Ο Βίος του Ισμαήλ Φερίκ Πασά – Ρέα Γαλανάκη

Περίληψη
Η αιχμαλωσία ενός αγοριού, η αλλαγή θρησκείας και η σταδιοδρομία του στη διοίκηση δεν ήταν ασυνήθιστο φαινόμενο στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Η περίπτωση του Ισμαήλ Φερίκ πασά υπήρξε, ίσως, διαφορετική. Μισόν αιώνα μετά την αιχμαλωσία του επέστρεψε στη γενέτειρα Κρήτη, ως αρχηγός του αιγυπτιακού στρατού, για να καταστείλει την επανάσταση του 1866-1868. Κατά τη διάρκειά της όμως δολοφονήθηκε ή σκοτώθηκε. Ο αδελφός του, με τον οποίο είχαν αιχμαλωτιστεί μαζί αλλά η μοίρα του επιφύλαξε άλλη οδό, χρηματοδοτούσε και εμψύχωνε την ίδια επανάσταση από την Αθήνα. Όπως συμβαίνει με τα πρόσωπα που κινούνται στις παρυφές της Ιστορίας, το κενό των γραπτών πληροφοριών καλύπτεται από τις προφορικές παραλλαγές και το μύθο, αφήνοντας τις απαραίτητες ρωγμές για την είσοδο της λογοτεχνίας. Το έργο παρακολουθεί τις παραλλαγές, τον μύθο και τα συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα, συνθέτοντας έτσι, με την «αυστηρή ελευθερία» της τέχνης, από την υπαρκτή δραματική ζωή του Ισμαήλ Φερίκ πασά τη μυθιστορηματική της διάσταση.

Το εμβληματικό μυθιστόρημα της Ρέας Γαλανάκη ήταν, όπως είχα ακούσει, όντως ένα αριστούργημα. Μια μυθιστορηματική βιογραφία με πολύ έντονο ψυχογραφικό στοιχείο, ακρίβεια στα ιστορικά τεκταινόμενα, περιγραφική ζωντάνια και συναρπαστική γλώσσα, η οποία βέβαια θα ξενίσει κατά τη γνώμη μου στην αρχή τον μέσο αναγνώστη με τις πολλές περιφράσεις της και την κάπως εξεζητημένη έκφραση, ωστόσο δεν αφαιρεί τίποτα από το χαρακτήρα του έργου, μάλλον του προσδίδει και καθώς «κυλούν» οι σελίδες εν τέλει εξοικειώνεσαι σε μεγάλο βαθμό μαζί της.

Πέερ Γκυντ

Ο Ίψεν δεν είναι από τους αγαπημένους μου θεατρικούς συγγραφείς, θεωρώ τα θέματά του ξεπερασμένα για τη σύγχρονη δυτική κοινωνία. Παρόλα αυτά αναγνωρίζω την ποιότητα της γραφής του, έτσι με το που έμαθα ότι ανεβαίνει στην κεντρική σκηνή του Εθνικού θεάτρου, το έργο του Πέερ Γκυντ (το οποίο δεν είχα ξαναδεί) έσπευσα να βγάλω εισιτήριο. Και δεν το μετάνιωσα καθόλου!
Κατ´ αρχήν το Πέερ Γκυντ ουδεμία σχέση έχει με όλα τα υπόλοιπα έργα του, που έχω δει, που έχω διαβάσει, που έχω παρακολουθήσει. Ο Ίψεν έγραψε τον Πέερ Γκυντ το 1867, είναι το πρώτο του γνωστό έργο και του λείπει ο νατουραλισμός και ο ρεαλισμός των ύστερων έργων του. Ο Πέερ Γκυντ γράφτηκε ως ποίημα και δεν ήταν αρχικά προορισμένος να ανέβει στο θέατρο. Μετά από παραινέσεις φίλων του, ο ίδιος ο συγγραφέας διαμόρφωσε το κείμενο προκειμένου να ανεβεί στην σκηνή.

Αν με ρωτήσει ποτέ κανείς...

Γράφει η Μαίρη Τσίλη
Αν με ρωτήσει ποτέ κανείς τι σημαίνει για μένα να είμαι συγγραφέας, θα του πω ότι το να είμαι συγγραφέας είναι αυτό που αντέχω να είμαι όταν δεν αντέχω τον ίδιο μου τον εαυτό. Τίποτα παραπάνω.

Κλείνω πρώτο τραπέζι στης ψυχής μου το μπαράκι. Όλο το μαγαζί κλεισμένο για πάρτη μου. Κι όλα τα ποτά για μένα. Πνίγομαι πρώτα μέσα σε δικούς μου λυγμούς και ύστερα βουτάω την πένα μου μέσα στο αλκοόλ και ανακατεύω με τα παγάκια το ποτό μου.

Και τότε παίρνω φόρα και γράφω. Γράφω για κάτι παράξενα πλάσματα σαν εμένα και εσένα. Γράφω για μοναξιές που σου γδέρνουν την ψυχή και σε κάνουν να κλαις σαν μωρό παιδί. Γράφω για εκείνους που κάνουν τους δυνατούς ενώ δεν είναι. Κι ερωτεύομαι ό,τι δεν μπορώ να έχω. Γράφω για να με ξεπεράσω και για να μπορώ να είμαι ό,τι θέλω χωρίς να με πληγώνει κανείς! Γράφω και πληρώνω τα λάθη μου και ό,τι θέλω να έχω έστω για ένα βράδυ.
Σημαδεύω εμένα με λέξεις πιο πολύ από όσο έχω σημαδέψει ότι ήθελα να με θέλει. Από ποίηση δεν ξέρω. Απλά γράφω αυτό που είμαι.


Copyright © Μαίρη Τσίλη All rights reserved, 2017
Στο συνοδευτικό κολάζ περιλαμβάνεται το εξώφυλλο αλλά και φωτογραφία που έφτασε στα χέρια της Μαίρης Τσίλη από αναγνώστρια του βιβλίου της που την έβγαλε στις καλοκαιρινές της διακοπές στα Νέα Μουδανιά Χαλκιδικής.
Το μυθιστόρημα της Μαίρης Τσίλη, Το κρεσέντο ενός κύματος, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια.

Κερδίστε το!
Η Μαίρη Τσίλη προσφέρει το βιβλίο της σε έναν τυχερό αναγνώστη. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση αλλά και για να στείλετε το μήνυμά σας στην ίδια κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες σχετικές πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 7 Φεβρουαρίου 2018 και το βιβλίο θα αποσταλεί/παραδοθεί στον τυχερό από τη συγγραφέα. Θα φέρει δε και ιδιόχειρη αφιέρωση.
k
Καλή τύχη!

Περισσότερα από/για τη Μαίρη Τσίλη:

Ερωτευμένο αίμα

Όταν έμαθα ότι ο Μιχάλης ο Σπέγγος έγγραψε ένα μυθιστόρημα με κεντρικό θέμα τον έρωτα, αναρωτήθηκα αμέσως πως το προσεγγίζει. Αναρωτήθηκα μήπως ένας άντρας που δεν είναι 20 χρονών πια, τον έχει άραγε απομυθοποιήσει. Ένας επιστήμονας πυρηνικής φυσικής μπορεί να έτυχε να δει σε κανένα σούπερ μικροσκόπιο εκεί στην Αμερική τι είδους μεταλλάξεις γίνονται στον πυρήνα των κυττάρων όταν ερωτευόμαστε, και έρχεται τώρα να μας πει ότι μια είναι η αλήθεια ότι ο έρωτας είναι μια απλή εποχιακή ίωση, ότι η ταχυπαλμία, η αϋπνία, η αφηρημάδα, δεν είναι παρά παρενέργειες της ίωσης, η οποία κάνει τον κύκλο της και φεύγει και φεύγοντας αυτή εξαφανίζονται και οι παρενέργειες της από τον οργανισμό.
Δεν είναι ίωση τελικά. Ο ευαίσθητος όμως επιστήμων, ο κ Σπέγγος, ο άνθρωπος που εγκατέλειψε τη επιστήμη του για να υπηρετήσει τις ευαισθησίες του, μας δίνει μέσα στο βιβλίο του το «μοντέλο του έρωτα». Σαν μια κατασκευή από αυτές που όλοι έχουμε δει στα εργαστήρια χημείας στα σχολεία ή επί χάρτου σαν μια μαθηματική εξίσωση. Τα στοιχεία της εξίσωσης είναι τρία. Το πρώτο δίνω ευτυχία, το δεύτερο παίρνω ευτυχία και το τρίτο η θυσία και όλα αυτά σε ένα πλαίσιο χωρίς χρονικούς περιορισμούς, με παρόν, χωρίς ματιές στο μέλλον. Στην κατασκευή αυτή συναντιούνται μόνο όσοι αποφασίσουν ότι ο έρωτας είναι στιγμές και θέλουν να τον ζήσουν χωρίς τον φόβο της απώλειας του.
Το μοντέλο του έρωτα ξεκαθαρίζει τα πράγματα και για τον πλέον δύσπιστο απέναντι στον έρωτα. Όσο παράλογο μας λέει θα ήταν δεδομένου ότι όλοι φοβόμαστε το θάνατο να αρνηθούμε να ζήσουμε, τόσο παράλογο θα ήταν επειδή όλοι φοβόμαστε να μην πληγωθούμε να αρνηθούμε να ερωτευθούμε.

Αγάπη είναι...

Το κέρμα που θα αφήσεις στον ζητιάνο ακόμη κι αν είναι από τα τελευταία σου.
Το χαμόγελο που θα χαρίσεις ολόψυχα σ’ έναν άγνωστο.
Το τρυφερό άγγιγμα και η συντροφιά στους ηλικιωμένους παππούδες σου.
Η θύμηση και υποστήριξη όσων έχουν ανάγκη ολόκληρο τον χρόνο και όχι μόνο τις γιορτινές μέρες.

Το νερό και το φαγητό που δίνεις από καρδιάς σ’ ένα αδέσποτο ζωάκι.
Το χρώμα που παίρνει η ψυχή σου όταν βρίσκεσαι μ’ αγαπημένους ανθρώπους.
Το μοίρασμα του πόνου για ν’ αλαφρώσεις βάρη απ’ αλλονών πλάτες.
Το μοίρασμα της χαράς σε κομμάτια ακόμη κι αν δεν είναι δική σου.
Το αναμμένο καντήλι των αγαπημένων που ποτέ δεν ξεχνάς.

Αυτό είναι αγάπη στον δικό μου κόσμο.

14/12 Παγκόσμια ημέρα Αγάπης

Τρεις... και καίγεσαι

Το έχω ξαναπεί και θα το λέω συνέχεια: χαίρομαι να παρακολουθώ στη σκηνή έργα σύγχρονων Ελλήνων συγγραφέων. Υπέροχα τα κλασικά έργα αλλά η τέχνη είναι καλό να προχωρά και να μην μένει στάσιμη. Κάποιες φορές, ειδικά όταν η μοντερνοποίηση των κλασικών κειμένων γίνεται γκροτέσκα, αναλογίζεται κανείς, αν στερέψαμε από ιδέες. Και τότε εμφανίζεται ένα νέο όνομα, ένας καινούριος συγγραφέας, μια νέα απεικόνιση της ζωής και νιώθεις πως η τέχνη του θεάτρου που μετρά 2.500 χρόνια ζωής, είναι φρέσκια και παρούσα.
Κάτι τέτοιο ένιωσα απόψε με το έργο του Αλέξανδρου Βαλκανά «Τρεις… και καίγεσαι». Συμπτωματικά είχα μια ιδιαίτερα δύσκολη ημέρα να αντιμετωπίσω στα δικαστήρια της πρώην Σχολής Ευελπίδων προσπαθώντας να αθωώσω έναν φίλο, γνωρίζοντας ότι με περίμενε και μια θεατρική παράσταση στο τέλος της ημέρας, αναλογιζόμουν αν θα κατάφερνα να σταθώ όρθια… ως το βράδυ! Πήγα στο θέατρο ικανοποιημένη μεν, κουρασμένη δε! Τι ευχάριστη έκπληξη με περίμενε όμως εκεί, για να διπλασιάσει την ικανοποίηση της ημέρας: ένα νέο έργο, με γρήγορους διαλόγους, ωραίες ερμηνείες, ανατροπές στην υπόθεση, πολύ γέλιο, αρκετές αλήθειες και συγκίνηση.

Μόνα Λίζα ή Το χαμόγελο της Τζοκόντα

Φίλες και φίλοι,

Το αφιέρωμα στον Λεονάρντο ντα Βίντσι τελειώνει με αναφορά στον πίνακα όλων των εποχών, τον πίνακα που εξακολουθεί αιώνες τώρα να δημιουργεί το αδιαχώρητο από έκθαμβους, συνεπαρμένους επισκέπτες που συρρέουν στο Μουσείο του Λούβρου για να τον θαυμάσουν από κοντά.

Οι Δαιμονισμένοι

Ο τίτλος του πρωτότυπου έργου του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα είναι «Δαίμονες», θα μου πείτε μικρή η διαφορά μεταξύ των δύο λέξεων: Δαιμονισμένοι και δαίμονες. Δεν είναι όμως! Ο δαιμονισμένος είναι ένας άνθρωπος που έχει καταληφθεί από τις δυνάμεις του σκότους. Ο δαίμονας είναι το σκότος το ίδιο!

Ο Ντοστογιέφσκι επηρεάστηκε από αληθινά γεγονότα της εποχής του και έγραψε το μυθιστόρημα αυτό: το 1869 ένας φοιτητής της Γεωπονικής Σχολής της Μόσχας, ο Ιβάνοφ ξυλοκοπήθηκε άγρια, στραγγαλίστηκε και πυροβολήθηκε. Μετά από όλα αυτά ρίχτηκε μέσα στα παγωμένα νερά μιας λίμνης. Το πτώμα του ανασύρθηκε μετά από λίγο διάστημα και ανακαλύφτηκε ότι τον δολοφόνησαν οι ίδιοι του οι φίλοι και σύντροφοι. Όλοι αυτοί οι συμφοιτητές του και δολοφόνοι του ανήκαν σε μια ριζοσπαστική ομάδα που ονομαζόταν «Λαϊκή Εκδίκηση» και είχε ιδρυθεί από τον Σεργκέι Νετσάγεφ, περίφημο μηδενιστή κι επαναστάτη. Η ομάδα αυτή πρέσβευε την κατάργηση της εξουσίας από τους Τσάρους, την αθεΐα, τον μηδενισμό της κάθε μορφής εξουσίας είτε αυτή ήταν κυβερνητική είτε θρησκευτική. Σύμφωνα με τον Νετσάγεφ, όλα τα μέσα κατά του δεσποτισμού του τσαρικού καθεστώτος και της εκμετάλλευσης του λαού, είναι αρεστά και θεμιτά (αυτοθυσία, φόνος, καταναγκασμός). Ο Νετσάγεφ γνωρίστηκε με τον Ρώσο θεωρητικό αναρχικό Μπακούνιν, ο οποίος όμως όταν είδε τις μεθόδους του Νετσάγεφ και τον ασυνείδητο τρόπο με τον οποίον κυνηγούσε τη μεγάλη ιδέα, τον αποκήρυξε. Οι συμφοιτητές του άτυχου Ιβάνοφ τον είχαν σκοτώσει τόσο άγρια επειδή είχαν την υποψία ότι θα τους κατέδιδε στις αρχές. Δεν είχαν συγκεκριμένα στοιχεία, υποψίες μόνο είχαν.

Ο Νίκος Βαρδάκας Στην μνήμη


Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Ν.Β.: Είναι συνδυασμός επιρροών, απ΄την ροκ μουσική και την ανάγνωση έργων καλλιτεχνών της γενιάς των beatniks.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Ν.Β.: Σκοτεινή.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Ν.Β.: Να προσπαθήσει να μελετήσει, και όχι απλά να διαβάσει το βιβλίο.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Ν.Β.: Στις μεγαλουπόλεις του κόσμου που ταιριάζουν σε περιγραφή από μια «Δυστοπία» ή «Μητρόπολη». Το ταξίδι θα διαρκούσε 28 μέρες, όσα και τα ποιήματα του βιβλίου.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο.
Ν.Β.: «Νέοι»
Αλίμονο σε εκείνους που γερνάνε μέρα την μέρα, δίχως να έχουνε γελάσει και πιστέψει σε ένα τρυφερό νεύμα.
Αλίμονο στα ψέματα που δεν έχουνε πατέρα, είναι νόθο παιδί με μία μητέρα.
Η ποιητική συλλογή του Νίκου Βαρδάκα, Στην μνήμη, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις 24 γράμματα. Το βιβλίο περιλαμβάνει 28 ποιήματα με επιρροές από τη ροκ μουσικά και τη γενιά των beatniks που γράφτηκαν μέσα στο 2016. Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ.

Κερδίστε το!
Ο Νίκος Βαρδάκας προσφέρει το βιβλίο του σε έναν τυχερό αναγνώστη. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση αλλά και για να στείλετε το μήνυμά σας στον ίδιο κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες χρήσιμες πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 2 Φεβρουαρίου 2018 και το βιβλίο θα αποσταλεί/παραδοθεί στον τυχερό από τον Νίκο Βαρδάκα. Θα φέρει δε και ιδιόχειρη αφιέρωση.
k
Καλή τύχη!

Ο Νίκος Βαρδάκας γεννήθηκε και παραμένει στη Θεσσαλονίκη. Από το 2013, έργα του έχουν δημοσιευτεί τόσο σε έντυπη μορφή όσο και σε free e-book. Κείμενά του έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογές.

Η βελόνα

Κάποτε, υπήρχε μια βελόνα. Μια κανονική, αφόρητα βαρετή βελόνα που δεν είχε να επιδείξει τίποτα το ξεχωριστό. Δεν ήταν ούτε όμορφη ούτε άσχημη. Ούτε πολύ ψηλή ούτε πολύ κοντή. Δεν είχε ούτε περίτεχνα σκαλίσματα ούτε φανταχτερά χρώματα. Ήταν μια απλή βελόνα που περνούσε σχεδόν πάντα απαρατήρητη κι ένιωθε πως δεν ήταν χρήσιμη σε κανέναν! Ώσπου, μετά από μια περίεργη περιπέτεια, βρέθηκε να ταξιδεύει προς τον Βόρειο Πόλο, κλεισμένη στο γράμμα ενός παιδιού, που είχε προορισμό τον Άι Βασίλη... Μπρρρρ... Εδώ κάνει τόσο κρύο... Θ΄ αντέξει μια βελόνα για πολύ, δίχως να σπάσει η μύτη της;
Το νέο βιβλίο της Λιλής Γάτη είναι ένα παραμύθι για τη σημασία να είναι κανείς ο εαυτός του! Έχει εικονογραφηθεί από τον Αλέξανδρο Κελέκη και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εντύποις.

Κερδίστε το!
Οι εκδόσεις Εντύποις προσφέρουν 2 αντίτυπα του παιδικού βιβλίου της Λιλής Γάτη σε ισάριθμους τυχερούς αναγνώστες. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 30 Ιανουαρίου 2018 και τα βιβλία θα αποσταλούν/παραδοθούν στους τυχερούς από τις εκδόσεις Εντύποις.
k
Καλή τύχη!

Ένα ουράνιο τόξο μέσα στη νύχτα

Το βιβλίο «Ένα ουράνιο τόξο μέσα στη νύχτα» της συγγραφέως Σάντυ Κυριακής Ηλιάδου, αφορά μια δραματική ιστορία πλασμένη από οικείους, αυθόρμητους χαρακτήρες.
Από τις πρώτες γραμμές πληροφορούμαστε για το εσπευσμένο ταξίδι της οικογένειας του Ορέστη, από το νησί που διέμεναν προς την Θεσσαλονίκη. Αιτία; Η σοβαρή ασθένεια της γυναίκας του, της Λήδας. Ένα γεγονός πως όπως ήταν φυσικό το κρατούσαν κρυφό από την μικρή σε ηλικία κόρη τους, Σοφία.

Παρ΄ όλο όμως που δεν της φανέρωναν την αλήθεια και την απέκρυπταν, εκείνη αφουγκραζόταν το ένστικτό της που της έστελνε σήματα κινδύνου κατ’ ευθείαν στην παιδική καρδούλα της και την έδενε κόμπο.

Persona Gramma

Δεν είναι μόνο τα «προσωπικά γράμματα» της συγγραφέως ίσως είναι και τα δικά μας...

Αν θέλετε να διαβάσετε μελίρρυτα γράμματα από ασβεστωμένα χείλη καθώς επίσης και άλικο λόγο από μελάνι το Persona Gramma είναι το σωστό βιβλίο γεμάτο ποίηση, καλλιγραφία μετάξινη, οι πάπυροι λαμποκοπάνε και έκφραση ιεράς στοργής. Θρόισμα φύλλων τιτίβισμα σπουργιτιού η γραφή της. στο μάλλινο παλτό της τύλιξε στοιχειά και δαίμονες. Τα αντικατέστησε με πένα και νουβέλες. Aυτόφωτη, αυτάρκης και πρωτότυπη γραφή με μαθηματική δομή και γι’αυτό το λόγο είναι και μοναδική.

Αποκρυπτογραφώντας τις «Βραχογραφίες» του Λευτέρη Καστρινάκη

Η ποίηση είναι μουσική, όνειρο, σεργιάνι. Το σκίρτημα της καρδιάς στα συναισθήματα που την αγγίζουν σαν δονούν οι λέξεις στη σιωπή…
Αυτά ένιωσα μες από την ποιητική συλλογή «Βραχογραφίες» του Λευτέρη Καστρινάκη κι αυτό το βίωμα θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω σε τούτο το άρθρο.

Τρεις... και Καίγεσαι

Ο γνωστός ηθοποιός-σκηνοθέτης Γιώργος Βούλγαρης και ο ανερχόμενος κινηματογραφιστής-σκηνοθέτης Γιάννης Μακρυνόρης ενώνουν για άλλη μια φορά τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες και δυνάμεις και σκηνοθετούν από κοινού το σουρεαλιστικό, πρωτότυπο κείμενο του Αλέξανδρου Βαλκανά με τίτλο «Τρεις... και καίγεσαι».
Πρόκειται για μία μαύρη υπαρξιακή κωμωδία, στην οποία ο κεντρικός ήρωας, ο Λευτέρης, καλείται κυριολεκτικά να σώσει τη ζωή του, επιχειρώντας μία αναδρομή στις σκηνές- σταθμούς του παρελθόντος. Με συντροφιά-επόπτη στο ταξίδι αυτό μία σκιά από τα παιδικά του χρόνια, τη Τζένη, ο Λευτέρης έρχεται αντιμέτωπος με τους γονείς του, τη γυναίκα του Μαρίνα, τους φίλους του αλλά και τη θέλησή του, προσπαθώντας να ξαναβρεί τον πραγματικό του εαυτό˙ εκείνον που θα του χαρίσει μία δεύτερη ευκαιρία για μία συνέχεια ζωής.
Το «Τρεις... και καίγεσαι» εναλλάσσοντας το κωμικό με το δραματικό στοιχείο πραγματεύεται το ζήτημα των κομβικών επιλογών στη ζωή του κάθε ανθρώπου, ώστε αυτή να γίνει όσο το δυνατόν πιο αληθινή κι επιτυχημένη.
Πώς προέκυψε η συνεργασία;
Γιώργος Βούλγαρης: Έπεσε στην αντίληψή μου μια μικρού μήκους ταινία του Γιάννη και ξετρελάθηκα με την οπτική του. Αυτό στάθηκε αφορμή να τον ψάξω και τελικά να επικοινωνήσω μαζί του, “επιβάλλοντας” τη συνεργασία μας.
Γιάννης Μακρυνόρης: Το “Post-It”, μια παλιά συμμετοχή μου σε φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους, πάνω στην οποία βασίστηκε το σενάριο της μεγάλου μήκους ταινίας “Ευτυχία” (2017) του Χρήστου Πυθαρά, στάθηκε αφορμή να με βρει και να έρθει ο Γιώργος σε επαφή μαζί μου. Από εκεί ξεκίνησε η συνεργασία μας στην θεατρική παράσταση “Άκουσέ με... αντέχεις;” που ανέβηκε το καλοκαίρι του 2017 και συνεχίστηκε με το “Τρεις... και Καίγεσαι” φέτος τον χειμώνα.

Παραμυθένιες σκέψεις πάνω στο βιβλίο «45 Μύθοι και Θρύλοι της πατρίδας μας»

Ήταν η ώρα που έβγαινε ο ανοιξιάτικος ήλιος, κατακόκκινος, από την απέραντη Μαύρη Θάλασσα και, λουσμένος από τα νερά της, θαρρείς και στράγγιζε, καθώς πέφταν χοντρές οι κόκκινες σταγόνες στη βαμμένη, τόπους τόπους, πορτοκαλιά θάλασσα!
Παιδικές φωνές και χάχανα στο Δάσος των Παραμυθιών. Όλοι μαζεμένοι μέσα και γύρω από την κεντρική πλατεία του Αισώπου, παρά το τσουχτερό κρύο! Μεγάλη μέρα βλέπετε η σημερινή! Ημέρα που γιορτάζεται κάθε χρόνο, με μεγάλη συμμετοχή, το Λαϊκό Παραμύθι!

Είναι όλοι εκεί… μεγάλοι μα και πολλοί, πολλοί μικροί και λιλιπούτειοι... Από τον Κοντορεβυθούλη και τον Πινόκιο μέχρι τα εφτά κατσικάκια και τα τρίδυμα του Σρεκ! Όλοι ήρεμοι και χαλαροί καθώς κανέναν φόβο δεν είχαν, ο Κακός Λύκος ούτε σαν σκιά δεν θα φαινόταν αυτό το πρωινό. Η Στελλίτσα Ζαχαρίτσα κι η Μαίρη Πόππινς ήταν έτοιμες να παρουσιάσουν ένα πολύ αγαπημένο βιβλίο. Ένα βιβλίο διαμάντι που ήταν αφιερωμένο στους μύθους και τους θρύλους, τέλεια ταιριαστό με την ημέρα! Η Στελλίτσα Μοβτουφίτσα ξερόβηξε για να τραβήξει την προσοχή, μα και να δώσει το σινιάλο πως ήρθε η ώρα να ξεκινήσουν.

Ο μυστικός δείπνος

Λεονάρντο Ντα Βίντσι
Φίλες και φίλοι,

Ο εν λόγω πολυσυζητημένος τεράστιος πίνακας-τοιχογραφία (4.60x8.80 μ.) που δεσπόζει στην τραπεζαρία της μονής Σάντα Μαρία ντελε Γκράτσιε στο Μιλάνο, ήταν παραγγελία του Λοντοβίκο Σφόρτσα, όπως αποδεικνύουν, αφ’ ενός τα τρία ημικύκλια με τα οικόσημα των Σφόρτσα, ακριβώς πάνω από την τοιχογραφία και αφ’ ετέρου μια επιστολή του δούκα Λ. Σφόρτσα προς τον Μαρκεζίνο Στάνγκα, στην οποία εκφράζει την επιθυμία του να ολοκληρωθεί το έργο.

Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα;

Αθήνα. Ένας νέος άνδρας, ο Ορέστης. Κάτω από την κρούστα του δυνατού, του άτρωτου, υπάρχει καλά κρυμμένη μια βαθιά πληγή που δεν επουλώνεται. Μια απροσδόκητη εισβολή στη στρωμένη του ζωή θα φέρει τα πάνω-κάτω. Ένα παράξενο μήνυμα στο ηλεκτρονικό του ταχυδρομείο έρχεται να κλονίσει όλες τις σταθερές του…
Όσλο. Η Άννελι στα τριανταεπτά της περνάει μια κρίση που την οδηγεί σε ανατρεπτικές αποφάσεις.
Αυτά τα δυο πρόσωπα συναντήθηκαν κάποτε στο παρελθόν σε μια έντονη ερωτική σχέση χωρίς βάθος και διάρκεια.
Ο τίτλος ήταν αυτός που μου έκανε εντύπωση αρχικά σε αυτό το βιβλίο. Διάβασα σε μία συνέντευξη της συγγραφέως ότι έχει πολλαπλή σημασία. Παραπέμπει στον πραγματικό ήλιο του μεσονυχτίου, μιας και ο ένας πόλος βρίσκεται στην Νορβηγία όπου διαδραματίζεται ένα μέρος της υπόθεσης του βιβλίου, αλλά έχει και συμβολική σημασία γιατί αναφέρεται στα ανατρεπτικά γεγονότα του μύθου που "καίνε" ζωές. Παραπέμπει όμως ακόμη και στο λαμπρό φως της αγάπης.

Σαίξπηρ - Το τυχάρπαστο κοράκι

Ένα έργο για το θέατρο, αφιερωμένο με έναν έξυπνο και ευφάνταστο τρόπο στον μεγαλύτερο θεατρικό δραματουργό της Αγγλίας και ίσως και του κόσμου όλου: στον Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Συγγραφέας του έργου ο Ιρλανδός Βίνσεντ Ντόουλινγκ, ο οποίος υπήρξε ηθοποιός, ποιητής, συγγραφέας και διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου της Ιρλανδίας για πάνω από 27 χρόνια. Ο ίδιος ο Ντόουλινγκ ήταν εραστής του θεάτρου με όλους τους τρόπους: έπαιξε σε αυτό, έγραψε για αυτό, διεύθυνε παραστάσεις: έφερε παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας στο Δουβλίνο, σκηνοθέτησε και έπαιξε σε έργα στο Παρίσι, στη Φλωρεντία, στις ΗΠΑ, στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου. Στο Οχάιο των ΗΠΑ παρουσίασε το καταπληκτικό έργο του Καρόλου Ντίκενς, τον Νίκολας Νίκλεμπι σε μια παράσταση μαμούθ που κράτησε 8 ώρες. Διασκεύασε για το θέατρο τον Βυσσινόκηπο του Τσέχωφ και την Λυσιστράτη του Αριστοφάνη και φυσικά διασκεύασε, σκηνοθέτησε και έπαιξε σε πολλά έργα του Σαίξπηρ.

Το κορίτσι από την Αβάνα

Είναι κάποιες μέρες του χρόνου που ενώ χρονικά και χωρικά είναι απόλυτα οριοθετημένες -βρίσκεσαι κλεισμένος στο σπίτι σου με το κρύο του χειμώνα να γλείφει ήδη τους εξωτερικούς του τοίχους- μεσολαβεί μαγικά κάτι και η οριοθέτηση αυτή γκρεμίζεται ξαφνικά -ένα τραγούδι, ένα όνειρο με κλειστά ή ανοιχτά μάτια, ένα ταξίδι που μπαίνει στο πρόγραμμα, μια ταινία ή ένα βιβλίο.

Ένα τέτοιο βιβλίο, που κυριολεκτικά σε μεταφέρει στην Αβάνα μιας άλλης εποχής, με τη μουσική της διάχυτη, το ερωτικό ταμπεραμέντο, τα στενά αλλά και τα ταλαιπωρημένα από τη φτώχεια πρόσωπα είναι «Το κορίτσι από την Αβάνα» του Όσκαρ Ιχουέλος.

Αριάγνη

Δεύτερο μέρος της τριλογίας Ακυβέρνητες Πολιτείες
Σήμερα επιστρέφουμε στο έργο του Στρατή Τσίρκα «Ακυβέρνητες Πολιτείες», στην φιλόδοξη αυτή συμπαραγωγή του Θεάτρου Τέχνης με το Εθνικό Θέατρο. Πριν περίπου ενάμιση μήνα είχαμε γράψει για το πρώτο μέρος, τη «Λέσχη».[1]
Πριν πούμε οτιδήποτε άλλο, ας πούμε δυο λόγια για την υπόθεση, ο Τσίρκας μας παρουσιάζει κάποια αρκετά ενδιαφέροντα ιστορικά γεγονότα που δυστυχώς δεν είναι και τόσο γνωστά στο μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

Βάλε εσύ τα αστέρια

Γράφει η Μαίρη Τσίλη
Είναι πρωί. Μιας μέρας καθημερινής. Ρίχνω νερό στο πρόσωπο μου για να ξυπνήσω. Κι όμως ακόμα μέσα στα μάτια μου είναι όνειρο της μιας βραδιάς η δική σου η μορφή.

Είναι μια μέρα καθημερινή κι εγώ θα δώσω παράσταση για πάρτη της. Θα την κάνω να μοιάζει σαν μέρα γιορτινή. Ώρες ώρες φοβάμαι την ζωή και με ανησυχούν οι άνθρωποι που υπάρχουν μέσα σε αυτήν. Βαριέμαι. Δεν μου αρέσω. Όχι δεν μου λείπεις. Σε τραβάω ακόμα μέσα μου σαν μια βαθιά ρουφηξιά από το τσιγάρο μου και σαν μια τελευταία γουλιά από τον καφέ μου.

Βγαίνω έξω και περπατώ στην πόλη. Κοιτάζω τον ουρανό. Τρελά τα πουλιά πετούν γιατί θα πιάσει μάλλον βροχή. Σκύβω στο χώμα. Είναι χορτάτο από φύλλα και από ανθούς που ξέπεσαν πριν την ώρα τους.
Νιώθω μοναξιά. Καίγομαι για να ζεστάνω τον χειμώνα που υπάρχει μέσα σου. Έλα κοντά μου.
Να εδώ να κάτσουμε παρέα σε ένα ξεχαρβαλωμένο παγκάκι στο πεζοδρόμιο.

Όμως γδύσου! Σκίσε τα ρούχα σου! Θέλω να δω την ψυχή σου και κάθε σημάδι στο στήθος σου και στο κορμί σου.
Κάνε μου έρωτα με όποιον τρόπο θέλεις.
Γδύσου ακόμα κι από το σώμα που φοράς για να κυκλοφορείς σε τούτη την ζωή. Πάρε με και ταξίδεψε με. Έτσι απλά μέσα σε ένα πρωινό μιας μέρας καθημερινής μήπως και καταφέρω έτσι όπως θα χάνομαι για σένα να με ξαναβρώ.

Είναι βράδυ τώρα και το φως μέσα στο σπίτι φτωχαίνει. Μαζεύτηκα. Σε κερνάω μια τζούρα ευτυχία και σου χαρίζω έναν ουρανό. Βάλε εσύ τα αστέρια και κάνε μου έρωτα για λίγο ακόμα.

🌹

Copyright © Μαίρη Τσίλη All rights reserved, 2017
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από τμήματα πίνακα της Carol Marine η οποία φτιάχνει έναν μικρό πίνακα την ημέρα -πολλές φορές still life- με θέματα από την καθημερινότητα και ύστερα τον αναρτά στο προσωπικό της ιστολόγιο.

Της ίδιας:

Ευάγγελος Πρωτόπαπας

Γεννήθηκε το 1917 στην Τήνο και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου γράφτηκε το 1937, εγκαταλείποντας το πρώτο έτος της Νομικής που σπούδαζε κατά την επιθυμία του πατέρα του. Διέκοψε τις σπουδές του το 1938 λόγω επιστράτευσης και στη συνέχεια συμμετοχής του στον πόλεμο του 40, οπότε αποφοίτησε τελικά το 1942. Εκτός από ηθοποιός, ήταν και ζωγράφος, με δάσκαλο τον έξοχο Μιχάλη Νικολινάκο. Ήταν αδελφός του ηθοποιού Γεράσιμου Λιβαδά (Πρωτόπαππα). Τιμήθηκε με τον Πολεμικό Σταυρό Γ΄ Τάξεως για τη δράση του στον ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940-1941). Πέθανε στις 21 Μαΐου 1995. Η φωτογραφία είναι από το πρόγραμμα της θεατρικής παράστασης «Νασρεντίν Χότζας» (του Γεράσιμου Σταύρου, θέατρο Χατζίσκου, καλοκαίρι 1960).

Θλιμμένα βαλς

Αλήθεια πόσα «θλιμμένα βάλς» χορεύουμε στη ζωή μας... Πολλές φορές χωρίς να το καταλαβαίνουμε... ασυναίσθητα.

Μικρά κινηματογραφικά διηγήματα, λιτά και μετρημένα αλλά ξέχειλα από βουβό συναίσθημα. Κάποιες φορές ο αναγνώστης πιστεύει ότι είναι μέρος τους χωρίς όμως να έχει τη δυνατότητα να αλλάξει την πλοκή μένοντας άναυδος από το τέλος τους.

...Δεν υπέφερα από τη μοναξιά, αφού τα βιβλία με τριγύριζαν, προστατεύοντας με από τον πραγματικό κόσμο, έναν κόσμο που δεν ήταν ο δικός μου και δεν θα ήταν ποτέ. Δεν είχα την εντύπωση ότι αποτελούσα μέρος του. Ήμουν σχεδόν εξόριστος, αλλά δεν υπέφερα... Πόσο πραγματικά θαυμάσιο τα βιβλία ως θεραπευτές... ειδικά σε μία εποχή που οι άνθρωποι είναι μάλλον ιδιαίτερα ευάλωτοι και βάλλονται πανταχόθεν.

Η Βαρβάρα Σεργίου και η Έκπτωτη θεά

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Β.Σ.: Μου αρέσει να χάνομαι σε φανταστικούς κόσμους, να μελετώ και να ερευνώ. Αυτό το βιβλίο είναι ένα μείγμα μελέτης μου για ένα κόσμο φιλοσοφίας και λατρείας, τον μυστήριο κόσμο του Σαμανισμού μαζί με περιπέτεια για τον απαγορευμένο έρωτα ενός ζευγαριού με θεϊκή υπόσταση. Η Σαμμανή είναι η ΕΚΠΤΩΤΗ ΘΕΑ. Η Σαμμανή είναι η ΘΕΑ της ΜΑΓΕΙΑΣ και της ΦΥΣΗΣ. Έπρεπε λοιπόν να πω την ιστορία της, γιατί αν υπάρχουν έκπτωτοι άγγελοι είμαι σίγουρη ότι ακολούθησαν την ΘΕΑ τους στον κόσμος μας.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Β.Σ.: Δεν νομίζω να είναι εφικτό με μια λέξη μόνο. Οι αναγνώστες θα ήταν καλύτερα να το περιγράψουν, η λέξη που άκουσα πρόσφατα να το περιγράφουν είναι ΓΚΟΘΙΚ.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Β.Σ.: Δεν μου αρέσει να επηρεάζω γιατί συμμερίζομαι την άποψη ότι κάθε επιρροή είναι ανήθικη… όμως θα έλεγα στους φίλους αναγνώστες της ΘΕΑΣ να έχουν ανοικτό μυαλό και να αφεθούν στην γοητεία του βιβλίου που θα τους παρασύρει μαγευτικά και θα διαφθείρει ρομαντικά την καρδιά τους. 

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Β.Σ.: Όπως και οι συνεχείς αναγεννήσεις των χαρακτήρων του βιβλίου, αν θα πηγαίναμε κάπου στη γη, τότε θα μπορούσαμε να ταξιδεύαμε παντού στη γη και στο χρόνο. Στο παρόν, στο παρελθόν και στο μέλλον και αυτό θα κρατούσε για πάντα!

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο.
Β.Σ.: «Άκουγα τους ρυθμικούς χτύπους της καρδιά μου δυνατά· την ένιωθα να θρυμματίζει το στέρνο μου, να τσακίζει τα κόκαλα μου και να σκίζει σαν χαρτί το δέρμα μου για να πεταχτεί από μέσα, σαν να προσπαθούσε να δραπετεύσει από όλο τον πόνο που της είχα προκαλέσει.»

Σας ευχαριστώ πολύ για την υπέροχη συνέντευξη σας! 
Το βιβλίο της Βαρβάρας Σεργίου, Έκπτωτη θεά, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις iWrite. Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ!

Στην περίληψη λέει μεταξύ άλλων:
Η Σαμμανή είναι η Θεά της Φύσης, της Μαγείας. Όταν τελικά ηττήθηκε από τον Δαίμονα Ταβαέτ στον πόλεμο υπέρ της μαγείας στον επίγειο κόσμο, μαζί με τον πιστό της ακόλουθο, υβρίδιο Βικά, αρνούνται τη θεϊκή τους υπόσταση και μετενσαρκώνονται στη Γη, για να έχουν μια ευκαιρία να είναι μαζί. Όταν τελικά, μετά από αρκετές μετενσαρκώσεις, συναντιούνται ξανά, αρχίζει η διαδικασία της αφύπνισης και μεταμόρφωσης τους.
Θα έρθουν σε σύγκρουση η φθαρτή σάρκα τους, τα συναισθήματα και οι επιθυμίες τους ως άνθρωποι, με την ουράνια υπόσταση τους;
Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο της τριλογίας «Έκπτωτη Θεά»!

Κερδίστε το!
Οι εκδόσεις iWrite προσφέρουν το βιβλίο σε έναν τυχερό αναγνώστη. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και κάθε άλλη σχετική πληροφορία για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 11 Ιανουαρίου 2018 και το βιβλίο θα αποσταλεί/παραδοθεί στον τυχερό από τις εκδόσεις iWrite.
k
Καλή τύχη!

Παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS

Η λέξη μάστιγα είναι αυτή που περισσότερο χαρακτηρίζει αυτή την ασθένεια αν και δεν γίνεται αποδεκτή ως όρος από μερίδα αρνητών της. Ο ιός HIV δεν βρίσκεται στην φαντασία κανενός. Η διαφορά με το παρελθόν είναι ότι σήμερα γνωρίζουμε. Ξέρουμε πώς να προστατευτούμε, ζούμε στην εποχή της πληροφορίας άλλωστε. Ξέρουμε επίσης πώς να μην γινόμαστε απάνθρωποι απέναντι σε φορείς της ασθένειας. Ο ιός HIV δεν μεταδίδεται με το άγγιγμα ή με μια αγκαλιά. Είναι σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα και όχι μόνο. Οι χρήστες ναρκωτικών ουσιών έχουν τα υψηλότερα ποσοστά μόλυνσης. Το ενθαρρυντικό είναι ότι παγκοσμίως, αλλά και στην Ελλάδα από το 2010 και έπειτα, τα ποσοστά μετάδοσης έχουν μειωθεί και ο αριθμός των φορέων που λαμβάνει αντιρετροϊκή αγωγή έχει αυξηθεί. Όχι καθησυχαστικό, μονάχα μια καλή είδηση και μια μικρή ελπίδα για το μέλλον.

Φιλί στα μάτια

Τι θα υποδήλωνε άραγε για εσάς ένα φιλί στα μάτια;
Στην περίπτωση που θα αναφερόμασταν πάντως στον τίτλο του βιβλίου «Φιλί στα μάτια» της συγγραφέως Πασχαλίας Τραυλού, για τους ήρωές της σημαίνει μια κίνηση παντοτινού αποχαιρετισμού, η οποία συνοδεύεται από όλο εκείνο τον οδυνηρό συναισθηματικό πόνο που περικλείει μια τέτοια κατάσταση μέσα της.

Εισχωρώντας στην πλοκή του μυθιστορήματος, θεωρώ πως δεν υπάρχει κάποιος κεντρικός ήρωας, αφού όλοι τους είναι εξίσου σημαντικοί. Κι αυτό συμβαίνει γιατί ο συγκεκριμένος ρόλος είναι διαμοιρασμένος σε πολλές προσωπικότητες οι οποίες με τις πράξεις τους συμβάλουν καθοριστικά στη διαμόρφωση των γεγονότων.

ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Νικολία ΠανίδουΔημήτρης ΛάμπρουΜαίρη ΤσίληΧρήστος ΝομικόςΒασίλης ΚαραναστάσηςΝτενί ΕμορίνΑθηνά Τερζή
Μάριος ΔημητριάδηςΚερδίστε τρία μυθιστορήματαΓιώργος ΧατζηκυριάκοςΜαρία ΖαχαράκηΧαράλαμπος ΒοΐδηςΤειρεσίας ΛυγερόςΧριστίνα Παναγιώτα Γραμματικοπούλου
Λιλή ΓάτηΠαναγιώτης ΑσημεόνογλουΒαρβάρα ΣεργίουΝίκος ΒαρδάκαςΠέτρος ΖήκοςΒαθμολογήστε και κερδίστεΑλέξανδρος Ακριτόπουλος