αποκτήσει φίλους κι εχθρούς. Πολύ σύντομα όμως, ο ερχομός του Λάμπρου, αδερφού της προκατόχου της, θα ανατρέψει κάθε ισορροπία, όταν η αγωνιώδης αναζήτησή του για τους πραγματικούς λόγους της αυτοκτονίας θα φέρει όλους τους ήρωες αντιμέτωπους με τα ηθικά τους διλήμματα και θα τους αναγκάσει να “πάρουν θέση”. Αγγέλα και Λάμπρος μοιραία εμπλέκονται σ' ένα επικίνδυνο αλλά και γοητευτικό ταξίδι προς την αλήθεια τον έρωτα και τη ζωή, ένα ταξίδι που αποδεικνύεται εξίσου επώδυνο και ανατρεπτικό με απρόβλεπτες συνέπειες για τους ίδιους αλλά και όσους τους περιτριγυρίζουν.
Σκηνοθεσία: Πέτρος Νάκος
Σκηνικά: Altera Pars
Επιμέλεια σκηνικού: Σάββας Πασχαλίδης
Κοστουμιών: Δέσποινα Κολοκοτσά
Πρωτότυπη μουσική της παράστασης: Ελένη Λομβάρδου
Φωτισμοί: Πέτρος Νάκος
Επιμέλεια Κίνησης: Ελβίρα Μπαρτζώκα
Μουσική επιμέλεια: Πέτρος Νάκος - Αγγελική Κοντού
Διανομή: 
Αγγέλα: Αγγελική Κοντού 
Λάμπρος: Παύλος Εμμανουηλίδης
Στράτος: Πέτρος Νάκος 
Γεωργία: Έλενα Καστανά
Άννα: Στέλλα Κωνσταντάτου 
Φανή: Μελανία Μπαλτσίδου 
Νέρα: Καλλιόπη Μανδρέκα
Μένιος: Γιάννης Ανδρουλακάκης 
Κα Παπά: Στέλλα Κωνσταντάτου 
Γκαρσόνι: Θάνος Κώτσης
Κάθε Σάββατο στις 21:00

🎭

Altera Pars
Μεγάλου Αλεξάνδρου 123, Κεραμεικός
2103410011 | Website | Facebook

Παραμυθένιες σκέψεις πάνω στο βιβλίο Θες να παίξουμε; του Νίκου Μιχαλόπουλου

«Η ζωή θα μπορούσε να είναι ένα παιχνίδι για όλους… Όμως, όλα τα πράγματα στη ζωή δεν είναι παιχνίδι…»
Μέρα τσουχτερή. Από το πρωί έπεφτε χιονόνερο το οποίο έκανε μικρές διακοπές γι’ ανάπαυλα.. Στο μικρό σπιτάκι της Στελλίτσας Ζαχαρίτσας όμως πρωταγωνιστούσε η θαλπωρή, το κριτσίνισμα των ξύλων από τη φωτιά στο τζάκι και …μπόλικες παιδικές φωνούλες! Ημέρα τής Μοβτουφίτσας να κάνει την παραμάνα… ήταν τ’ ανιψάκια του Ντόναλντ, πριν λίγο είχαν έρθει από τη Λιμνούπολη, τα τρίδυμα του Σρεκ με τους κολλητούς τους -τα πέντε γαϊδαροδρακοπαιδάκια-, ο Κοντορεβιθούλης, ο Χάνσελ κι η Γκρέτελ κι ο Μικρός Πρίγκιπας! Λίγα ήταν σήμερα.. Είχαν αρχίσει να τσακώνονται έντονα, οπότε η Στελλίτσα για να ηρεμήσουν τα πνεύματα σκέφτηκε να τους διαβάσει ένα βιβλίο σχετικό… Τους έφτιαξε ζεστή σοκολάτα και τα μάζεψε γύρω από το τζάκι.

Η Γωγώ Ψαχούλια για το Αν ήσουν εδώ

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Γ.Ψ.: Η φαντασία μου ήταν πάντοτε πολύ ζωηρή, διάφορες ιστορίες «χόρευαν» μέσα στο κεφάλι μου για καιρό, και απαιτούσαν να αποδράσουν. Μη μπορώντας άλλο να τις τιθασεύσω, αφέθηκα στο συναίσθημα, έδωσα «σάρκα και οστά» στους ήρωές μου και «στρώθηκα» στη δουλειά.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Γ.Ψ.: Στον φορητό μου υπολογιστή, κλεισμένη στο μικρό δωμάτιο του γιού μου, παρέα με μια κούπα καφέ από τα χαράματα μέχρι το μεσημέρι.

Πόσο χρόνο σάς πήρε η συγγραφή;
Γ.Ψ.: Δέκα μήνες, με πολλές ξάγρυπνες νύχτες «πλέκοντας» την υπόθεση και «μιλώντας» με τους ήρωες, με καθημερινή εξάωρη δουλειά και πολλά γράψε-σβήσε.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Γ.Ψ.: Σύγχρονο, πολυπρόσωπο, αληθοφανές, βγαλμένο μέσα από τη ζωή, ζωηρό με πολλές εντάσεις και αγωνία, αλλά και με πολλή συγκίνηση. Με δυνατές σκηνές που κόβουν την ανάσα, γρήγορη εξέλιξη πλοκής και συνεχείς, απρόβλεπτες ανατροπές μέχρι και την τελευταία του σελίδα.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Γ.Ψ.: Όλγα και Φιλιώ: Δυο κορίτσια που γνώρισαν τη βία, την καταπίεση, τον εξευτελισμό στην ψυχή και στο σώμα. Η κοινή τραγική τους μοίρα τις έδεσε με μια δυνατή φιλία. Η απελπισία τις οδήγησε σε μια σειρά από ένοχα μυστικά που τις ανάγκασαν ν’ ακολουθήσουν διαφορετικούς δρόμους. Σήμερα, το παρελθόν που τις στοιχειώνει, απειλεί ν’ αποκαλυφθεί με απρόβλεπτες για όλους, συνέπειες.
Οδυσσέας: Ένας τραγικός πατέρας που βρίσκει τη μοναχοκόρη του μέσα σε μια λίμνη αίματος. Η είδηση της απόπειρας αυτοκτονίας αναστατώνει τη Χριστίνα και τη γυρίζει στο χθες.
Χριστίνα: πιόνι της μοίρας, του έρωτα και των μυστικών, αποφασίζει να πάρει τη ζωή στα χέρια της, να διεκδικήσει και να κερδίσει όλα όσα της ανήκουν. Στην προσπάθειά της αυτή πιάνεται στην ίδια της την παγίδα.
Χριστίνα, Οδυσσέας, Δανάη, Όλγα, Φιλιώ: Τόσες ζωές παγιδευμένες σ’ ένα κύκλο μυστικών, όπου δοκιμάζονται οι αντοχές και τα όρια. Αθώοι και ένοχοι ζητούν λύτρωση σε μια περιπέτεια γεμάτη έρωτα και μίσος, φιλία και προδοσία, ψέματα και λάθη, ίντριγκες και δολοπλοκίες, θυσίες δίχως λογική, ένοχα μυστικά και ανατροπές.

Απόψε αυτοσχεδιάζουμε

Questa Sera si Recita a Soggetto
Για το έργο του Λουίτζι Πιραντέλλο:
Πρόκειται για χαρακτηριστικότατο δείγμα «θεάτρου εν θεάτρω» ή, όπως θα το συναντήσετε γενικότερα, «θέατρο μέσα στο θέατρο». Γράφτηκε στα τέλη της δεκαετίας του '20 και διακωμωδεί σαρκάζοντας τη θεατρική τέχνη στο σύνολό της: σκηνοθέτες, ηθοποιούς, ερμηνευτές, δραματουργούς, κ.ο.κ. με προεκτάσεις προς τους θεατές και τους κριτικούς ενώ αυτοσαρκάζεται και ο ίδιος ως συγγραφέας.
Σε πρώτο επίπεδο δείχνει την διαμάχη ανάμεσα σε ηθοποιούς και σκηνοθέτη, όμως προχωρώντας βαθύτερα στο κείμενο αντιλαμβάνεται κανείς τους συσχετισμούς Σκηνή-Ζωή και Κείμενο-Θάνατος και την ταύτιση αυτών. Ο Πιραντέλλο, αν μη τι άλλο, αναδεικνύει την ήττα του συγγραφέα από την επέμβαση του σκηνοθέτη πάνω στο εκάστοτε θεατρικό κείμενο.

Η Αιμιλία Πλατή και η Ώρα μηδέν

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Α.Π.: Το βιβλίο είναι εμπνευσμένο από το διήγημα του Γεώργιου Βιζυηνού, «Ποιος ήταν ο φονεύς του αδελφού μου; Ήθελα να δώσω μια εκδοχή του στην σύγχρονη εποχή.
Πιστεύω πως οι νέοι και μόνον οι νέοι γράφουν την ιστορία. Πιστεύω στους νέους και αυτό είναι ένα βιβλίο για τους νέους.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Α.Π.: Πεπρωμένο.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Α.Π.: Να διαβάσει το διήγημα του Γεώργιου Βιζυηνού, «Ποιος ήταν ο φονεύς του αδελφού μου;» αν θέλει για να γνωρίζει τον κορμό της πλοκής.
Να προετοιμαστεί να διαβάσει ένα μυθιστόρημα χωρίς γραμμικό χρόνο. Ο αφηγηματικός χρόνος μας πάει μπρος και πίσω στον πραγματικό χρόνο.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Α.Π.: Είναι ένα ταξίδι στην Βαρσοβία, στην πρωτεύουσα της Πολωνίας. Θα κρατούσε περίπου έναν χρόνο.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Α.Π.: Περπατούσε τώρα ο Στέφανος στο προαύλιο της φυλακής και σκεφτόταν τα παιδιά, που περνούσαν τις μέρες τους εδώ, τα εγκλήματα που είχαν κάνει και το μέλλον, που τα περίμενε.
Τα όνειρα και το δυναμικό, τα νιάτα που πήγαν χαμένα. Πέρασε από μπροστά του η εικόνα του χαμένου του αδελφού, που κυνηγούσε την μεγάλη ζωή, το γρήγορο χρήμα, η εικόνα της όμορφης Άνια που πλήρωσε τόσο ακριβά την ματαιοδοξία της και τέλος η εικόνα εκείνου, του Μαρίνου, με το σίγουρο χαμόγελο της εύκολης επιτυχίας στα χείλη, αλλά και την τρικυμία που κουβαλούσε από τα παιδικά του χρόνια.
Κοντοστάθηκε εκεί στη μέση του προαυλίου και δεν μπορούσε, ούτε στον εαυτό του, να απαντήσει:
- «Μα αληθινά, ποιος ήταν ο φονιάς του αδελφού μου;»
Το μυθιστόρημα της Αιμιλίας Πλατή, Ώρα μηδέν...,κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αύρα. Κανένας εκ των συντελεστών του εν λόγω βιβλίου δεν έλαβε/θα λάβει χρηματική αμοιβή καθώς όλα τα κέρδη θα διατεθούν για φιλανθρωπικό σκοπό και συγκεκριμένα στα σχολεία των φυλακών.

Στο οπισθόφυλλο:
Στο βάθος του γκρεμού κείτεται το πτώμα ενός νέου άντρα. Ο δεκαεννιάχρονος Πάβελ, Πολωνός μετανάστης δεύτερης γενιάς, είναι δυνατόν να ευθύνεται για το θάνατο ενός ανθρώπου στην προσπάθειά του να σώσει την αγαπημένη του; Το μόνο που ήθελε ήταν να βοηθήσει την Άνια να ξεφύγει από το κύκλωμα, που είχε μπλέξει.
Παγιδευμένος και ο ίδιος πλέον, εγκαταλείπει τις σπουδές του στο Πολυτεχνείο και επιστρέφει στην Πολωνία, όπου εργάζεται σε ένα εργοστάσιο στη Βαρσοβία.
Αυτή τη φορά ένα τραγικό παιχνίδι της μοίρας τον φέρνει αντιμέτωπο με ανθρώπους που του έσωσαν στο παρελθόν τη ζωή και τον στήριξαν.
Προτού βυθιστεί στην απόγνωση, ένα sms τον φέρνει ξανά κοντά Άνια. Τώρα πια είναι αποφασισμένος να προσφέρει στον ίδιο και την αγαπημένη του μια δεύτερη ζωή. θα τα καταφέρει;

Μια ιστορία για το δικαίωμα των νέων ανθρώπων να ονειρεύονται χωρίς τα όρια που βάζουν η οικογένεια, η τάξη στην οποία ανήκουν, η κοινωνία, η πατρίδα. Μια ιστορία για την αληθινή αγάπη, το έγκλημα, την τιμωρία και την κάθαρση που τελικά έρχεται μόνο μέσα από την προσφορά στο συνάνθρωπο.

Κερδίστε το!
Οι εκδόσεις Αύρα και η Αιμιλία Πλατή προσφέρουν δύο αντίτυπα του μυθιστορήματος σε ισάριθμους τυχερούς αναγνώστες. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες σχετικές πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 21 Φεβρουαρίου 2018 και τα βιβλία θα αποσταλούν στους τυχερούς ταχυδρομικά.
k
Καλή τύχη!

Ο Θείος Βάνιας

Έχω σταματήσει να μετρώ και έχω και εγώ η ίδια ξεχάσει πόσες παραστάσεις αυτού του έργου έχω δει! Αυτήν τη στιγμή θυμάμαι τον αείμνηστο Δημήτρη Παπαμιχαήλ ως Βάνια το 1995, τον Νίκο Χατζόπουλο ως Βάνια σε σκηνοθεσία Χουβαρδά με τον Γιάννη Βογιατζή σε ρόλο καμέο ως υπηρέτρια το 2010, τον Γιάννη Φέρτη ως Βάνια και στο πλευρό του τον Βόγλη ως καθηγητή Σεριαμπριάκοφ στον τελευταίο ρόλο της ζωής του.

Λατρεύω τον Τσέχοφ, θα το λέω συνεχώς και θα το λέω ώσπου να βαρεθείτε να με ακούτε! Δεν είμαι η μόνη, έργα του μεγάλου δραματουργού παίζονται στην Ελλάδα σχεδόν κάθε χρόνο. Όλοι όσοι τον αγαπάμε -και είμαστε πολλοί- έχουμε δει τα έργα του στη θεατρική σκηνή δυο και τρεις και περισσότερες φορές!

ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Παναγιώτης ΚωνσταντόπουλοςΧρίστος ΤσιαήληςΑιμιλία ΠλατήΜαίρη ΤσίληΤζένη ΚουτσοδημητροπούλουΒασίλης ΚαραναστάσηςΜαρία Γαβριελάτου
Παρασκευή Κοψιδά-ΒρεττούPaullina SimonsΔήμητρα ΠαπαδημητρίουΝίκος ΜιχαλόπουλοςΠαναγιώτης ΜπαρμπαγιάννηςΒιβλία για παιδιά από την ΕλληνοεκδοτικήΧριστίνα Παναγιώτα Γραμματικοπούλου
Λιλή ΓάτηΣεραφείμ Χατζηηλιάδης Φρέντρικ ΜπάκμανΝίκος ΒαρδάκαςJonas BonnierΑλέξανδρος ΑκριτόπουλοςΧαρά Παπαελευθερίου-Μπαρδώση