Αλγεινόν ύδωρ

Ανοίγοντας το νέο μυθιστόρημα της Λαμπρίνας Μαραγκού με τον πρωτότυπο τίτλο «Αλγεινόν ύδωρ» και τον υπότιτλο «Το νερό που πονά» -είτε για να επεξηγήσει τον τίτλο, είτε για να τον υπογραμμίσει-, κι ενώ τη θυμάμαι ως πένα από το «Ποτέ δεν φτάνει το αρκετό» που διάβασα πέρυσι, εισβάλλω στη ζωή του Χριστόφορου Οικονόμου και σε έναν κόσμο που είναι ο δικός μας όπως τον ξέρουμε αλλά παράλληλα είναι και σουρεαλιστικός και μεταφυσικός. Η ρεαλιστική αφήγηση εναλλάσσεται με την σουρεαλιστική ή τη μεταφυσική ειδικά όταν στην καθημερινότητα τού ήρωα αρχίζουν να καταφθάνουν ανώνυμες επιστολές και ακριβώς τότε γεννιέται και το μυστήριο.

Η ζωή της περπατούσε στη θάλασσα

Η Ευγενία Βουτσινά-Βασιλειάδου έχει επιλέξει να γράφει μυθιστορήματα εκφράζοντας τον εσωτερικό της πλούτο και την καλλιέργειά της. Της αρέσει να πλάθει χαρακτήρες και ιστορίες, να καταστρώνει τους δικούς της κόσμους με πίστη στην Ιστορία, τους ανθρώπους και τις ανθρώπινες σχέσεις. Παραμένει σεμνή και μετρημένη σε κάθε νέα της συγγραφική τοποθέτηση και μιλάει από καρδιάς, αφουγκραζόμενη τη σύγχρονη ή την εκάστοτε κοινωνία.

Πίσω από τα παράθυρα

Γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης

Πίσω απ' τα παράθυρα
τα κεριά έσβησαν
από τον πόνο
και τα μάτια πάγωσαν.
Ανεπαίσθητα
άγγιξαν τους τοίχους
για να βρουν παρηγορία
στα λευκά λουλούδια.
Τα είχαν ζωγραφίσει κορίτσια
(με κιμωλίες).
Εκείνες τις νύχτες
που οι νεκροί
ξέφυγαν απ' την ιστορία
κι άφησαν
τη σκόνη τους
βραβείο στον χρόνο.

🍂

Copyright © Χριστόφορος Τριάντης All rights reserved, 2017
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από έργο της σελίδας Inkatura με τίτλο Cinnamon candles (νερόχρωμα)

Του ίδιου:
Είμαστε
Ο αναζητητής
Μια εξομολόγηση

Το Φιλί στη λογοτεχνία

Από τον περασμένο μήνα, μερικοί παθιασμένοι κι αφοσιωμένοι βιβλιόφιλοι, συναντιόμαστε μία φορά την εβδομάδα στο χώρο του Open Theater art και μιλάμε για λογοτεχνία. Αυτή τη φορά, τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης* μοιράζονται αγαπημένα τους αποσπάσματα με την ελπίδα να αρέσουν και σε σας. Το θέμα μας είναι το Φιλί στη λογοτεχνία και τα μέλη επέλεξαν τα παρακάτω «χάρτινα» φιλιά. Διαβάστε τα και βαθμολογήστε τα, γιατί ο καλύτερος κερδίζει ένα μεγάλο δώρο, όπως και ένας τυχερός αναγνώστης που θα προκύψει μετά από κλήρωση. Σημειώστε όμως πρώτα τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και όλες τις σχετικές πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Διαβάστε όλα τα αποσπάσματα και ακολούθως κλικάρετε το παρακάτω k για να τα βαθμολογήσετε και να συμμετέχετε στην κλήρωση. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 9 Ιανουαρίου 2018 και τα βιβλία του τυχερού αναγνώστη θα αποσταλούν ταχυδρομικά. Τα βιβλία του νικητήριου μέλους θα παραδοθούν στην καθιερωμένη συνάντηση που ακολουθεί της κλήρωσης. Στο τέλος της ανάρτησης περιγράφονται αναλυτικά τα βιβλία που κερδίζει τόσο ο τυχερός της κλήρωσης όσο και το μέλος της λέσχης που θα συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους.
k

📖

1
Η βροχή πέφτει δυνατά και ανοιγοκλείνω γρήγορα τα μάτια μου για να διώξω τις σταγόνες μακριά τους. Εκείνος με πλησιάζει και πλέον τα χείλη μας είναι σε απόσταση εκατοστών. Γέρνει το κεφάλι του και το βλέμμα του ζητά την έγκρισή μου, όμως στην πραγματικότητα την είχε πάρει από την πρώτη φορά που τον είδα. Στερεώνει μια τούφα από τα μαλλιά μου πίσω από το αυτί μου και το άγγιγμά του με ηλεκτρίζει. Τα χέρια του αγκαλιάζουν το πρόσωπό μου και πλησιάζει ακόμη περισσότερο. Τα χείλη μας ίσα που ακουμπάνε και τυλίγω τα χέρια μου γύρω του.
«Γαμώτο Κίρστεν», λέει πριν συνθλίψει τα χείλη του στα δικά μου.
Με φιλά τρυφερά στην αρχή και λίγο αργότερα οι γλώσσες μας μπερδεύονται σε έναν τρελό χορό. Μυρίζω το άρωμά του και εισπνέω όλο και πιο βαθιά, ενώ τον δαγκώνω ελαφρά στο κάτω χείλος και αφήνει έναν βρυχηθμό. Η βροχή μάς τυλίγει, όμως το μόνο που με νοιάζει είναι τα χέρια του στο πρόσωπό μου και τα χείλη του στα δικά μου. Το φιλί μας είναι καλύτερο από τις φαντασιώσεις μου, είναι απαλό και ορμητικό συγχρόνως.
Από το μυθιστόρημα της Τατιάνας Τζινιώλη, Ένα βράδυ - Manhattan #1 - Jason & Kirsten (εκδόσεις Πηγή)

2
Νιώθω το χέρι του στο λαιμό μου... Είναι πολύ, μα πολύ κοντά μου... Το στόμα του κάτι μου ψιθυρίζει στο αυτί μου... Τα χείλια του με αγγίζουν, χαϊδεύει το λαιμό μου, φιλάει τα μαλλιά μου, χαϊδεύει τα πόδια μου... Με φιλάει, φιλιόμαστε... Τις χούφτες μου, τα μπράτσα μου, τα γόνατά μου, τη ρίζα του λαιμού μου, τα μαλλιά μου, την πλάτη μου, το στήθος μου... Τα χείλια μου... Χίλια χρόνια κρατάνε όλα αυτά, ακριβώς χίλια χρόνια... Και πάνω στα χίλια χρόνια αρχίζει να με γδύνει, και μαζί να με φιλάει, να με μυρίζει, να με αγαπάει, να με χαϊδεύει... Άλλα, άλλα πεντακόσια χρόνια κρατάνε αυτά... Και με αγκαλιάζει, γλυκά γλυκά, χωρίς να βιάζεται. Κι είναι μπροστά μου, πίσω μου, στο πλάι μου, στις άκρες των ποδιών μου, στα μαλλιά μου. Και περνάνε άλλα χίλια χρόνια... Θαρρείς και δεν ζω πια, κάπου αλλού σε μια άλλη εποχή κάνω αυτό που δεν το έχω ξανακάνει, ζω αυτό που δεν το έχω ξαναζήσει...
Δεν ήξερα λοιπόν τον έρωτα... Χάθηκα στο χώρο, χάθηκα στο χρόνο... Κι εκείνος συνεχίζει... κι ενώ είμαι έτοιμη να λιποθυμήσω, κι ενώ είμαι έτοιμη να βγάλω φωνή μεγάλη, δυο χιλιάδες χρόνια ακριβώς μετά, τον νιώθω μέσα μου... Πρέπει να έχω πεθάνει, να έχω περάσει στην ανυπαρξία... Συγκλονίζομαι πολλές φορές, συνθέμελα, τα επόμενα πέντε χιλιάδες χρόνια... Δεν τελειώνει... δεν τελειώνει... Κι ενώ εγώ τινάζομαι πολλές φορές στα ύψη, εκείνος συνεχίζει απερίσπαστος το ρυθμό του... Και τέλος, δέκα χιλιάδες χρόνια ακριβώς μετά... Σαν χείμαρρος εκείνος έρχεται... έρχεται.
«Ψυχή μου, αγάπη μου». Ποιος από εμάς να μίλησε, αυτός ή εγώ;...
Από το μυθιστόρημα της Ντουιγκού Ασένα, Μια γυναίκα χωρίς όνομα (εκδόσεις Ωκεανίδα)

3
...Γύρισε προς το μέρος του χαμογελώντας κι η σκληρότητα έσβησε σαν να μην υπήρξε ποτέ.
«Αλλά τώρα μέχρι και "σ' αγαπώ" μπορώ να σου πω. Τώρα σ' αγαπάω... ε;»
«Δεν ξέρω. Εσύ ξέρεις».
Το είπε φλατ, ανέκφραστα, γιατί δεν ήξερε τι να περιμένει -και δεν ήθελε ν' ακούσει ότι όχι, δεν τον αγαπούσε στην πραγματικότητα, περνούσε τις ώρες της, μερικές πρωινές ώρες χαμένες έτσι κι αλλιώς ανάμεσα στο ξενύχτι και τον ύπνο της επόμενης μέρας. Η Κοραλία κούνησε το κεφάλι της καταφατικά.
«Σ' αγαπάω, μάλλον».
«Ωραία». Έπιασε το πρόσωπό της στα χέρια του και τη φίλησε τρυφερά στα χείλη, τραβώντας την απάνω του, χαϊδεύοντας τους ώμους της με όλο και περισσότερη αγωνία.
Από το μυθιστόρημα της Μανίνας Ζουμπουλάκη, Το μεγάλο καλοκαίρι (εκδόσεις Παπαδόπουλος)

4
Εκείνη άκουγε μέσα από μια κουρτίνα ομίχλης. Να που ένιωθε γυμνή, άοπλη, ανυπεράσπιστη, Μια ζεστασιά απλώθηκε στο κορμί της. Από πού πήγαζε αυτή η ακατανίκητη δύναμη που την έσπρωχνε προς εκείνον; Ασυνείδητα σχεδόν τον πλησίασε και σφίχτηκε πάνω του. Για μια στιγμή, η εικόνα ενός ιστιοφόρου που φτάνει στο λιμάνι εμφανίστηκε σ' έναν τοίχο της αίθουσας. Τα χείλη της καυτά, αναζήτησαν τα χείλη του Ρικάρντο. Μισάνοιξαν για να υποδεχτούν, και ήταν σαν να τους έλουζε μια ευεργετική ξαφνική βροχή.
Από το μυθιστόρημα του Ζιλμπέρ Σινουέ, Μέρες και νύχτες της ζωής μου (εκδόσεις Ψυχογιός)

5
Κάρφωσε το βλέμμα του όχι στον Σμούελ μα στο παραγεμισμένο σακίδιο πάνω στον καναπέ. Ήταν ένας άχαρος και παραμορφωμένος άντρας, με φαρδιές πλάτες και παράξενο κεφάλι που έμοιαζε με το μισοτελειωμένο έργο ενός γλύπτη, με κορμί ίδιο πανάρχαιο δέντρο δαρμένο χρόνο με το χρόνο από τους αέρηδες του χειμώνα, χερούκλες γαντζωμένες στα δεκανίκια, στραβή, γαμψή μύτη που του έδινε την όψη σκοτεινού Εβραίου σε αντισημιτική καρικατούρα, λευκά μαλλιά που του έπεφταν στον σβέρκο σχεδόν μέχρι τους ώμους, λευκό μουστάκι που φύτρωνε λευκό πάνω από τα σφιγμένα χείλη και μικρά γαλανά μάτια που δε διαπερνούσαν, αναγκάζοντάς σε να αποτραβήξεις το βλέμμα. Ο Σμούελ ένιωσε έναν κόμπο στο λαιμό και η καρδιά του μάτωσε γι' αυτόν τον παντέρημο άνδρα. Αναζήτησε τις σωστές λέξεις, στο τέλος όμως το μόνο που είχε ήταν:
«Σας παρακαλώ, μη μου θυμώσετε».
Η αμηχανία του και η θλίψη τον έσπρωξαν να προσθέσει:
«Ήρθα να σας αποχαιρετήσω».
Μολονότι στην πραγματικότητα δεν ήρθε. Απεναντίας, ο γέρος ήταν εκείνος που είχε έρθει με τις πατερίτσες του στο δωμάτιο του Αμπραβανέλ για να αποχαιρετίσει τον Σμούελ.
Ο Γκέρσομ Βαλντ αγαπούσε τις λέξεις και τις χρησιμοποιούσε πάντα χωρίς φειδώ και χωρίς δισταγμούς. Μα αυτή τη φορά το μόνο που είπε ήταν:
«Έχω χάσει ένα γιο. Έλα εδώ, νεαρέ. Έλα πιο κοντά σε παρακαλώ. Πιο κοντά. Ακόμα λίγο». Κι έσκυψε μπροστά κι απόθεσε ένα μοναδικό φιλί στο μέτωπο του Σμούελ με δυνατά, κρύα χείλη.
Από το μυθιστόρημα του Άμος Οζ, Ιούδας (εκδόσεις Καστανιώτη)

6
Αφήνοντας την ποδιά της που βαστούσε, άκουσε τα αυγά που 'χε μαζέψει να πέφτουν και να σπάνε. Του άγγιξε τα μάγουλα με τις παλάμες της δίνοντάς του το θάρρος για να τη φιλήσει. Έκλεισε τα μάτια της κι ένιωσε το πρώτο ερωτικό φιλί στα παρθένα χείλη της, σαν μαγευτικό ταξίδι ενός αηδονιού που βρίσκει επιτέλους τη φωλιά του μέσα στον χιονιά. Βεβαιώθηκε πως δεν υπήρχε ομορφότερο επώνυμο για μια σύζυγο απ' αυτό του Αηδονάκη. Το ορμητικό φιλί του Γιώργη την αγκύλωνε μέσα απ' τ' άγρια γένια του, αλλά αν δεν ήταν αυτό πάθος, τότε δεν ανέπνεε στ' αλήθεια παρά ονειρευόταν. Το πρώτο του φιλί ήταν ίδιο με όλα τα επόμενα που θα 'παιρνε απ' το στόμα του. Κουβαλούσαν όλα τους έντονη η γεύση από μέντα, μέλι, θυμάρι και θάλασσα μαζί.
Ο Γιώργης έτρεμε σαν το ψάρι, όμως δεν κατάφερνε να ηρεμήσει τα χείλη του για να μη ρουφούν άγαρμπα το στόμα της. Η καρδάρα που βαστούσε στο χέρι του έχυνε λίγο λίγο το γάλα απ' το γείσο της. Τα λαμπερά, υγρά της χείλη είχαν γεύση κανέλας, γιασεμιού και ροδόσταμου. Φαντάστηκε ότι φιλάει μια νεράιδα από κείνες που λένε πως στα ποτάμια μαγεύουν με την ομορφιά και το τραγούδι τους. Μα αν δεν ήταν νεράιδα, τότε εκείνος σίγουρα ονειρευόταν. Την άρπαξε πιο σφιχτά κι η καρδάρα με το γάλα έπεσε απ' τα χέρια του και χύθηκε στο χώμα...
Από το μυθιστόρημα του Γεώργιου Ελ. Τζιτζικάκη, Τ' αηδονιού το δάκρυ (εκδόσεις Ωκεανίδα)

📖

Δώρα
Το μέλος της Λέσχης Ανάγνωσης που θα συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους θα λάβει τους τίτλους:
Τη νουβέλα της Ασημίνας Ξηρογιάννη, Το σώμα του έγινε σκιά (εκδ. Ανατολικός), το μυθιστόρημα του Γεώργιου Ελ. Τζιτζικάκη, Ένα δράμι δύναμης (εκδ. Ωκεανίδα) και τη συλλογή διηγημάτων του Χρίστου Ρ. Τσιαήλη, Ψωμί (εκδ. Γκοβόστη).
Ο τυχερός αναγνώστης που θα κληρωθεί θα λάβει τα παρακάτω:
Το μυθιστόρημα του Μιχάλη Σπέγγου, Ερωτευμένο αίμα (εκδ. Διόπτρα), το μυθιστόρημα της Δήμητρας Τράκα, Μέσα από τα μάτια σου (εκδ. Έξη) και το μυθιστόρημα της Sarah MacLean, Ένοχη απόλαυση (εκδ. Διόπτρα, σειρά Elxis).
Καλή τύχη σε όλους!

📖

* Πληροφορίες για τη Λέσχη Ανάγνωσης Λογοτεχνικών Έργων του Open Theater art και δηλώσεις ενδιαφέροντος θα βρείτε εδώ! Περισσότερα για το Open Theater art ακολουθώντας τον σύνδεσμο.

Η Νικολία Πανίδου και οι Προδομένες αγάπες

Αυτό το βιβλίο για μένα, δείχνει πόσα πρίσματα μπορεί να βάλει η ψυχή μας, γύρω από την πραγματικότητα που ζει. Είναι μία ιστορία που με οδηγό της τον έρωτα, ξεδιπλώνει κάθε κομμάτι των ηρώων της. Κανέναν δεν αφήνει όμως στην πραγματική του διάσταση. Τους τυφλώνει, τους μπερδεύει, τους αφήνει να αναμετρηθούν με τις αντοχές τους.
Μέσα από τις ηρωίδες, μπορεί ο αναγνώστης να βρει κομμάτια και της δικής του καρδιάς.
Μπορεί να πιστέψει, έστω και για λίγο, κι αυτός στο όνειρο. Ο ήρωας, ακόμη πιο δυνατός, φέρει μαζί του το απόλυτο φως της ευτυχίας και το βαθύ έρεβος από τα σημάδια του κορμιού του. Ναι, θα είναι μία ανατρεπτική στιγμή όλων που θα τους οδηγήσει με χειρουργική ακρίβεια στην αιωνιότητα. Είτε των αναγνωστών είτε της ζωή τους...[1]
Νικολία Πανίδου
Πώς θα μπορούσαν όλοι τους να δουν το
Ρυάκι που τελικά θα τους παρέσερνε;
Όλη τη ζωή τους πίστευαν
Δυνατά
Ο ένας στον άλλον.
Μέσα από στιγμές, από δάκρυα χαράς και λύπης
Είχαν ενωθεί και γαλουχηθεί.
Νέες, δυνατές
Έδειχναν πως μπορούσαν να πετύχουν τα πάντα.
Σαν αλώβητες θεές.

Αν όμως έβλεπαν σωστά, μπορεί και να προλάβαιναν.
Γιατί όλα φτιάχτηκαν στο πέπλο της
Αγάπης.
Πίστεψαν, άνοιξαν τον κύκλο της ζωής τους.
Έδωσαν και πήραν, ως το τέλος. Κι εκεί η
Σιωπή τους τύλιξε όλους…[2]
Το μυθιστόρημα της Νικολίας Πανίδου, Προδομένες αγάπες, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή. Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ!

Παλλάς και Κένταυρος - Σάντρο Μποτιτσέλλι

Φίλες και φίλοι,

Το αφιέρωμα στον μεγάλο Φλωρεντιανό ζωγράφο φτάνει στο τέλος του με έναν πίνακα που έχει θέμα αρχαίο ελληνικό-μυθικό, ένα θέμα που σηματοδοτεί ένα σπουδαίο σημείο αναφοράς στην σταδιοδρομία του καλλιτέχνη, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στα πολύπλοκα μοτίβα και στις φιλοσοφικές αναφορές.

Ο Μιχάλης Σπέγγος και το Ερωτευμένο αίμα

Γδύνεται και βλέπει στον καθρέφτη το κορμί ενός ηλικιωμένου ανθρώπου, γερασμένο, παλιό. Και τι δεν θα έδινε να γινόταν το όνειρο πραγματικότητα και να ξαναγινόταν νέος! Μέχρι την αιωνιότητα. Του έρχεται στον νου ο Φάουστ και η Μαργαρίτα, αλλά και ο Μεφιστοφελής. Ναι, θα την πουλούσε την ψυχή του, αρκεί να μη χρειάζεται πια να κρύβει το σώμα του, αρκεί να τον θέλει εκείνη όπως παλιά. Κατάδυση στο κακό. Ο έρωτας τον σπρώχνει στο έρεβος. Εκείνος όμως βλέπει μια δική του ανατρεπτική διάσταση του κακού. Το σώμα του έχει ακόμη αντοχές, το ξέρει. Μόνο που τον πιάνει ένα σφίξιμο στις ανηφόρες. Γιατρός είναι, υποψιάζεται. «Μόνο να αντέξει η καρδιά μου», σκέφτεται και πίνει με μια γουλιά το σκούρο και παχύρρευστο υγρό.[1]
Μιχάλης Σπέγγος
Ένα στρατιωτικό άγημα διασχίζει την κεντρική λεωφόρο, παρατάσσεται μπροστά από το κτίριο της στρατιωτικής διοίκησης για να υποστείλει τη σημαία.
«Ραμόν, ήσυχα», λέει στο άλογό του ο επικεφαλής καθώς δίνει τα παραγγέλματα Μπροστά η μπάντα, πίσω το άγημα με βήμα σαν σε παρέλαση.
Ώρα για καμάρι και φλερτ φευγαλέο. Οι στρατιώτες ξέρουν ότι από δεξιά και αριστερά τούς βλέπουν τα κορίτσια.
Τα κορίτσια της πόλης, πιασμένα από το χέρι με γέλια και χάχανα. Οι στρατιώτες να τους ρίχνουν κλεφτές ματιές, προσέχοντας πάντα να μη χάσουν το βήμα.
Εκεί κάπου βρίσκεται και η Αμαλία με τις φίλες της και κοιτάζουν. Ακούγεται ένα δυνατό παράγγελμα. Ξαφνικά τα γέλια σταματούν, τα μάτια καρφώνονται στον μοναδικό καβαλάρη.
Υψηλότατος σωστός, επάνω στο άλογο μοιάζει γίγαντας, με την άψογη στολή και τις αστραφτερές μπότες, το κεφάλι στητό, το βλέμμα μπροστά, στο καθήκον, αν και ξέρει ότι δεκάδες κοριτσίστικα μάτια είναι καρφωμένα στη φιγούρα του.
Ματιές.
Ένθεν κακείθεν.
Νιώθει τη ματιά του η Αμαλία.
Ο καβαλάρης τη δική της. Το άλογο προχωράει, προχωράει, πλησιάζει τον χώρο της σημαίας και μόνο τότε εκείνος με μαεστρία σωστή αφήνει τις ματιές του ελεύθερες και είναι σαν να πετάει φλόγες ρομαντισμού, που βρίσκουν στόχο κατευθείαν στις κοριτσίστικες καρδιές.

Η Αμαλία κοιτάζει με θαυμασμό και προσμονή, κοιτάζει... και τότε το νιώθει...
Ίσα στην καρδιά της.
Ματιά φευγαλέα, ο υπολοχαγός ξανακοιτάζει μπροστά και κατόπιν –καταργώντας όλους τους νόμους της συνήθειας, αλλά ίσως και της ευπρέπειας– τα μάτια του καρφώνονται στα δικά της, σαν υπνωτισμένα. Ήταν όμορφη η Αμαλία, ίσως η ωραιότερη στην πόλη. Ήταν ωραίος ο αξιωματικός ή έτσι τουλάχιστον τον θεωρούσαν. Ωραίο και ταιριαστό ζευγάρι.
Άλφα αρσενικό με άλφα θηλυκό. Για εξώφυλλο.[2]
Το μυθιστόρημα του Μιχάλη Σπέγγου, Ερωτευμένο αίμα, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα. Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ!

Ο Χρίστος Ρ. Τσιαήλης και το Ψωμί

Ψιθύρισμα
Ωμών ακαθάριστων
Μικρόκοσμων
Ιδιωτεύει[1]

Κι αν δεν κατάλαβες γιατί
Αφέσου σε μια αφήγηση
Ικανή

Μαζί της να σε ταξιδεύσει
Απαλλαγμένο από ενοχές
Γυμνό από ανάγκες
Να μάθεις, όταν εις το μέσο ετοιμασθείς
Η Μαγιονέζα ότι θα σημάδευε
Των πάντων το τέλος, ενώ
Η καινούρια αρχή θα ήταν η δική μας ειμαρμένη -σημαδεμένη-
Σ’ ένα νέο ΨΩΜΙ, σ’ έναν ΜΑΓΝΗΤΗ[1]

🍞

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Χ.Τ.: Ως συγγραφέας, οι ανησυχίες μου είναι κυρίως φιλοσοφικές και κοινωνικοπολιτικές. Γενικά μέσα στη γραφή μου προσπαθώ να αποδίδω την αγανάκτηση των ανθρώπων προς κάθε μορφή υπέρβασης εξουσίας. Δεν τους δίνω όμως υπεράνθρωπη δύναμη. Ούτε τους ελέγχω.
Παρακολουθώ τις δυνάμεις και τις αδυναμίες τους απέναντι στο ανεξήγητο. Μέσα από το ΨΩΜΙ προσπαθώ να δείξω (να αποδείξω αν θες) ότι Εξουσία πρέπει να υπάρχει, νόμος πρέπει να υπάρχει, αλλά πάνω από όλα πρέπει να διδάσκεται το μέτρο. Το δικό μου ερώτημα ήταν πάντοτε το εξής: ποιος επιβάλλει και με ποιο τρόπο την τάξη; Και επίσης, πώς επιλέγονται οι Αρχές και ποια η συστημική συνέπεια προς τον κάθε πολίτη, σε κάθε κοινωνική τάξη, όταν το Σύστημα και η τήρηση αυτού γίνεται αυτοσκοπός και με πλήρη ασυναισθησία; Αυτά διαπραγματεύεται το ΨΩΜΙ και τα διάφορα διηγήματα, όσο κι αν φαίνονται ανεξάρτητα, έχουν κοινή γραμμή και χτίζουν σταδιακά το κρεσέντο της αφήγησής μου στο βιβλίο. Η σπονδύλωση αυτή, βεβαίως, σε καμία περίπτωση δεν στερεί το κάθε διήγημα από την απόλυτη αυτοκυριαρχία, αυτοτέλεια και συνοχή του.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Χ.Τ.: ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Χ.Τ.: Θέλω να συμβουλεύσω τον αναγνώστη μου να προσέχει τις λεπτομέρειες καθώς προχωρά στην ανάγνωση του βιβλίου, για να μπορέσει να λύσει τον γρίφο της θρυπτικής αλλά συνάμα ανελικτικής αφήγησης. Η κεντρική γραμμή δεν βρίσκεται στο κάθε διήγημα αλλά υποκρύπτεται. Το πού θα καταλήξει και ποια θα είναι η απάντηση που θα δώσει τελικά ο αναγνώστης στο τι είναι το ψωμί και ποιο ρόλο παίζει τελικά ο μαγνήτης (μαγνήτες;) και οι κύκλοι.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Χ.Τ.: Θα ξεκινούσαμε από Ελλάδα, θα πηγαίναμε Κύπρο, μετά Βόρειο Πόλο, ξανά λίγο πιο κάτω στις Βόρειες χώρες, μετά προς το τέλος στην Αφρική και εν τέλει δεν θα ξέρουμε πού βρισκόμαστε, θα σκορπιστούμε παντού στον πλανήτη, έτοιμοι για την επαναδιαπραγμάτευση. Το ταξίδι θα διαρκούσε μερικές χιλιάδες χρόνια.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Χ.Τ.: «Ξαφνικά, με τη λιγοστή λογική που της είχε απομείνει, σκέφτηκε να κτυπήσει το αντικείμενο με τα δάχτυλά της για να καταλάβει το υλικό του. «Τικ-τοκ. Τικ-τοκ». Ένας κούφιος ήχος. Της θύμισε τον ήχο του ξύλου. Ίσως ήταν ένα ξύλινο άγαλμα. Το ονόμασε Σωκράτη, όπως πάντα σκεφτόταν ότι θα ονόμαζε τον γιο της, αν ποτέ αποκτούσε, και αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη, έτσι όπως το αγκάλιαζε, έγειρε μέσα στο παγωμένο νερό που κυλούσε πια στην έρημο και της μούσκευε τα πόδια εδώ και μερικές ώρες. Σε μερικά λεπτά βρέθηκε να επιπλέει σε βαθύτερο νερό κι όσο έκανε κουπί με τα χέρια, άκουγε όλο και πιο έντονα το όνομά της από τη φωνή της αδελφής της».

Η συλλογή διηγημάτων του Χρίστου Ρ. Τσιαήλη, Ψωμί, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γκοβόστη. Η συλλογή περιλαμβάνει το διήγημα «Φρούτο» που διακρίθηκε στον πανελλήνιο διαγωνισμό Φαντασμαγορία 2017. Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ!

Στην περίληψη αναφέρει μεταξύ άλλων:
Δεκατέσσερις διαφορετικοί κόσμοι ενώθηκαν σε ένα υπερφυσικό, φαντασιακό επίπεδο -εκεί που η σύγκρουση του Σύγχρονου Ανθρώπου με το Σύστημα είναι τόσο επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε, και οι γέφυρες φθείρονται από την τριβή με τον στυγνό ρεαλισμό. Άλλες ιστορίες παγιδεύουν τους ήρωές τους σε κόσμους-μινιατούρες ενώ άλλες εκρήγνυνται με μια ολιστική γεύση από παγκοσμιοποίηση. Πόση ελκτική ισχύ χρειάζεται ένας ταπεινός μαγνήτης για να υπερνικήσει τη δύναμη του Πεπρωμένου, και να διεισδύσει στην απόλυτη συνέπεια του Νόμου των Συμπτώσεων;

Κερδίστε το!
Οι εκδόσεις Γκοβόστη προσφέρουν δύο αντίτυπα της συλλογής διηγημάτων του Χρίστου Τσιαήλη σε ισάριθμους τυχερούς αναγνώστες. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση αλλά και για να στείλετε το μήνυμά σας στον ίδιο κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες σχετικές πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 2 Ιανουαρίου 2018 και τα βιβλία θα αποσταλούν στους τυχερούς ταχυδρομικά.
k
Καλή τύχη!

Απόσπασμα από το διήγημα «Ο Πάσσαλος», το δωδέκατο διήγημα στο Ψωμί.

Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια

Θα δανειστώ τη φράση του σκηνοθέτη της παράστασης, του Κώστα Δελακούρα, γιατί είναι η πιο πετυχημένη που μπορώ να φανταστώ για να αρχίσω να γράφω για αυτό το έργο: «Το ζωτικό ψεύδος»!

Παρακολουθείς ένα έργο που διαρκεί σχεδόν τρεις ώρες και αυτό που αληθινά μένει στο μυαλό σου είναι αυτό το δύσκολο και σχεδόν αναπάντητο ερώτημα: τελικά τι είναι καλύτερο; Μια ζωή με πικρές αλήθειες που σε σκοτώνουν ή μικρά ή και πιο ουσιώδη ψέμματα που σου χαρίζουν έστω και προσωρινά στιγμές ευτυχίας; Είναι σωστό να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας, ακόμα και αν το κάνουμε και συνειδητά; Κάνουμε κακό σε κάποιον άλλον αν του ομορφαίνουμε την πραγματικότητά του με λίγη φαντασία; Και τελικά ποιο είναι το ψέμα και ποια η αλήθεια;

Η ιστορία του Κούλερβο

Νομίζω πως ο Τόλκιν δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις στους περισσότερους αναγνώστες, μιας ακόμα και αυτοί που δε γνώριζαν τη γραφή του τον έμαθαν από τη κινηματογραφική μεταφορά του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.

Νίκος Σκιαδάς

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939 και σπούδασε στις δραματικές σχολές Πέλου Κατσέλη και Ωδείου Αθηνών. Πολυσχιδής προσωπικότητα, μιας και ασχολήθηκε σχεδόν με τα πάντα: ηθοποιός, κριτικός θεάτρου και κινηματογράφου, παρουσιαστής, αφηγητής, σκηνοθέτης στο ραδιόφωνο, υπήρξε διευθυντής παραγωγής δίπλα στον Βύρωνα Πάλλη, έκανε μεταγλώττιση παιδικών σειρών και πολλά άλλα. Έφυγε νεότατος στις 3 Ιουνίου 1991.

Tο τείχος του Βερολίνου

9/11/1989
Ο αξιωματούχος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γκύντερ Σαμπόφσκι της άλλοτε κραταιάς Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας από παρερμηνεία αφού δεν είχε προλάβει να μελετήσει τις οδηγίες που του είχαν δοθεί, δίνει το πράσινο φως στους μέχρι τότε «εσώκλειστους» Ανατολικογερμανούς για ταξίδια στην Δύση σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση! Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κάλλιστα από τα τρελά που έχουν γραφτεί στην ιστορία. Το τέλος εποχής για το τείχος της ντροπής είχε φτάσει και το ξεκίνημα μιας άλλης πιο ελπιδοφόρας ξεκινούσε. Σταθμός στην παγκόσμια ιστορία αφού ήταν από τα γεγονότα-ογκόλιθους που σηματοδότησαν το τέλος του ψυχρού πολέμου και την πλήρη κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ. Διακαής μου πόθος να ζήσω σε εκείνη την εποχή που διαπνεόταν από έντονο μυστήριο και ίντριγκα. Αντί αυτού την εποχή εκείνη η αγαπημένη μου ασχολία ήταν το μικρό μου πόνι…
Αναρωτιέμαι πόσοι άραγε που δεν έζησαν τότε θα θέλανε να υπήρχε η πολυπόθητη μηχανή του χρόνου για να μεταφερθούν εκεί, στην καρδιά των εξελίξεων. Καλά κρυμμένα μυστικά μέσα σε συρτάρια, πράκτορες και πληροφοριοδότες της Στάζι, φόβος, καχυποψία, φακέλωμα και αναβολικά είναι λίγα από τα κομμάτια που συνθέτουν το πάζλ.
Για πάμε λοιπόν να δούμε τις προτάσεις μας που θα σας βάλουν στο πετσί του ρόλου κυριολεκτικά και μεταφορικά.

«Η χαρά έχει το χρώμα που της δίνουμε», Μελίνα Τσιλιμίγκρα

Πώς μετράμε... την ευτυχία;
Μ.Τ.: Με στιγμές και όταν αυτές οι στιγμές αναβιώνουν μέσα από τη μνήμη μας, τότε αποκτούμε ένα προς στιγμήν αίσθημα ευφορίας το οποίο το ονομάζουμε ευτυχία.

Την δημιουργία;
Μ.Τ.: Με τη συγκέντρωση και την αφοσίωση. Όσο περισσότερο διαθέσουμε από αυτά τα δύο, τόσο μεγαλύτερο και το δημιούργημά μας.

Την επιτυχία;
Μ.Τ.: Με τα διάφορα κουφάρια που αφήνουμε πίσω μας. Εάν αυτό που αφήσαμε επιβιώσει στο χρόνο είναι ζωντανό άρα επιτυχές.

Πώς ένιωσες όταν ολοκλήρωσες το πρώτο σου έργο, ποιο είναι αυτό και σε ποια ηλικία συνέβη;
Μ.Τ.: Όταν εξεδόθη το πρώτο μου βιβλίο και το κράτησα στα χέρια μου, ένοιωσα πως ένα κομμάτι της ψυχής μου βρισκόταν πια ευάλωτο στη διάθεση του κοινού. Αναρωτήθηκα εάν άφηνα την ψυχή μου αφύλακτη, βορά στις διαθέσεις των ανθρώπων. Ένοιωσα και συγκίνηση, γιατί αυτά τα γράμματα που προέταξα σε σειρά πήραν μορφή και γεννήθηκαν, είχαν πρόσωπο πλέον και νόημα.

Αν η ζωή σου ήταν... μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή;
Μ.Τ.: Η σκηνή όπου η Ωραία Κοιμωμένη της Disney ή αλλιώς Aurora χορεύει στο δάσος και τραγουδά ανέμελα με μοναδική παρέα της τα ζωάκια του δάσους. Είναι η αθωότητα, είναι ο ρομαντισμός και η ελπίδα που με καθηλώνουν σε αυτό το απόσπασμα.

...μια μουσική σύνθεση, τι θα ακούγαμε;
Μ.Τ.: Τον ήχο της βροχής, πότε επίμονο και πότε αργό πάντοτε με τη συνοδεία ενός βιολιού να παίζει νότες που να ταράζουν ακόμα και την ίδια.

Το άσμα της Λιογέννητης

Για την Λιογέννητη:
Σύμφωνα με την δημοτική μας παραλογή, η Λιογέννητη είναι μια πριγκιποπούλα στο Βυζάντιο που, έχοντας χάσει τον πατέρα και τα δυο της αδέρφια, απολαμβάνει την ξεγνοιασιά της νιότης της παίζοντας με τις κόρες που την προσέχουν. Πλέκει υφαντά, χτενίζει τα μαλλιά της και είναι απλά ευτυχισμένη φτιάχνοντας πλεξίδες και γαϊτάνια ως να παγιδευτεί με μάγια για να ερωτευτεί έναν άντρα. Η μικρή χαρούμενη κοπελίτσα καταλήγει να τυραννιέται ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία ενώ χάνει την αθωότητα και την ομορφιά της.

Ο Παναγιώτης Γκούβερης και το Μην κλαις, ρε Γοργόνα!

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Π.Γ.: Οι λευκές σελίδες και τα ορφανά πληκτρολόγια... Όταν βλέπω λευκή σελίδα και άδειο πληκτρολόγιο ορμάω. Δε μ’ αρέσει να βλέπω πράγματα αδειανά.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Π.Γ.: Επανάσταση.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Π.Γ.: Να διαβάσει πρώτα τον τελευταίο μονόλογο. (Το βιβλίο έχει επτά σπονδυλωτούς μονολόγους)

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Π.Γ.: Θα σας πήγαινε στα αγαπημένα σας σύνορα. Όπου κι αν είναι αυτά. Για έναν καφέ στα σύνορά σας.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Π.Γ.: «Πάντα φοβόμουν την εκδρομή στο ζωολογικό κήπο. Ήξερα ότι κάποτε θα τελειώσουν τα μουσεία και οι επαναλήψεις τους. Κάθε Τετάρτη κάνουμε ομάδα και συζητάμε όλοι μαζί που θα πάμε το επόμενο Σάββατο. Πάντα πάμε εκεί που θέλει η κοινωνική λειτουργός. Συνήθως εμείς θέλουμε να πάμε σε μπουρδέλα και φαστφουντάδικα. Τελικά, μας πάνε στα μουσεία και βλέπουμε γυμνές πέτρινες γκόμενες. Κάτι είναι κι αυτό.»

Το βιβλίο του Παναγιώτη Γκούβερη, Μην κλαις ρε Γοργόνα!, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Βρείτε το εδώ!

Ένα πράμα έπρεπε να κάνει ο αδερφός σου: Να τσιμεντάρει το Αιγαίο. Τότε θα ήταν Μέγας. Όλο τσιμέντο! Αιγαιοπελαγίτικο μπετόν! Μπορούσε, δεν μπορούσε; Όλο τον κόσμο κατέκτησε, Γοργόνα. Ας ήταν απλώς ένας μέγας μπετατζής. Τότε θα τον παραδεχόμουνα. Να τρέχουν προσφυγόπουλα απ’ το ένα νησί στ’ άλλο. Να παίζουνε ποδόσφαιρο ανάμεσα απ’ τα Ίμια. Να κάνουν σούζες με ποδήλατα πηγαίνοντας προς Νάξο, Πάρο. Να βάζαμε και τίποτα διόδια. Σίγουρα κάτι θα βγάζαμε. Αυτή, ρε, θα ήταν η πραγματική Εγνατία! Ναι, ρε! Κι εγώ να ήμουν σταθμάρχης, ρε Γοργόνα. Σε κάποιον αιγαιοπελαγίτικο σιδηροδρομικό σταθμό.

Αύγουστος

Δράματα μιας μητριαρχικής οικογένειας 

Ο «Αύγουστος» του Τρέισι Λετς είναι ένα γνωστό έργο που κατάφερε να γίνει σχεδόν κλασικό μέσα σε μια δεκαετία. Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στο Σικάγο το 2007 και μετά από λίγους μήνες έκανε πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης, όπου παίχτηκε για δύο χρόνια. Μεταφέρθηκε στις σκηνές του Λονδίνου, του Σίδνεϊ, του Μπουένος Άιρες, της Βαρκελώνης και σε πολλές άλλες πόλεις, κέρδισε πέντε θεατρικά βραβεία Tony, δύο βραβεία Drama Desk, ένα βραβείο Pulitzer και διθυραμβικές κριτικές ανά τον κόσμο. Γνωστοί θεατρικοί κριτικοί το συνέκριναν με τα έργα του Ευγένιου Ο Νήλ, του Τενεσσί Ουίλιαμς και του Άρθουρ Μίλερ. Το 2013 γνώρισε μια κινηματογραφική μεταφορά με πρωταγωνίστριες την Μέριλ Στριπ και την Τζούλια Ρόμπερτς, η οποία όμως απέσπασε χλιαρά σχόλια, ίσως λόγω της θεατρικής δομής της ταινίας.

Η Νίκη Μπλούτη Καράτζαλη και Το κίτρινο δάνειο

Το κίτρινο δάνειο είναι…
Oι ανθρώπινες ιστορίες της Ελλάδας του σήμερα…

Kάθε ιστορία αποτυπώνει και ξετυλίγει πτυχές της οικονομικής κρίσης
Iστορίες μοναξιάς, φόβου, απόγνωσης και νοσταλγίας…
Tαλανίζουν τους ήρωες, οι οποίοι…
Ρωτούν κι αναρωτιούνται, για το ζοφερό αύριο όλων μας.
Ιστορίες κεντημένες με χιούμορ και σαρκασμό, με ήρωες που…
Νιώθουν να καταρρέει η ζωή τους, με…
Όνειρα ανεκπλήρωτα και

Δάνεια σημαδεμένα… κόκκινα και κίτρινα, ν’
Απεικονίζουν το κλίμα της χώρα μας στους χαλεπούς καιρούς των μνημονίων.
Νέοι, ηλικιωμένοι, μεσήλικες και παιδιά που δοκιμάζονται κι
Εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους για τις δυσκολίες που βιώνουν.
Ιστορίες καθημερινές… με ήρωες βιοπαλαιστές, οι οποίοι…
Όλοι προσπαθούν να τιθασεύσουν τους φόβους και τις αγωνίες τους…[1]
Η συλλογή διηγημάτων της Νίκης Μπλούτη Καράτζαλη, Το κίτρινο δάνειο, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια.

Το κίτρινο δάνειο, αποτελείται από ιστορίες καθημερινές, που περιγράφουν γλαφυρά τη δύσκολη εποχή μας, σε μια χώρα που μαστίζεται από τη φτώχεια, την ανεργία και την κρίση. Άνθρωποι απλοί, που συναντάς κάθε μέρα στον δρόμο, περπατάνε και μιλάνε μέσα στις σελίδες του, εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά τους για τις δυσκολίες και όσα βιώνουν τις μέρες της κρίσης.
Η θλίψη που καθρεφτίζεται στα παιδικά βλέμματα όταν αντικρίζουν σκληρές εικόνες της σημερινής πραγματικότητας, κι αφήνει ανεξίτηλα σημάδια στην ψυχή και στη μνήμη, ο φόβος ως αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης, η απόγνωση, η νοσταλγία, τα ανεκπλήρωτα όνειρα, η μοναξιά που δεν είναι επιλογή, ο θάνατος που εμφανίζεται απρόσμενα και μας στερεί αγαπημένα μας πρόσωπα… ταλανίζουν τους ήρωες αυτού του βιβλίου. Ο καθένας αγωνίζεται με τον δικό του τρόπο, να τιθασεύσει τους φόβους και τις αγωνίες του για το ζοφερό αύριο. Μέσα σε κάθε ιστορία αποτυπώνονται και ξετυλίγονται διάφορες πτυχές της οικονομικής κρίσης και οι επιπτώσεις που επιφέρει στη συμπεριφορά και στην ψυχολογία των ανθρώπων. 
Όλες οι ιστορίες διαδραματίζονται στη συννεφιασμένη Ελλάδα του σήμερα, της ανασφάλειας, της εξαθλίωσης και της ψυχικής κατάρρευσης. Διανθισμένες με διαλόγους, πλεγμένους με χιούμορ κι ενίοτε σαρκασμό, απεικονίζουν το κλίμα της χώρας μας στους χαλεπούς καιρούς των μνημονίων, των μεταναστών και των προσφύγων.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Άγιο Γεώργιο, Λιβαδειάς. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια ζω μόνιμα με την οικογένειά μου στη Λιβαδειά και ασχολούμαι με τη συγγραφή. Έχω εκδώσει δυο μυθιστορήματα. Το πρώτο με τίτλο Όταν η σιωπή μιλάει στα όνειρα από τις πρότυπες εκδόσεις Πηγή και το Κάποτε… στον Παράδεισο από τις εκδόσεις Όστρια. Διηγήματά μου έχουν δημοσιευτεί στην ηλεκτρονική λογοτεχνική σελίδα Λόγω Γραφής και στην τοπική εφημερίδα Βοιωτική ώρα. Τα διηγήματα «Το διάλειμμα» και «Μονάχα ο Θεός…» διακρίθηκαν σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και συμπεριλαμβάνονται σε Ανθολογίες. Το διήγημα με τίτλο «Το κίτρινο δάνειο» απέσπασε το Α Βραβείο στον Πανελλήνιο διαγωνισμό της Ε.Τ.ΕΠ.Κ. το 2016 και «Τα φιλαράκια» διακρίθηκαν με έπαινο το 2017.

[1] Η Νίκη Μπλούτη Καράτζαλη συμπληρώνει την ακροστιχίδα του τίτλου του βιβλίου της. Η ακροστιχίδα είναι ένα παλαιό ποιητικό παιχνίδι στο οποίο τα αρχικά γράμματα των στίχων αν διαβαστούν από πάνω προς τα κάτω δίνουν μια λέξη ή φράση. Στην δική μου εκδοχή τα αρχικά γράμματα δίνουν τον τίτλο του έργου εκείνου που γράφει το παζλ και, εφόσον είναι ελεύθερος να συμπληρώσει τα αρχιγράμματα με όποιον τρόπο θέλει (μονολεκτικά, ποιητικά, περιγραφικά, κ.ο.κ. ακόμα και μονοσύλλαβα) ονόμασα την στήλη Ακρότιτλο. Περισσότερα σαν και αυτό θα δείτε εδώ.
Απαντήστε κι εσείς στο Ακρότιτλο κλικάροντας εδώ

Η αλληγορία της άνοιξης, Σάντρο Μποτιτσέλλι

Φίλες και φίλοι,

Αυτό το έργο, φιλοτεχνημένο το 1482, σύμφωνα με την απογραφή του 1499, βρισκόταν στον προθάλαμο του υπνοδωματίου του Λορέντσο ντι Πιερφραντσέσκο των Μεδίκων, στο μέγαρο της οικογένειας στην Via Larga. Ο Λορέντσο ήταν εξάδελφος και προστατευόμενος του Λορέντσο του Μεγαλοπρεπούς.

Ένας χωρισμός

Είναι κάποια βιβλία που σου αφήνουν την αόριστη επίγευση μιας συνέχειας, μιας συνέχειας με πολλές προεκτάσεις. Η διάρκεια και η ρευστότητά της ξεπερνούν το πλαίσιο του βιβλίου, αφορούν ουσιαστικά μια συμπυκνωμένη γνώση που δεν αποτυπώνεται ρητά αλλά αιωρείται σαν μικρό σύννεφο που μπορεί να μεγαλώσει ανάλογα με την οπτική και το βάθος που θέλει να δώσει ο αναγνώστης. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι το «Ένας χωρισμός» της Katie Kitamura.

Η Ελίνα Βαρβαρήγου Υπό γωνία

Υπέροχη χορεύει στην ακροθαλασσιά, βουτώντας τα
Πόδια της μέσα στο δροσερό νερό.
Όμορφη εσωτερική κατάδυση στο εγώ της παρακολουθώντας την τελετή του

Γάμου, ενώ αιωρείται ανάλαφρη πάνω από τα κεφάλια των καλεσμένων την
Ώρα που ένα λευκό περιστέρι εξαφανίζεται μέσα στη
Νύχτα από το ανοιχτό παράθυρο της εκκλησιάς.
Ιέρεια μαγική γίνεται στην μιλόγκα ενώ χορεύει 
Ασταμάτητα και παθιασμένα ένα αργεντίνικο τάνγκο.[1]
Μία συνηθισμένη γυναίκα, παρατηρεί την καθημερινότητά της. Ψηλαφίζει τον έρωτα και την καταστροφική του διάσταση. Αφήνει την ψυχή της ελεύθερη να αιωρείται ανάμεσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα. Με μια ανατρεπτική καρδιά γεμάτη αντοχές παρατηρεί την εσωτερική βαθιά κατάδυση στο εγώ της και στο σώμα της μέσα στο έρεβος της προσωπικής της αιωνιότητας.[2]
Ελίνα Βαρβαρήγου

Όταν ο συγγραφέας παίζει με το μυαλό μας και βγαίνει νικητής!

Ο κόσμος της 21χρονης, ορφανής από μητέρα, Εύης Καστώνη, είναι μια διαρκής φριχτή κόλαση. Το άσχημο παρουσιαστικό της την έχει κάνει αμέτρητες φορές θύμα ψυχολογικής βίας στο ορεινό χωριό Δρύπη όπου διαμένει. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που τρέμει και μόνο στην ιδέα να βγει για να κάνει τα αναγκαία ψώνια του σπιτιού. Δηλαδή στην μικρή αγορά, που πέρα των χλευαστικών σχολίων που έχει ν’ ακούσει, ντρέπεται επίσης να εμφανιστεί και στον Μιχάλη, στον ανομολόγητο έρωτά της.
Στην μοναχική της ζωή τα μοναδικά της στηρίγματα είναι τόσο ο ξυλοκόπος πατέρας της όσο και η όμορφη, συνομήλικη φίλη της, Άννα.

Η Αθηνά Τερζή για το Αν είχα μια Μαρία σε μια σοφίτα

Αν
Νομίζουμε

ότι
Είναι
Ιδιαίτερο
Χάρισμα
Αν

Μπορούμε
Ίσως
Αν

Μπορούμε
Ας
Ρωτάμε
Ίσως 
Ας

Σκεφτόμαστε
Εμάς

Μπορούμε
Ίσως 
Αν

Συνυπάρχουμε 
Όλοι 
Τότε ίσως να
Φωνάξουμε
Ίσως
Τότε να φωνάξουμε
Αγαπήστε κι αγαπηθείτε[1]
Τι σας ώθησε  να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Α.Τ.: Η ανάγκη μου να αποτυπώσω κάθε στιγμή, κάθε εικόνα, κάθε ήχο, κάθε κουβέντα στην πιο ανύποπτη ώρα μιας αβάσταχτης καθημερινότητας, που την αγαπάμε γι΄ αυτό το μετρημένο τίποτα, «εμείς οι υπέροχοι του τίποτα οι μύστες» και απομυζούμε τα πιο φωτεινά σκοτάδια της,  κάθε μέρα,  με την ίδια αποκοτιά και χάρη.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Α.Τ.: Αληθινό!

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Α.Τ.: Να καθίσει αναπαυτικά στην πολυθρόνα του και να απολαύσει την πιο αληθινή περιγραφή μιας καθημερινότητας ανυπόφορα χαρισματικής με τον ίδιο να ταυτίζεται σε κάθε πρόταση για όλα εκείνα που θα ήθελε να φωνάξει, αλλά δεν βρίσκει τον τρόπο και το κουράγιο.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν  ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Α.Τ.: Κάπου ψηλά θα πηγαίναμε για να έχει ορίζοντα και δέντρα για να αφηγούνται ιστορίες. Να ‘χει χιόνι για το λευκό του και σύννεφα, για όλο το λάθος γκρι του κόσμου. Κι όταν θα βγαίνει ο ήλιος, θα ‘ναι για να αποξεχνιόμαστε. Να ‘χει πέτρες φαρδιές και σκεπές που θα καπνίζουν και θα κοιτάνε στη θάλασσα. Κάτι σαν τα ορεινά χωριά του Πηλίου. Από όπου κι αν τα δεις θάλασσα αγναντεύουν. Κι εκεί θα αράζαμε για μισό χρόνο, σαν άλλες Περσεφόνες (επηρεασμένη από το προηγούμενο βιβλίο μου). Μισή ζωή εκεί και μισή ανακατωμένη με το πλήθος της πόλης και δη της Θεσσαλονίκης, που δεν μπορώ να απαρνηθώ.

Το αχ των δαχτύλων

Γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου

Δεν κατέχω πια
πού να πρωτοστρέψω
τα ισχνά μου τα δάχτυλα.
Τη μια σφουγγίζουν
τα ατέρμονα δάκρυα,
την άλλη φράζουν
το αλγεινό μου στόμα.
Αγγίζουν της μνήμης
το ακριβό σου πρόσωπο,
φυλλομετρούν
της σιωπής σου τον χρόνο.
Δάχτυλα που τρέμουν
στης πληγής μου το κήδος.

Φθινόπωρο της αναστήλωσης
χαράζει -μου λένε-,
μα εγώ θρηνώ
το απολεσθέν καλοκαίρι μου.

🍂

Copyright © Καλλιόπη Δημητροπούλου All rights reserved, 2017
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από το έργο Autumn leaves (λάδι σε καμβά) της Julie Galante

Της ίδιας:

Λου Χσουν - To ημερολόγιο ενός τρελού

Το έργο «Λου Χσουν: To ημερολόγιο ενός τρελού», βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα του Λου Χσουν, μιας θεμελιώδους για την ιστορία των κινέζικων γραμμάτων φυσιογνωμίας, ανεβαίνει στη σκηνή του Small Argo full of Art, σε σκηνοθεσία Αυγουστίνου Ρεμούνδου.
Η πλοκή του ακολουθεί κατά βήμα την ιστορία ενός κινέζου που βλέπει και αισθάνεται το περιβάλλον του εντελώς διαφορετικά από τους συγχωριανούς του. Πρώην δημόσιος υπάλληλος σε μια κινέζικη επαρχία, θέτει συνεχώς άμεσα ερωτήματα για τη θέση του ανάμεσα στους συνανθρώπους. Απροστάτευτος και μόνος λόγω της διαφορετικότητας του, με τη γλώσσα ενός παιδιού, ζει παγιδευμένος σ’ ένα εχθρικό περιβάλλον, που τον αναγκάζει να σκέφτεται τα χειρότερα για την ανθρώπινη φύση.
Βυθισμένος στις εμμονές και τους παραλογισμούς του, ξεδιπλώνει μέσα από προσωπικές αφηγήσεις τον ιδιαίτερο ψυχισμό του και τη ζωή του. Η δική του ματιά και αλήθεια είναι και η πραγματική εξήγηση όσων συμβαίνουν γύρω του. Όμως κανείς δεν πιστεύει έναν τρελό και όλοι φοβούνται αυτό που δεν γνωρίζουν…

Όπως και στα άλλα δύο ημερολόγια ενός τρελού (Νικολάι Γκόγκολ και Γκυ ντε Μωπασσάν) ο «τρελός» του Χσουν κινείται κι αυτός σε ένα κομφορμιστικό κοινωνικό πλαίσιο τόσο αυταρχικό και υποκριτικό που δεν μπορεί να το αντέξει.
Η μετάφραση του έργου από τον Δημήτρη Ζουγκό στηρίχτηκε στην όσο δυνατόν πιο έγκυρη πιστότητα του πρωτότυπου ενώ το κείμενο διανθίστηκε από τον ίδιο και τον σκηνοθέτη με ποιητικά και μουσικά μέρη, απαραίτητα για την μεταφορά του διηγήματος στο θέατρο. Ο μουσικός και συνθέτης Christos Pappas συνέθεσε την πρωτότυπη μουσική και μελοποίησε τα ποιητικά μέρη του έργου, τα οποία ερμηνεύει ζωντανά επί σκηνής.
Ο Δημήτρης Ζουγκός απαντά στις ερωτήσεις μου σχετικά με το εγχείρημα.

-Πώς προέκυψε η συνεργασία; Σας παραγγέλθηκε να κάνετε την συγκεκριμένη μετάφραση ή ήταν δική σας η πρωτοβουλία που βρήκε «συμπαραστάτες» και ανεβαίνει στη σκηνή;
Δ.Ζ.: Το ημερολόγιο ενός τρελού είναι ένα παλιό στοίχημα. Ένα εξαιρετικό κείμενο που έμενε σχεδόν άγνωστο στο ελληνικό κοινό καθώς υπήρχε το εμπορικό αντίπαλο δέος του Γκόγκολ.
Το συνέστησα στον σπουδαίο σκηνοθέτη και φίλο Αυγουστίνο Ρεμούνδο πριν από πέντε χρόνια περίπου και μόλις δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες συνθήκες βουτήξαμε από κοινού στο βάθος του Λου Χσουν.

Πώς το έργο αυτό που γράφτηκε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα παραμένει επίκαιρο και μας αφορά;
Δ.Ζ.: Δεν μας αφορά... όχι τουλάχιστον όλους... όπως κάθε μεγάλο κείμενο τοιουτοτρόπως και το ημερολόγιο ενός τρελού δεν απευθύνεται στο πλήθος αλλά κυρίως στις μονάδες και ιδιαίτερα σε αυτές που ακόμα μπορούν να αμφισβητούν τις θεμελιωμένες αρχές τους.
Επιπλέον είναι μια λανθασμένη εντύπωση ότι τα μεγάλα θεατρικά έργα είναι διαχρονικά. Εμείς, οι σύγχρονοι από κάποιο αρρωστημένο πείσμα ή κάποια επάρατη ασθένεια του πνεύματος θέλουμε να είναι. Ο Σαίξπηρ όπως και ο Λου Χσουν ήταν ιστορικοί της εποχής τους. Ας μείνουμε σε αυτό.

Θα λέγατε ότι η κεντρική ιδέα του έργου είναι η απέχθεια του συγγραφέα του προς την καπιταλιστική κοινωνία;
Δ.Ζ.: Θα έλεγα ότι στην εποχή του και συγκεκριμένα στον βίο του ο καπιταλισμός ήταν η μικρότερη ανησυχία του, οπότε όχι. Ο Λου Χσουν κοιτάζει ως γνήσιος ενορατικός πολύ πιο μακριά, τολμάει το βάθος. Έχει ρίξει την πέτρα του στην χαράδρα της ανθρώπινης ύπαρξης και αυτή 90 και πέρα χρόνια μετά ακόμα ταξιδεύει.

Πώς ορίζεται ο τρελός στο κείμενο; Είναι ένας παράφρων, ο διαφορετικός... όλα μαζί ή κάτι άλλο;
Δ.Ζ.: Ο ήρωας του, ο καταπληκτικός τρελός, είναι η αφωνία μας. Η αντίληψη που πρέπει να αποκρύψουμε προκειμένου να είμαστε συμβατοί με ένα σύνολο που θέλει να φάει ανθρώπους.

-Τι είναι ποιο τρομακτικό: να διαφέρει κανείς από το σύνολο ή να ενσωματώνεται απόλυτα σε αυτό;
Δ.Ζ.: Να διαφέρεις. Να έχεις δηλαδή την αναίδεια να μιλάς με δικά σου λόγια. Να νιώθεις την απόρριψη και το πόσο αφιλόξενο μπορεί να γίνει το ίδιο σου το κορμί.

-Τελικά, τι είναι το «Ημερολόγιο ενός τρελού»; Η συνειδητοποίηση του ατόμου για το «σκοτάδι» μέσα στο οποίο βρίσκεται ή βρισκόταν επί σειρά ετών; Κι αν είναι κάπως έτσι, θα λέγατε ότι πρόκειται για αλληγορία;
Δ.Ζ.: Πρόκειται όπως σωστά επισημάνατε για αλληγορία. Ίσως την πιο ωμή αλληγορία που γράφτηκε ποτέ. Ο ήρωας μας είναι το βιολί που ξύπνησε και πάλι ξύλο. Ακατέργαστος από τις εντυπώσεις μπορεί να διακρίνει την σήψη και το πώς αυτή ραγδαία εξαπλώνεται στο κοινωνικό σύνολο. Φωνασκεί στους δρόμους, κόψτε το χαλασμένο κομμάτι αλλά μάταια, η φωνή του γίνεται υγρή και χύνεται στο πάτωμα. Η κοινωνία κάθε εποχής έχει την δική της μηχανή για να σκοτώνει τις μοναδικές φωνές.

-Ποιες είναι/ήταν οι δυσκολίες του εγχειρήματος;
Δ.Ζ.: Η μετάφραση ήταν το πρώτο εμπόδιο. Δεν ήθελα να αλλοιωθεί σε κανένα σημείο το κείμενο. Με άλλα λόγια η δική μου φιλοδοξία έπρεπε να βρει άλλες ασχολίες. Το δεύτερο ήταν η διασκευή. Ένα μικρό διήγημα μερικών σελίδων να επεκταθεί σε μέγεθος ικανό να παρασταθεί σκηνικά και επιπλέον χωρίς να υπάρξουν και πάλι προσμίξεις και υπερβολές που θα αλλοίωναν το αρχικό ύφος και ρυθμό. Θεωρώ ότι στο κείμενο έγινε ικανοποιητική δουλειά που θα προσελκύσει μέσα από το θεατρόφιλο κοινό τους επόμενους μελετητές του Λου Χσουν.
Ο Λου Χσουν (1881 – 1936), θεωρείται η μεγαλύτερη μορφή της κινεζικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα. Το «Ημερολόγιο ενός τρελού» είναι το πρώτο διήγημά του που είδε το φως της δημοσιότητας και συγκαταλέγεται επάξια ανάμεσα στα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Το έργο του χαρακτηρίζεται από την άμεση σύγκρουση με την παραδοσιακή Κίνα, γεγονός για το οποίο, το 1927, απολύθηκε από το Δημόσιο. Οι επαναστατικές απόψεις του και ο βαθύς ανθρωπισμός του, τον έκαναν έναν από τους ήρωες της μετεπαναστατικής Κίνας. 

Ταυτότητα:
Σκηνοθεσία/διασκευή: Αυγουστίνος Ρεμούνδος
Μετάφραση/διασκευή: Δημήτρης Ζουγκός
Ερμηνευτές: Νίκος Παντελίδης, Σπύρος Βάρελης
Μουσική σύνθεση/μουσικός επί σκηνής: Christos Pappas
Σκηνικά/ Κοστούμια: Σπύρος Γκέκας 
Χορογραφία: Χρύσα Καψούλη
Σχεδιασμός φωτισμού: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Βοηθός σκηνοθέτη: Νίνα Ντούνη
Φωτογραφία Progect/ Αφίσας: Πέτρος Σοφικίτης
Φωτογράφιση παράστασης: Παναγιώτης Ανδριόπουλος
Αφίσα: Κατερίνα Βαλσαμάκη
Παραγωγή: Θέατρο Αργώ

Στο Small Argo full of Art, Θέατρο Αργώ (Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο, 2105201684) κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

Περισσότερα από/για τον Δημήτρη Ζουγκό:
Δημήτρης Ζουγκός
Ο Κανίβαλος

Τα οχτάρια της ψυχής μου

Γράφει η Μαίρη Τσίλη
Γράφω για την αγάπη γιατί δεν ξέρω τι ακριβώς είναι η αγάπη. Ίσως να είσαι μια συναισθηματική ατέλεια της καλοσύνης. Ένα σημείο διαχωρισμού του ανθρώπου που είναι έτσι όπως είναι και κάνει ό,τι νιώθει και όταν το νιώσει, από τον μαλάκα που τον κάνουν ό,τι θέλουν.

Για τον έρωτα δεν γράφω γιατί πολύ απλά τον ζω. Τον ανασαίνω πιο πολύ και από την ζωή που ζω, κάθε φορά που ανασηκώνω τα μαλλιά σου και αφήνω φιλιά επάνω στον λαιμό σου. Κάθε φορά που με εσένα θυμώνω και θέλω να σε γεμίσω γρατζουνιές στο γυμνό σου στήθος, έτσι για να πονέσεις και να με παρακαλάς να σε αγκαλιάσω σαν να είμαι η ζωή σου.

Για την ζωή απλά μιλώ μετά από χρόνια σε πρώτο ενικό. Την αφήνω να τριγυρνάει έτσι σαν αλήτισσα με ένα ποδήλατο μέσα στης ψυχής μου τις σκοτεινές γειτονιές. Να μην κρατάει τιμόνι. Να έχει τα χέρια της ελεύθερα κι ανοιχτά και στα χείλη της ένα τσιγάρο.

Για την μοναξιά μου όμως τραγουδώ με παράφωνη φωνή για να την ξεγελάσω, για μην αντέχει άλλο πια και να φύγει μακριά.


Copyright © Μαίρη Τσίλη All rights reserved, 2017
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από λεπτομέρειες του σχεδίου The life in Goya's Paintings του Safir Rifas. Πηγή

Η φωλιά

Πού φωλιάζουν οι φόβοι μας, όταν ενηλικιωνόμαστε; Πόσο σημαντική είναι η φωλιά της οικογένειας; Ποιοι είμαστε εμείς προσδιοριζόμενοι ως μονάδες όταν απομακρυνόμαστε από αυτή;

Ομολογώ πως το μυθιστόρημα αυτό είναι από τα πιο ευκολοδιάβαστα βιβλία που έπεσαν στα χέρια μου τον τελευταίο καιρό, χωρίς αυτό να σημαίνει πως πρόκειται για ένα "εύκολο" βιβλίο.
Η γραφή είναι σύγχρονη, χωρίς περιττά στολίδια, μακρόσυρτες μεταφορές που κουράζουν, πλατειασμούς σε περιγραφές και ανάλυση χαρακτήρων.

Αυτοκράτωρ Αδριανός

Για πρώτη φορά πέρυσι το αθηναϊκό κοινό είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει μια θεατρική παράσταση για τη ζωή και το έργο του Αυτοκράτορα Αδριανού, υψίστης σημασίας προσώπου, υπέροχου φιλέλληνα και λάτρη του ελληνικού πνεύματος που έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους καλύτερους αυτοκράτορες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η θαυμαστή του προσωπικότητα αναδείχτηκε μέσα από το κείμενο και την ερμηνεία του Χρήστου Λιακόπουλου που έγινε αφορμή να πλησιάσουμε -επιτέλους!- την φυσιογνωμία του, να μάθουμε πολλά για τη ζωή του και να γνωρίσουμε το εξαιρετικό του έργο.

Φέτος, η παράσταση παίζεται σε νέο χώρο που της προσθέτει, και σε συνδυασμό με την φυσιολογική ωρίμανση της ερμηνείας του ίδιου, παρακολουθούμε χωρίς ανάσα την υπέροχη μεταφορά στην εποχή που ενδυναμώνεται από τα κοστούμια και τις ειδικές κατασκευές -αποκλειστικές δημιουργίες για την παράσταση- ενώ γοητευόμαστε από τους ατμοσφαιρικούς ιδιαίτερους φωτισμούς -μια μυσταγωγική αίσθηση κυριαρχεί από τα πρώτα λεπτά και με έναν μαγικό τρόπο διαρκεί ως την αυλαία-, πλησιάζουμε το πνεύμα του μεγάλου αυτού άντρα και το χαρακτήρα· επιπλέον, τον γνωρίζουμε ως άνθρωπο, την ανθρώπινη του υπόσταση καθώς, πέρα της αυτοκρατορικής του προσωπικότητας, παραμένει θνητός, γήινος... αγαπά, ανησυχεί, πονάει... Πρόκειται για μια ιστόρηση του Αδριανού ενσαρκωμένη ιδανικά από τον ηθοποιό στη διάρκεια της οποίας μας διηγείται τη ζωή του όπως προέκυψε μέσα από χρόνια μελέτη, διανθισμένη με μυθοπλαστικά στοιχεία.

Ένας άνθρωπος γεμίζει με την παρουσία του το χώρο εγκλωβίζοντας πάνω του όλες τις αισθήσεις μας -γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα την απόλυτη ησυχία στην αίθουσα και την αμέριστη προσοχή μας. Φορτίζονται τα λεπτά από το μέγεθος της ιστορικής προσωπικότητας, φορτίζεται κι ο χώρος από την εμβληματική του φυσιογνωμία. Ο Χρήστος Λιακόπουλος ενσαρκώνει (ταιριάζει καλύτερα από το ερμηνεύει θαρρώ) βάζοντας πάθος, διαθέτει την κατάλληλη εμφάνιση και σωματότυπο (θα ήταν άσκοπο να αναζητήσει άλλον ηθοποιό), την σωστή χροιά (προσπαθήστε να φανταστείτε μια άλλη φωνή και θα δείτε ότι δε θα σας αρέσει τόσο) αλλά περισσότερο από όλα, είναι όσο διεκπεραιωτικός χρειάζεται, όσο σκληρός απαιτείται... γλυκός εκεί που πρέπει, τόσο αυτοκρατορικός όσο το μέγεθος του Αδριανού ή τόσο θνητός όσο ο άνθρωπος... τεχνικά αλάνθαστος και υπέροχα αισθαντικός. Ο μονόλογος δε, διαθέτει την ιδανική αναλογία σε αφηγήσεις, εξομολογήσεις, εντάσεις, σιωπές... και τα μουσικά χαλιά ντύνουν μοναδικά, ισορροπούν ή ενδυναμώνουν τις αισθήσεις.

Ένα έργο με σωστές δομές: ραφιναρισμένες γραμμές, σωστές ενότητες και εκπαιδευτικό ενδιαφέρον, από έναν δημιουργό με προσήλωση και σεβασμό στην ιστορία και το πρόσωπο, και από έναν ηθοποιό με άψογη τεχνική και μεγάλη ερμηνευτική γκάμα.
Κλικ για περισσότερα της Τζένης Κουκίδου
Δείτε περισσότερα για την παράσταση Αυτοκράτωρ Αδριανός και τις άλλες παραστάσεις του θεάτρου Αλκμήνη. Επίσης, διαβάστε τη συνέντευξη του Χρήστου Λιακόπουλου με αφορμή το έργο του.

Θερμές ευχαριστίες στον Χρήστο Λιακόπουλο για την άδεια των λήψεων.
Συνεχίστε την ανάγνωση... η Εύη Ρούτουλα γράφει για την παράσταση Αυτοκράτωρ Αδριανός.

Ο Χαράλαμπος Βοΐδης και ο Νικ δε Γκρηκ

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Χ.Β.: To πάθος για τον τζόγο και τις σπουδαίες προσωπικότητες με οδήγησε στην συγγραφή του βιβλίου.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Χ.Β.: Το βιβλίο γράφτηκε στο σπίτι μου στην Καβάλα.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Χ.Β.: Χρειαζόταν μία μεγάλη έρευνα, πολλή δουλειά στην μετάφραση και ταξινόμηση. Για την δημιουργία ενός άρτιου αποτελέσματος, χρειάστηκαν δέκα χρόνια.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Χ.Β.: Μία βιογραφία-μελέτη.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Χ.Β.: Μία ζωή που μοιάζει με μυθιστόρημα, μία αντισυμβατική προσωπικότητα που έζησε στα όρια.

Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;
Χ.Β.: Η εσωτερική στάση του Νικ προς πρόσωπα και ασυνήθιστες καταστάσεις.

Ποιος είναι ο πιο αγαπημένος σας ήρωας και γιατί;
Χ.Β.: Η απάντηση βρίσκεται στον τίτλο του βιβλίου.

Τι προσφέρει αυτό το βιβλίο στον αναγνώστη, βιβλιόφιλο ή βιβλιοφάγο;
Χ.Β.: Προσφέρονται κίνητρα για έρευνα, και για εσωτερική αναζήτηση ακόμη. Παράλληλα ο αναγνώστης μπορεί να απολαύσει μία ιστορία ζωής ενός άλλου επιπέδου από το συνηθισμένο. Να διαβάσει για μία παρουσία αντισυμβατική, η οποία εκπορευόταν από φιλοσοφικές αξίες και εσωτερικό πλούτο. Αυτό δεν αποτελούσε αντίφαση στο να είναι η σχέση του Νικ δε Γκρηκ με τους ανθρώπους κοσμοπολίτικη και φαντασμαγορική. Ο αναγνώστης θα ανακαλύψει μία ανεπανάληπτη προσωπικότητα από τις πιο διάσημες στην εποχή της. Παρουσιάζονται επίσης ιστορίες άλλων τζογαδόρων και υφαίνεται η ιστορική πορεία του τζόγου στην Αμερική.

Ποια είναι η μεγαλύτερη αγωνία σας;
Χ.Β.: Η μεγαλύτερη αγωνία μου είναι η σχέση μου με τα κοντινά μου πρόσωπα.

Φοβάστε...
Χ.Β.: Φοβάμαι την φυλακή που χτίζουμε ανόητα καθημερινά.

Αγαπάτε...
Χ.Β.: Αγαπάω τα συναισθήματα που με βγάζουν από την ρουτίνα.

Ελπίζετε...
Χ.Β.: Ελπίζω στην δράση.

Θέλετε...
Χ.Β.: Θέλω να κάνω το βήμα παραπέρα.

Ποιοι αναγνώστες θα λατρέψουν αυτό το βιβλίο;
Χ.Β.: Το βιβλίο θα το λατρέψουν σίγουρα όσοι είναι φίλοι του τζόγου. Επίσης αυτοί που έχουν έφεση στο ρίσκο, σε όσους αρέσουν οι βιογραφίες, αλλά και αυτοί που θέλουν να μάθουν για μία άλλη πλευρά της ζωής.

Γιατί πρέπει να το διαβάσουμε;
Χ.Β.: Το πρέπει δεν είναι η κατάλληλη λέξη. Ίσως για μία ανάγκη ενός βαθύτερου συναισθήματος.

Πού/πώς μπορούμε να βρούμε το βιβλίο σας;
Χ.Β.: Στα μεγάλα βιβλιοπωλεία Αθηνών – Θεσσαλονίκης, στην εκδότρια εταιρία i-write, και σε κάποια site στο internet που πωλούν βιβλία.

Πού μπορούμε να βρούμε εσάς;
Χ.Β.: Μέσω του site μου για το βιβλίο www.nickthegreekd.com

Ποιο χρώμα τού ταιριάζει;
Χ.Β.: Το πράσινο.

Ποια μουσική;
Χ.Β.: Από την ταινία Once upon a time in America.

Ποιο άρωμα;
Χ.Β.: Το άρωμα amouage.

Ποιο συναίσθημα;
Χ.Β.: To συναίσθημα της έξαψης.

ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Νικολία ΠανίδουΔημήτρης ΛάμπρουΣωτηρία ΙωαννίδουΧρήστος ΝομικόςΆννα ΣελίδουΑθηνά ΤερζήΠαναγιώτης Σταυρόπουλος
Γιάννης ΦιλιππίδηςΚερδίστε τρία μυθιστορήματαΓιώργος ΙωαννίδηςPaullina SimonsΧρήστος ΧτιστόπουλοςΧαράλαμπος ΒοΐδηςΘεόφιλος Γιαννόπουλος
Ασημίνα ΞηρογιάννηΝίκος ΚρίκαςΠαναγιώτης ΑσημεόνογλουMargaret DalkourΝάντια ΠαπαθανασοπούλουΠέτρος ΖήκοςΓιώργος Δάμτσιος