Είστε έτοιμοι να γνωρίσετε την αληθινή ζωή ενός γυναικωνίτη;

...Oμολογώ πως πάντα επιλέγω να διαβάζω βιβλία τα οποία να έχουν μια διαφορετικότητα και πρωτοτυπία σχετικά με την πλοκή που εκτυλίσσεται στις σελίδες τους. Ένα τέτοιο έργο είναι και «Η αληθινή ζωή ενός γυναικωνίτη» του Αλέξανδρου Ακριτόπουλου από τις εκδόσεις Γράφημα.

Εξαρχής ο συγγραφέας μάς κάνει κοινωνούς της ιστορίας του, προσηλυτίζοντάς μας στις μνήμες που εύγλωττα και γλαφυρά περιγράφει στον προλογισμό του. Σ’ αυτό το εισαγωγικό κεφάλαιο μας προϊδεάζει για την συνέχεια κάνοντας έναν εσωτερικό απολογισμό για όσα ανθρώπινα συναισθήματα θέρισε η μοίρα και όσα άνθισαν κατόπιν στο διάβα της, προσκαλώντας μας παράλληλα να θυμηθούμε τις μνήμες που σκόνισε ο χρόνος κι ακόνισε ο αγέρας του μέλλοντος, με λόγια και επιχειρήματα όπως τούτα παρακάτω:

Τον Οκτώβριο...

Επιλεγμένα πολιτιστικά και λογοτεχνικά δρώμενα για τον Οκτώβρη του 2017. Η ανάρτηση ενημερώνεται καθημερινά με ό,τι νεότερο.

Splitting

Ο Στέλιος Μοίρας και ο μαγικός του τρόπος να εγκλωβίζει τα πράγματα στο χαρτί επιστρέφουν με ένα ακόμα δυνατό μυθιστόρημα που σχετίζεται με έναν νέο, στην Ελλάδα του σήμερα, ο οποίος συγκρούεται εσωτερικά και εξωτερικά με τον κόσμο (του/μας). Κι αν αυτό σαν περιγραφή ακούγεται κοινότυπο ή σύνηθες, ο συγγραφέας φρόντισε ώστε το έργο του να είναι ιδιαίτερο γράφοντας -σε εισαγωγικά και χωρίς εισαγωγικά- έναν δίσκο βινυλίου με τις εμπειρίες του ήρωά του.

Η Δήμητρα Σωκράτους, Αλήθειες, όνειρα κι ειρήνη

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Δ.Σ.: Μούσες μου μα και συνοδοιπόροι στην ποιητική αυτή περιπλάνηση, οι μικροί μου μαθητές με όλα τους τα καθημερινά θέματα, σκέψεις, συναισθήματα, όνειρα, προβληματισμούς και αναστοχασμούς. Θέλησα απλά να εκφράσω ό,τι παρατηρούσα γύρω μου και βίωνα μέσα μου: των παιδιών τις αλήθειες, τα όνειρα και την ειρήνη. Γιατί τα παιδιά έχουν τη δική τους αλήθεια κι εμείς χρειάζεται να τη σεβαστούμε και να την αποδεχτούμε. Τα παιδιά έχουν τα δικά τους όνειρα κι εμείς χρειάζεται μόνο να τ’ ακούσουμε και να τ’ αγκαλιάσουμε, δείχνοντάς τους τον δρόμο για να φθάσουν σ’ αυτά. Τα παιδιά, ερχόμενα στον κόσμο, βιώνουν μέσα τους ειρήνη κι εμείς χρειάζεται απλά να τα βοηθήσουμε ν’ ανακαλύψουν πώς να υλοποιήσουν την ειρήνη στον κόσμο αυτό.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Δ.Σ.: Ονειροφαντασία!

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Δ.Σ.: Ν’ αφήσει απλά την καρδιά και το πνεύμα του ανοικτά να μυηθούν στον φωτεινό κόσμο που ξεπροβάλει μέσα από κάθε ποίημα, μέσα από κάθε στίχο. Η συλλογή απευθύνεται σε παιδιά 8 έως 12 ετών μα προσκαλεί βεβαίως όποιον τρέφει ενδιαφέρον για την ποίηση και το Παιδί να περιπλανηθεί στις σελίδες της, παρέα με τη ζεστή και τρυφερή εικονογράφηση του αγαπητού ζωγράφου Χαράλαμπου Επαμεινώνδα.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, πού θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Δ.Σ.: Στο βιβλίο περιλαμβάνεται ένα ποίημα με τίτλο ‘Της Γης οι άνθρωποι’, μια ειρηνική στην ουσία περιδιάβαση σ’ όλες σχεδόν τις χώρες και τους ανθρώπους του πλανήτη μας. Θα ’λεγα, λοιπόν, πως η συλλογή μάς παρασύρει σ’ ένα ταξίδι σ’ όλη τη Γη, σε κάθε γωνιά της, ανταμώνοντας κάθε πλάσμα της στα μάτια. Ένα ταξίδι εφ’ όρου ζωής. Όπως άλλωστε είναι κι η ίδια η ζωή μας στον κόσμο αυτό.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο.
Δ.Σ.: 
Παιχνίδισμα

Αλογάκι τρέχω, στου γιαλού τα παπλώματα.
Χλιμιντρίζει κι αφήνει λευκά αποτυπώματα.

Δυο δελφίνια ξέρω στου βυθού τα χρώματα.
Κολυμπούν μ’ ιστορίες, τ’ ουρανού ξεφαντώματα.

Περιστέρι στέλνω να σου φέρει αρώματα.
Μυστική πανδαισία στης γης τα καμώματα.

Ανεμώνες θα βρεις... Θα σου δείξουνε χάδια,
πώς στεγνώνει η βροχή στου χειμώνα τα βράδια.

Τρεις γοργόνες θα βρεις... Θα σου χαρίσουν πετράδια,
αντοχή, διδαχή στης φωτιάς τα πηγάδια.

Η συλλογή της Δήμητρας Σωκράτους, "Αλήθειες, όνειρα κι ειρήνη", είναι μια ποιητική περιπλάνηση στων παιδιών τις αλήθειες, τα όνειρα και την ειρήνη. Μια περιδιάβαση στη ζωή των παιδιών με όλα της τα ωραία μα και τα δύσκολα. Δύσκολα όσο ο αποχωρισμός με τη φίλη τους τη Μαιρησάνθη που φεύγει γιατί οι γονείς της πάνε στα ξένα να δουλέψουν. Κι άλλο τόσο δύσκολα γιατί πρόκειται για ένα ‘Νέο παιδί σε νέα χώρα’. Για την Ελισάβετ ή τον Τζαμάλ που ‘ναι πρόσφυγας, παιδί-βιβλίο. Δύσκολα όσο οι καβγάδες ανάμεσα στους γονείς τους. Άσχημα όσο η Πράσινη Γραμμή που χωρίζει την Κύπρο στα δυο, μ’ άλλους εδώ κι άλλους εκεί.

Στο θέατρο Θυμέλη-Έλλης Βοζικιάδου...

Η παιδική σκηνή του θεάτρου Θυμέλη-Έλλης Βοζικιάδου για την σεζόν 2017-2018 προτείνει διαχρονικές επιλογές κλασικών παραμυθιών και ηρώων που θα λατρέψουν τα παιδιά. Δείτε τις παραστάσεις σε μία ανάρτηση που ενημερώνεται καθημερινά με ό,τι νεότερο.

Κάποτε στη Μυτιλήνη

Το νέο βιβλίο της κυρίας Ευδοκίας Σταυρίδου με τίτλο «Κάποτε στη Μυτιλήνη» μας παρουσιάζει και μας αφηγείται μία αληθινή ιστορία της μεταπολεμικής εποχής που διαδραματίζεται στο νησί της Λέσβου. Ο άρχοντας του νησιού ερωτεύεται τη μικρή και κατατρεγμένη Νίνα και την πείθει να τον ακολουθήσει φεύγοντας μακριά από τον μέθυσο πατέρα της και την παράγκα όπου έμεναν. Εκείνη, λαβωμένη από την ομορφιά του κι από την αγάπη που πρώτη φορά ένιωθε στη ζωή της, τον ακολουθεί δίχως να σκέφτεται τις συνέπειες. Αγνοεί όμως σοβαρές λεπτομέρειες για την ταυτότητα του και τη ζωή του. Όταν από λάθος τις ανακαλύπτει, πληγωμένη παίρνει το δρόμο του γυρισμού για το πατρικό της. Η καρδιά της όμως δεν παύει να αγαπά και να αποζητά τον Νικήτα.

Τατιάνα και Αλεξάντερ

Η γραφή της Paullina Simons είναι αδιαμφισβήτητα δυνατή, με έμφαση στις περιγραφές, πιστή απόδοση ιστορικών στοιχείων με τέτοια λεπτομέρεια που σου είναι αδύνατον να διανοηθείς ότι δεν έχει προηγηθεί εξονυχιστική έρευνα και δομημένη πλοκή, ώστε να δημιουργείται το αίσθημα της αγωνίας και της κυμαινόμενης έντασης.

Το τέλος

Γράφει η Αφροδίτη Φραγκιαδουλάκη
Είχα πέσει σε λήθαργο. Παρ’όλα αυτά άκουγα καθαρά τα τσαλακωμένα σεντόνια να τρίζουν. Ή μήπως ήταν το κόκκαλά μου. Δε μπορούσα να αποφασίσω. Ψηνόμουν στον πυρετό. Η δροσερή παλάμη του πατέρα μου στο μέτωπό μου επιβεβαίωνε τις υποψίες μου. Και το γεγονός ότι επέπλεα με άνεση σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα από ιδρώτα.

Το χέρι του πατέρα μου απομακρύνθηκε κι εγώ ξαναβυθίστηκα. Με παρακολουθούσα να διασχίζω κατακόρυφα το βυθό δίχως να καταβάλω την παραμικρή προσπάθεια να κουνήσω τα μέλη μου. Τα μπράτσα μου ήταν ούτως ή άλλως φυλακισμένα σε ένα ρούχο χωρίς μανίκια και το κρανίο μου έχασκε ορθάνοιχτο κάτω από τα μπερδεμένα μαλλιά μου που τα στόλιζαν πέρλες και κομμάτια από κοράλλια. Ένα κοπάδι αδέσποτες φυσαλίδες με ακολουθούσε. Προσγειώθηκα σε ένα κρεβάτι από φύκια. Η φωνή του Κωνσταντίνου έφτασε στα αυτιά μου αλλά δεν έμοιαζε με τη φωνή του. Γνώριζα όμως πως ήταν εκείνος που μιλούσε.

Athens Baroque Festival

Μια 4μερη γιορτή αφιερωμένη στην τέχνη του Μπαρόκ φτάνει στην πόλη της Αθήνας στο θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής.
Από την Παρασκευή 22 Σεπτέμβρη 2017 έως και τη Δευτέρα 25 Σεπτέμβρη, τo πρώτο φεστιβάλ που είναι αποκλειστικά αφιερωμένο στην τέχνη του Μπαρόκ έρχεται με τέσσερις μέρες γεμάτες προβολές, αφηγήσεις και ζωντανή μουσική από εκλεκτούς Έλληνες και διεθνείς καλλιτέχνες, που θα μας ταξιδέψουν μέσα από ποικίλες τέχνες σε μια μακρινή, γοητευτική εποχή και αισθητική.
Πρόγραμμα

Ταξιδεύοντας στις σελίδες του μυθιστορήματος «Το κέρδος της αμφιβολίας»

Η κεντρική ηρωίδα του μυθιστορήματός μας είναι η Χριστίνα, την οποία συναντούμε στο ταξίδι της από την Ελλάδα στην Μαδρίτη. Πηγαίνει εκεί ως σπουδάστρια και κατά τη διαμονή της γνωρίζει σύντομα τον Ιωακείμ. Μάλιστα, η φιλία τους στη συνέχεια της κοινής τους φοιτητικής ζωής εξελίσσεται σε κάτι περισσότερο…
Κατόπιν, η συγγραφέας μάς γυρνά στο παρελθόν, εκεί όπου βρίσκουμε την Χριστίνα μαζί με τις φίλες της Ελένη και Κατερίνα στην καθημερινότητά τους στο Λύκειο. Τις εντοπίζουμε στην τελευταία τάξη, έτοιμες για την καθιερωμένη πενθήμερη εκδρομή στην Ρόδο. Το ταξίδι γίνεται με το πλοίο κι οι μέρες στο νησί περνάνε αέρας, γεμίζοντάς τους όμορφες αναμνήσεις.
Έπειτα, η ιστορία μας εμπλουτίζεται και με άλλους, ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Στο γυρισμό για Πειραιά οι κοπέλες γνωρίζονται με τους συνομήλικούς τους Μάρκ, Σέρτζιο και Αντρέα που κατάγονται από την Ελβετία. Έπειτα χάνονται για αρκετό καιρό, καθώς επιστρέφουν όλοι στις πατρίδες τους, αγνοώντας για τις εκπλήξεις που τους επιφυλάσσει η μοίρα…

Το τραγούδι της αγάπης του Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο (1888-1978)

Φίλες και φίλοι,

Καλωσορίζουμε το φθινόπωρο, ένα φθινόπωρο που προς το παρόν μοιάζει με καλοκαίρι, με μια διαφορετική τεχνοτροπία και έναν ζωγράφο που γεννήθηκε στον τόπο μας.

Φεστιβάλ Τεχνών Open September 6

Ο Πολυχώρος VAULT διοργανώνει το 6ο OPEN SEPTEMBER, μια δεκαήμερη γιορτή γεμάτη Τέχνη. Από Performance στις τουαλέτες του Πολυχώρου και Θεατρικοποιημένη προβολή της κλασικής ταινίας του Φρίτς Λανγκ, Μητρόπολη, με ζωντανή μουσική και αφηγηματικά κομμάτια, έως Audiovisual performances και Hip Hop shows, το φετινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Τεχνών Open September περιλαμβάνει μια σειρά από δράσεις που προβάλλουν σχεδόν όλα τα είδη τέχνης. (δείτε τι έγινε και πέρυσι αλλά και πρόπερσι)
To OPEN SEPTEMBER είναι ένα Φεστιβάλ που στόχο του έχει την προώθηση της τέχνης και ειδικότερα της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας και που απευθύνεται σε όλους τους καλλιτέχνες και δημιουργούς κάθε ηλικίας, δίνοντας τους βήμα, να αναδείξουν τη δουλειά τους, να προβάλουν τα μηνύματα τους, να συνεργαστούν με άλλους καλλιτέχνες, να γνωρίσουν φορείς και κοινότητες, να ανταλλάξουν απόψεις και ιδέες, μέσα από την συνύπαρξη τους στον ίδιο χώρο.

Η Ιωάννα Καρακασίδου και τα Γλυκά νερά

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Ι.Κ.: Ουσιαστικά, η ιστορία της Ευγενίας βασίζεται στη ζωή μίας μακρινής συγγενούς μου. Υπάρχει βέβαια αρκετή μυθοπλασία και την έχω δέσει με θέματα, που πιστεύω ότι μας μαγεύουν και μας ταξιδεύουν μακριά από την πραγματικότητα.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Ι.Κ.: Τα «Γλυκά Νερά» είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα. Με πολλή δράση, περιπέτεια και μεγάλες ανατροπές.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Ι.Κ.: Πρόκειται για την ιστορία μίας νεαρής κοπέλας, της Ευγενίας, που το 1919 χάνει τους γονείς της, κατά την φυγή τους από την Ανατολική Θράκη στην Ελλάδα, και μένει ολομόναχη στην Κωνσταντινούπολη. Από τα τέλη του 1922 και έπειτα, ξεκινάει η άνοδός της. Χάρη στην πίστη της, στα ψυχικά αποθέματα και στην αγάπη της για την ζωή, θα κατορθώσει όχι μόνο να ανελιχθεί κοινωνικά και πνευματικά, αλλά και να κάνει αυτό που ονομάζουμε «μεγάλη ζωή», με συνεχή ταξίδια και υψηλές γνωριμίες. Ώσπου το ’80 επιστρέφει στην Θεσσαλονίκη, για να ζήσει με τη μοναδική επιζώσα αδερφή της και τα ανίψια της. Τελειώνει με μία πολύ μεγάλη γλύκα αυτό το βιβλίο, αλλά και με την υπόσχεση από μέρους μου για επιστροφή σε αυτή την ιστορία.

Ποιος είναι ο πιο αγαπημένος σας ήρωας και γιατί;
Ι.Κ.: Η Πελαγία Μιχαηλίδου, το κορίτσι από την Τραπεζούντα, που καταφεύγει στην Κωνσταντινούπολη εκείνη την ταραγμένη περίοδο, για να γλυτώσει την γενοκτονία και τις συμφορές. Την ξεχωρίζω για το ήθος, την παιδεία και τις σταθερές αξίες της. Η Πελαγία είναι φτιαγμένη από εκείνη την στόφα, που σπανίζει πολύ στις μέρες μας.

Τι προσφέρει αυτό το βιβλίο στον αναγνώστη, βιβλιόφιλο ή βιβλιοφάγο;
Ι.Κ.: Μία απόδραση από την πεζότητα και την καθημερινότητα. Μία σύνδεση με το παρελθόν και τις ρίζες μας, για όσους από εμάς καταγόμαστε από τις αλησμόνητες πατρίδες. Και μερικές ώρες χαλάρωσης και ευχάριστης απασχόλησης για τους περισσότερους αναγνώστες.

Φοβάστε...
Ι.Κ.: …και ανησυχώ για το φαινόμενο της αυξανόμενης βίας και εγκληματικότητας γύρω μας. Κυρίως για την αγριότητα των εγκλημάτων στις μέρες μας. Εγκλήματα, όπως στυγερές και φρικαλέες δολοφονίες, που μέχρι πριν δέκα χρόνια συνέβαιναν σπάνια και μας σόκαραν, τώρα συμβαίνουν σχεδόν καθημερινά.

5ο Φεστιβάλ Βοτανικού - Κάτω από τις γραμμές

Με γενικό σύνθημα το Όλη η γειτονιά μια γιορτή! έρχεται ακόμα μία χρονιά το φεστιβάλ του Βοτανικού και συγκεκριμένα από τις 20 ως τις 24 Σεπτεμβρίου. Η industrial γειτονιά που οριοθετείται από τις γραμμές του τρένου, με τους ζεστούς κατοίκους και καλλιτέχνες που ζουν εκεί, μετατρέπεται σε μια μεγάλη "σκηνή" για να φιλοξενήσει dj sets, party, live, θεατρικές παραστάσεις, θεματικές συζητήσεις, εκθέσεις, κ.ά.
Στα καλλιτεχνικά δρώμενα συμμετέχουν οι εξής χώροι: το Soiree De Votanique (όταν άνοιξε πριν 15 χρόνια στην περιοχή υπήρχαν μόνο συνεργεία, παλιατζίδικα και αποθήκες), το Παραδοσιακό Καφενείο Θεσσαλός (φιλοξενεί συναυλίες στον πεζόδρομο της Μελενίκου), η Μπιέλα (παραδοσιακό τραγούδι), το Studio Μελενίκου, η Laika (αξέχαστες ρεμπέτικες βραδιές) και Το Λυχνάρι στην Κασσάνδρας 8 (η νέα άφιξη).
Όλες οι δράσεις είναι δωρεάν! Πάρτε μια γεύση και από την προηγούμενη χρονιά ακολουθώντας το σύνδεσμο.

Πρόγραμμα

Λουτρό οξυτοκίνης

Τι τέλεια θα ήταν να κάνουμε καθημερινά "λουτρό οξυτοκίνης" -όπου οξυτοκίνη η ορμόνη της αγάπης. Ίσως και μερικοί να κάνουν... Τι τύχη... Κάποιοι από τους ήρωες αυτών των διηγημάτων δεν κάνουν... μπορεί να κάνουν "λουτρά" στο διαδίκτυο, σε διάφορα είδη εθισμών, σε φαρμακευτικά σκευάσματα τα οποία έχουν ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα... αδιέξοδη δυστυχία.

...όταν ξύπνησα η καρδιά μου ήταν ένα κομμάτι τσιμέντο, που έσερνα με μια αλυσίδα.

Στο θέατρο Αερόπλοιο...

Ένα μπαούλο παραμύθια
Τι κρύβει η σοφίτα του σπιτιού μας; Χώρος μυστήριος και γι΄ αυτό μαγευτικός. Αυτό αναρωτήθηκαν η Φιλιώ και η Ανέτα και αποφάσισαν μια μέρα να κατακτήσουν τον μυστηριώδη κόσμο της σοφίτας του σπιτιού τους. Τα κλειδιά βρέθηκαν και ξεκρεμάστηκαν από το καρφί που τα κρατούσε, όλοι κοιμήθηκαν, το σπίτι ησύχασε. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή. Στα νύχια των ποδιών για να μην τις ακούσει κανείς ανεβαίνουν τα ξύλινα σκαλιά που τρίζουν και μπαίνουν στον μαγικό κόσμο της σοφίτας. Μέσα στη μέση ένα μπαούλο. Τι να έχει άραγε; Το ανοίγουν και βρίσκουν το κουτί με τις φωτογραφίες της γιαγιάς τους, το ημερολόγιο της και μια στοίβα βιβλία με παραμύθια. Καθώς ξεφυλλίζουν το ημερολόγιο και βλέπουν τις φωτογραφίες η γιαγιά εμφανίζεται και τους λέει όλο το παραμύθι της ζωή της. Πως ζούσαν στη Σμύρνη και πως έφυγαν από κει το 1922. Πως έφτασαν στην Ελλάδα και πως ρίζωσαν πια εδώ. Πως δούλεψαν και πως πρόκοψαν. Και όλα αυτά… με παραμύθια. Γιατί η γιαγιά δεν μιλάει όπως όλοι μας. Όταν θέλει να πει κάτι το λέει με παραμύθια και ξέρει πάρα πολλά.
Παλιές κιτρινισμένες φωτογραφίες, γεμάτες νοσταλγία για τις χαμένες πατρίδες. Ένα ημερολόγιο γεμάτο ιστορία και μια στοίβα παραμύθια κάνουν τον κόσμο διαφορετικό για τα δύο κορίτσια αλλά και για τους μικρούς και -γιατί όχι;- και για τους μεγάλους θεατές.

Το θέατρο ΑΕΡΟΠΛΟΙΟ και αυτή τη χρονιά δίνει το παρόν στην παιδική θεατρική σκηνή της χώρας μας. Πιστό στις αξίες για ένα ψυχαγωγικό (και όχι απλά διασκεδαστικό) θέατρο για παιδιά, φέρνει τους μικρούς μας φίλους σε επαφή με την παράδοση αλλά και το προσφυγικό πρόβλημα, που επαναλαμβάνεται στην εποχή μας. Τα παιδιά συμμετέχουν στον καταιγιστικό ρυθμό της παράστασης, γελούν με τα κωμικά παθήματα των ηρώων των παραμυθιών, συγκινούνται και παίρνουν διδάγματα από τη λαϊκή σοφία και την ιστορία, παρακολουθώντας τις ηθοποιούς να λένε μια ιστορία με λόγια, μουσική και video και να αλλάζουν συνεχώς ρόλους.
Συντελεστές:

Σκηνοθεσία/Κείμενο: Νίκος Καμτσής
Σκηνικά/Κοστούμια: Μίκα Πανάγου
Μουσική: Χρήστος Ξενάκης
Video editing: Γιώργος Αλεξίου

Παίζουν: Λαμπρινή Θάνου, Άντα Κουγιά
Στο ρόλο της γιαγιάς (video): Μαίη Σεβαστοπούλου

👉 Οργανωμένες παραστάσεις και για σχολεία

👉 Από 1 Οκτωβρίου 2017 κάθε Κυριακή στις 15:30

🎭

Θέατρο Αερόπλοιο Ένα θέατρο για παιδιά
στο θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ
Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων
Κυψέλη
2108679535
2108656004
www.aeroplio.gr

Ο Νίκος Ζαβόλας Έλληνας σαν... ΦΩΣ

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Ν.Ζ.: Πάντα με ενοχλούσε ότι οι Έλληνες που άλλαξαν τον κόσμο ήταν μόνο οι Αρχαίοι προγονοί μας. Με το έργο λοιπόν αυτό που μπορεί να γίνει βιβλίο ή μπορεί όχι, είναι ένα Μουσικό και Ποιητικό έργο ταυτόχρονα και προσπαθώ όσο μπορώ να δείξω την ακτινοβολία του Νέου Έλληνα. Διότι στα τελευταία χρόνια δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλο κράτος που να γέννησε τόση ποιότητα ανθρώπων όπως το ελληνικό DNA. Ίσως αυτό να ακούγεται υπερβολικό αλλά πιο υπερβολικό είναι που όλοι οι Λαοί της γης δεν μας πληρώνουν τα τελευταία χιλιάδες χρόνια Copyright για όλα αυτά που τους μάθαμε να ζουν, να σκέπτονται, να ευημερούν, την Δημοκρατία, την Πολιτική, τα Μαθηματικά, την Τέχνη, την Επιστήμη και την Ιστορία. Αυτή η ιστορική αδικία λοιπόν ήταν το ερέθισμα για να γράψω αυτό το έργο.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Ν.Ζ.: ΦΩΣ…!!!

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Ν.Ζ.: Μπορεί να είναι κι αυτός ένας από τις ήρωες του έργου και να μην το γνωρίζει. Η ζωή μας είναι γεμάτη εκπλήξεις. Η Κυρά του Αιγαίου που πάνω της αντικατοπτρίζεται η κεντρική ιδέα του έργου, μας θυμίζει τη Μάνα μας, τον έρωτα, το κέντρο της γης, την Ελλάδα, δηλαδή την ομορφιά του κόσμου. Πρέπει λοιπόν να είσαι έτοιμος για όλα αυτά και τότε θα πιστέψεις στην δύναμη του Έλληνα. Γιατί το Μέλλον του κόσμου είναι συνδεδεμένο με τον Ελληνικό Πολιτισμό, που πρέπει όμως να το καταλάβουμε πρώτα εμείς οι Έλληνες.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Ν.Ζ.: Θα γυρνούσε όλη τη γη σε 80 μέρες και μετά θα επέστρεφε νοτιοανατολικά του Αιγαίου, εκεί που υπάρχει ένας αγαπημένος βράχος, εκεί που όταν γυρνώ τα καλοκαίρια ανεβαίνει ο κόμπος στο λαιμό μου και δεν μπορώ να μιλήσω, αυτό που το ονόμασαν κάποιοι συγκίνηση αλλά εγώ το λέω… ΖΩΗ!

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο.
Ν.Ζ.: Παλεύω για τα άφθαστα την πέτρα τη σκαλίζω, μπαίνω σε βάρκα με πανί και πάλι ξαναρχίζω.

Το βιβλίο του Νίκου Ζαβόλα, Έλληνας σαν... ΦΩΣ, θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Greek Institute of Arts. Φωτογραφία εξώφυλλου: Γιώργος Ζαβόλας.

Περισσότερα από/για τον Νίκο Ζαβόλια:

Ημιυπόγειο

Ζούσα μοναχός σ’ένα σύμπαν τόσο άπειρο, τόσο βαρετό.... έφτιαξα αγγέλους να με δοξάζουν και δαίμονες να με πολεμούν. Άναψα τον ήλιο και στερέωσα το φεγγάρι σεργιανώντας στη σκοτεινή πλευρά του.

Όταν η δίψα για ζωή σας πνίξει, μία Κερκόπορτα ανοίξτε... αυτή της ποίησης.

Κι αν πιστεύετε ότι δεν φτιάξαμε εξόδους κινδύνου από την καθημερινότητα στη ζωή όπως και ο ποιητής, φοβάμαι θα σας στεναχωρήσω τουλάχιστον για τους αναγνώστες υπάρχουν χιλιάδες από δαύτες... Για τους δημιουργούς δεν είμαι σίγουρη. Μάλλον και για κείνους από άλλη γωνία...

Μια εξομολόγηση

Γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης
Μόλις βγήκα από το ιατρείο (φρόντιζα το πονεμένο πόδι μου), κάθισα στο πρώτο παγκάκι που είδα μπροστά μου. Αισθανόμουν κουρασμένος και ο πόνος στο πόδι δεν έλεγε να σταματήσει. Δίπλα στο παγκάκι βρισκόταν ένας σωρός από σακούλες σκουπιδιών. Από μία σακούλα εξείχε ένας φάκελος αλληλογραφίας. Φαινόταν πολυκαιρισμένος. Αυθόρμητα, άπλωσα το χέρι και τον τράβηξα. Κοίταξα τα ονόματα του αποστολέα και του παραλήπτη. Ήταν το γράμμα ενός Έλληνα από τη Γαλλία, έγραφε σ’ έναν φίλο του στην Αθήνα. Άνοιξα το φάκελο και βρέθηκα μπροστά σ’ έναν «μικρό θησαυρό». Ήταν σαν να διάβαζα τη σελίδα ενός μυστικού ημερολογίου, μια εξομολόγηση. Το γράμμα είχε τρεις σελίδες. Στην πρώτη περιοριζόταν στις συνήθεις επιστολογραφικές κοινοτοπίες, στη δεύτερη και στην τρίτη σελίδα όμως, υπήρχε η ουσία της επιστολής.

Και να τι έγραφε: «…Ξέρεις καλά ότι, όταν ανεξαρτητοποιήθηκα από τους γονείς μου (αρκετά νωρίς) και έβγαλα δικά μου χρήματα, ρίχτηκα κυριολεκτικά πάνω στη ζωή. Ζήτησα να τη μάθω απ’ όλες τις πλευρές και σε όλες τις λεπτομέρειες. Γλέντησα, ήπια τόνους, διασκέδασα με γνωστούς και άγνωστους, ξενύχτησα πολύ, αλλά δεν ένιωσα μεγάλα πράγματα, ούτε μεγάλες ηδονές. Η μοναξιά με κυρίευσε. Είπα να δοκιμάσω με τον έρωτα. Με την ορμή της νιότης και τη σοφία ενός ανθρώπου με πολλές εμπειρίες αναζήτησα τον απόλυτο έρωτα. Αλλά ούτε στην αθωότητα, που με κούραζε, τον ανακάλυψα, ούτε στις ιέρειες τού έρωτα τον βρήκα (φρόντιζαν να πλήττω -θανάσιμα).
Ήρθε η σειρά της γνώσης. Έπεισα τον εαυτό μου ότι ο δρόμος για την ευτυχία ήταν η γνώση. Σύντομα, όμως, κατάλαβα ότι ο μόνος δρόμος που μου άνοιγε η γνώση ήταν εκείνος για κάποια ανώτερη επαγγελματική αποκατάσταση. Στο επίπεδο τού πνεύματος «κέρδισα» την ικανότητα να επαναλαμβάνω έξυπνες ατάκες μπροστά στο κοινό (γυναικείο κατά προτίμηση). Φαινόμουν πνευματώδης και γοητευτικός. Γρήγορα βαρέθηκα την υπόθεση «πνεύμα» και σχεδόν ταυτόχρονα κατέρρευσε η πεποίθησή μου: πως είμαι γεννημένος για τα μεγάλα. Συνειδητοποίησα ότι η δόξα κι η επιτυχία ήταν αποτέλεσμα δημοσίων σχέσεων και γνωριμιών. Καμία σχέση με τις ικανότητες, το ταλέντο και τον μόχθο που κατέβαλες. Έμεινε λοιπόν άδεια η καρδιά μου και δεν θα γεμίσει… ...ποτέ. Είναι η μοίρα μου τέτοια. Όταν χαθώ, τότε θα ηρεμήσω.»

📯

Copyright © Χριστόφορος Τριάντης All rights reserved, 2017
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από τμήματα της τελευταίας επιστολής του Nelson προς την Emma Hamilton, 1805

Του ίδιου:
Είμαστε
Διττές φύσεις
Το χρώμα της θάλασσας

Ιχνηλατώντας το «Αύριο λοιπόν…» της Μαρίας Ιωάννου

… Ώρα δύο τα ξημερώματα και η σιωπή της πόλης με βρίσκει με μια ποιητική συλλογή στα χέρια και μια αίσθηση χαρμολύπης να μου σφίγγει τη καρδιά…

«Άραγε να ‘ναι το ίδιο αν διαβάσω τούτα τα ποιήματα ξανά στο φως της μέρας;» αναρωτήθηκα. Κι η μέρα που ξημέρωσε ήρθε να μ’ επιβεβαιώσει πως ότι λάμπει στο σκοτάδι, μένει το ίδιο φωτεινό όλες τις ώρες και στιγμές της ζωή μας.

Ένα ουράνιο τόξο μέσα στη νύχτα

Αυτός ο Αύγουστος, μαζί με τη θάλασσα, τον ήλιο και τις ανέμελες καλοκαιρινές μέρες, είχε και μια νέα κυκλοφορία. Πρόκειται για το μυθιστόρημα της Σάντυ Κυριακής Ηλιάδου που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αέναον. Διαβάστε μια περίληψη και διεκδικήστε το δικό σας αντίτυπο!

«Όταν εικόνες και μελωδίες ξεχειλίζουν από μέσα μου», Κατερίνα Θεοχάρη

Πώς μετράμε... την ευτυχία;
Κ.Θ.: Σε στίχους, σε μελωδίες, σε νύχτες φαντασίας, σε στιγμιαία βλέμματα, στους γρήγορους χτύπους της καρδιάς που σε κάνουν να νιώθεις πως είσαι ζωντανός.

Την δημιουργία;
Κ.Θ.: Σε όνειρα, σε εικόνες και λέξεις και που έρχονται να σε παρασύρουν σε μια δίνη έμπνευσης και να σου δείξουν το τρόπο που το χέρι σου θα κινηθεί πάνω στο χαρτί.

Την επιτυχία;
Κ.Θ.: Σε χαμόγελα επιδοκιμασίας, σε χειροκροτήματα, στην αίσθηση της ολοκλήρωσης που νιώθεις κάθε φορά όταν βάζεις τη τελευταία τελεία.

Πώς ένιωσες όταν ολοκλήρωσες το πρώτο σου έργο, ποιο είναι αυτό και σε ποια ηλικία συνέβη;
Κ.Θ.: Ήμουν εννιά χρόνων και ήταν ένα ποιηματάκι με θέμα την Άνοιξη! ΄Ήταν πολύ παιδικά γραμμένο και η ομοιοκαταληξία του ήταν εντελώς υποτυπώδης, όμως ήμουν πολύ χαρούμενη. Είχα γράψει το πρώτο μου ποίημα!

Αν η ζωή σου ήταν... μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή;
Κ.Θ.: Μου βάζεις δύσκολα... Δε μπορώ να είμαι αντικειμενική σε μια τέτοια ερώτηση, άσε που είναι πολλές οι ταινίες που μου άρεσαν και έμειναν στη μνήμη μου σκηνές που μου προκάλεσαν ιδιαίτερη εντύπωση. Προσωπικά, θα πω όμως μια σκηνή απ' την αγαπημένη μου ταινία Queen Of The Damned που προέρχεται απ' τα Vampire Chronicle της Αnne Rice. Θα παρομοίαζα τη ζωή μου με τη τελευταία σκηνή, όπου ο Lestat και η Jesse, αθάνατοι πλέον και οι δύο, ιδιαίτερα σκοτεινοί και μποέμ χαρακτήρες, πιάνουν ο ένας το χέρι του άλλου και τους δείχνει να προχωρούν μαζί μέσα στο χρόνο με το σκηνικό γύρω συνεχώς ν' αλλάζει.

...μια μουσική σύνθεση, τι θα ακούγαμε;
Κ.Θ.: Σίγουρα κάτι πολύ ατμοσφαιρικό, με πλήκτρα και ηλεκτρικές κιθάρες τις οποίες σίγουρα θα συνόδευε η αλλόκοσμη φωνή της Tarja Turunen! Kάτι από fantasy και metal. Είναι η μουσική με την οποία έχω μεγαλώσει εξάλλου.

4ο Φεστιβάλ Ελληνικού Θεατρικού Έργου του 21ου αιώνα

Το 4ο Φεστιβάλ Ελληνικού Θεατρικού Έργου του 21ου αιώνα, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Λείας Βιτάλη, μετακομίζει στο θέατρο Έαρ Βικτώρια με νέες δράσεις και μεγάλο αφιέρωμα στον Ιάκωβο Καμπανέλλη.
Η Λεία Βιτάλη, εμπνεύστρια και καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Ελληνικού Θεατρικού Έργου του 21ου αιώνα το θέατρο «Έαρ Βικτώρια» και η Εταιρεία Θεάτρου «Ωκέα~Ίρις» με χαρά ανακοινώνουν τη συνεργασία τους για το 4ο Φεστιβάλ Ελληνικού Θεατρικού Έργου.

Η λιμνούλα με τα νούφαρα του Κλώντ Μονέ

Φίλες και φίλοι,
Το αφιέρωμα στον Μονέ τελειώνει με τα πασίγνωστα νούφαρα. Ο συγκεκριμένος πίνακας είναι γνωστός και ως Λευκά νούφαρα, ενώ ο ζωγράφος τον έχει εντυπώσει και σε ροζ και (αρμονία σε ρόζ) και σε πράσινες (αρμονία σε πράσινο) αποχρώσεις.

Τα Λευκά νούφαρα είναι μία από τις πρώτες τοπιογραφίες της σειράς με τα νούφαρα, φιλοτεχνήθηκε το 1899 και θα τον δείτε στους χώρους του Μουσείου Πούσκιν στη Μόσχα.

Η Μαριάνα Νικολιδάκη για το Καληνύχτα αερικό μου

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Μ.Ν.: Δεν ήταν ποτέ μία συγκεκριμένη ιδέα. Περισσότερο μία βαθύτερη ανάγκη για την συγγραφή από πολύ μικρή ηλικία.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Μ.Ν.: Το περισσότερο μέρος του βιβλίου έχει γραφτεί στην Πάτρα και ολοκληρώθηκε στην Αθήνα.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Μ.Ν.: Είναι ένα έργο που ξεκίνησε το 1997 με μεγάλα χρονικά διαστήματα αποχής στο ενδιάμεσο και πήρε την οριστική του μορφή το 2016.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Μ.Ν.: Κατάθεση ψυχής.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Μ.Ν.: Μία ποιητική συλλογή που θέλησε να μιλήσει και ενίοτε να «φωνάξει» για την αγάπη, όπως την οραματιστήκαμε στα τρυφερά μετα-εφηβικά χρόνια και όπως ως ώριμοι ενήλικες πια φοβόμαστε να την αναζητήσουμε και να την ζήσουμε στο έπακρο.

Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;
Μ.Ν.: Την διαδρομή του.

Μελωδία σε… μαύρο φόντο

Γράφει η Σμαραγδή Μητροπούλου
Στεκόταν σαν πετρωμένη. Το βλέμμα της, ανέκφραστο, είχε γίνει ένα με τον ορίζοντα. Μόνο τα μαλλιά της ανέμισαν λίγο από μία τόση δα πνοή ανέμου.
Σκοτείνιαζε. Μερικές σταγόνες αίμα εμφανίστηκαν στα δάχτυλά της από τα αγκάθια του λουλουδιού που κρατούσε σφιχτά.
Ένα μαύρο τριαντάφυλλο... απ’ αυτά που τους τελευταίους μήνες επέμενε να καλλιεργεί στον κήπο της.
Βραδιές του Αυγούστου, στο μυαλό μου τριγυρίζουνε
Τώρα που ψάχνω στο κορμί μου τα φιλιά σου,
σιγομουρμούρισε.
Το αγαπούσε ιδιαίτερα αυτό το κομμάτι. Κάθε πρωί η μελωδία του γέμιζε το μοναχικό της δωμάτιο… άλλωστε ο δίσκος περιείχε αυτό το τραγούδι και μόνο! Κανένα άλλο!
Αρκετά χιλιόμετρα πίσω, το σώμα του Τζον -φριχτά καμένο και παραμορφωμένο- επέπλεε στα βρώμικα νερά της πισίνας. Σάπια φύλλα από τα γύρω δέντρα του έκαναν συντροφιά.
Το φάντασμα της παλιάς έπαυλης παρέμενε σιωπηλό. Ο κήπος ήταν γεμάτος αγριόχορτα. Παντού εικόνα εγκατάλειψης και παρακμής!
Η μυρωδιά από τα αποκαΐδια άγγιξε τα ρουθούνια της κι εκείνη τα ρούφηξε σαν άρωμα μεθυστικό. Χαμογέλασε.
«Ώρα της πληρωμής!» ψιθύρισε.
Ακούμπησε το μαύρο τριαντάφυλλο στο μέρος της καρδιάς και συνέχισε να μουρμουρίζει τον ίδιο μονότονο σκοπό.

🍂

Copyright, © Σμαραγδή Μητροπούλου, All rights reserved, 2017
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από τμήματα του πίνακα της Stephanie Peek, Black rose (λάδι, ιδιωτική συλλογή, Rutherford)

Της ίδιας:

Μίμης Θειόπουλος

Ο Μίμης Θειόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1927 και ήταν ηθοποιός και συνθέτης τραγουδιών, συνεργάτης και στενός φίλος του Τόλη Βοσκόπουλου (πάντρεψε τον ηθοποιό με τη γυναίκα της ζωής του, Στέλλα). Τη δεκαετία του 1980 ήταν από τις πιο γνωστές φυσιογνωμίες των ελληνικών βιντεοταινιών. Σκοτώθηκε σε τροχαίο στις 8 Απριλίου 2010.

Γνωρίζοντας την Κλεόπα του συγγραφέα Γιώργου Λεονάρδου

Η ιστορία μας ξεκινά με τις ανασκαφές που διενεργεί ένας έμπειρος αρχαιολόγος στον Μυστρά. Εκεί, όπου οδηγήθηκε από το προαίσθημά του έχοντας την συνοδεία και ενός δημοσιογράφου που καλύπτει τις εργασίες του.
Σύντομα (…) η αξίνα του εργάτη τρύπησε με ορμή το νοτισμένο χώμα του δαπέδου, για να ακουστεί ένα "γκντούπ", λες και πονούσε κάποιος που βρισκόταν από κάτω.

Φθινόπωρο ανεξόφλητο

Γράφει η Μαίρη Τσίλη
Έρχεται φθινόπωρο. Και τι με αυτό; Θέλω να σου πω ότι μου λείπεις και ούτε που ξέρω αν σου λείπω κι εγώ. Κι ούτε θα σε ρωτήσω. Πέρασα ολόκληρο καλοκαίρι με ένα σώμα μισό από εσένα και το σκόρπισα και αυτό σε άλλα σώματα και σε έρωτες τρελαμένους.
Το δικό μου καλοκαίρι είχε πάντα κάτι από την δική σου μυρωδιά. Μετά από εσένα έγινα ακριβή στον έρωτα και ακόμα πιο μονάκριβη στην ζωή. Αδιαφορώ για τις μέρες που μικραίνουν. Ενδιαφέρομαι για κάτι έρωτες σαν εσένα που κάνουν πιο φτωχά τα όνειρά μου.
Ναι, τελειώσαμε κι εμείς. Εύχομαι να με θυμάσαι σε στιγμές που από μοναξιά θα κλαις. Δεν θα είμαι εκεί και δεν θα είσαι εδώ. Έπρεπε να αγαπήσω την βρωμιά για να εκτιμήσω ένα μπουγέλο με καθαρό νερό επάνω στα μούτρα μου. Μην με ψάξεις άλλο πια. Λέω πως σε ξέχασα προς το παρόν.
Ας σκοτώσουμε το πόσο μου λείπεις και το πόσο σου λείπω εγώ. Κι ύστερα ας ξαναζήσουμε στο χωριστά πίνοντας μια φθινοπωρινή βροχή. Μικρή κι ανόητη αγάπη μου, ούτε η χαζή καθημερινότητα μου δεν αντέχει πια να σε πνίξει με τα φιλιά μου και με την αγάπη μου.
Φθινοπώριασε ψυχή μου. Κι εγώ κι εσύ μαζί σαν έρωτας γραμμένος επάνω σε φύλλα κιτρινισμένα που πέφτουν επάνω στην νοτισμένη από το κλάμα καρδιά μου.
Σε ερωτεύτηκα σαν καλοκαίρι ανέμελο, σε αγάπησα σαν φθινόπωρο. Σε ντύνομαι σαν χειμώνα και πεθαίνω από έρωτα. Αν έρθει πάλι η άνοιξη, τότε ίσως από έρωτα να ξαναγεννηθώ. Μόνο που μέχρι τότε θα είμαι αλλιώς. Σαν ένας Σεπτέμβρης που πέρασε ο χρόνος κι έμεινε μισός με ένα "σε αγαπώ" αλμυρό στα χείλη του.
Έρχεται φθινόπωρο. Και τι με αυτό; Ένα τσιγάρο δρόμος ήταν μέχρι να αγαπηθούμε και ύστερα να σβήσουμε ο ένας τον άλλον και δεν φταίει καθόλου καμιά εποχή για κανέναν χωρισμό.

🍃

Copyright © Μαίρη Τσίλη All rights reserved, 2017
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από φωτογραφία της Μαίρης Τσίλη, επιλογή της ίδιας.

Επίσης:

«Γράφω... συναισθήματα», Δημήτριος Μπονόβας

Πώς μετράμε... την ευτυχία;
Δ.Μ.: Με χαμόγελα από τους αγαπημένους μας.

Την δημιουργία;
Δ.Μ.: Με έκσταση, με πάθος.

Την επιτυχία;
Δ.Μ.: Με αναγνώριση.

Πώς ένιωσες όταν ολοκλήρωσες το πρώτο σου έργο, ποιο είναι αυτό και σε ποια ηλικία συνέβη;
Δ.Μ.: Ήταν το “Μικρός πρίγκιπας - ωδή στον άνθρωπο”, το 2014 -ήμουν 24 χρονών. Δεν μπορώ να στο περιγράψω με λόγια.

Αν η ζωή σου ήταν... μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή;
Δ.Μ.: Η τελευταία, όπου το καλό νικά το κακό.

...μια μουσική σύνθεση, τι θα ακούγαμε;
Δ.Μ.: Chopin Nocturne Op.48 No.1

...μια στιγμή στο χρόνο, πότε θα ζούσες;
Δ.Μ.: Αρχαία Ελλάδα.

Ποιο χρώμα έχει... η χαρά;
Δ.Μ.: Το χρώμα του φθινοπώρου.

Η Βασιλική Τσάτσου και τα Δυο φιλιά για μια Ελένη

Ο Αντώνης γνωρίζει σε ένα πολύ έντονο όνειρο τη γυναίκα των ονείρων του και μετά από διάφορες περιπέτειες καταφέρνει να νιώσει τον απόλυτο έρωτα και να ζήσει μια καταστροφική σχέση. Αγάπησε με την ψυχή του, αλλά η καρδιά του θα τον προδώσει ανατρέποντάς του τη ζωή. Η Ελένη θα νιώσει ότι δέχεται πολλή λάσπη σε μια κρίσιμη φάση της ζωής της και ζητάει από τον Αντώνη να κρατήσουν αποστάσεις. Θα χρειαστούν πολλές αντοχές για να αντέξει μακριά του. Η πλοκή όμως είναι ανατρεπτική καθώς αυτή η αγάπη είναι τόσο δυνατή που θα περάσει σε μια άλλη διάσταση και θα ζήσει στην αιωνιότητα.[1]
Βασιλική Τσάτσου
Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Β.Τ.: Ένα περιστατικό που σημάδεψε την παιδική μου ηλικία στάθηκε η αφορμή να το ξεκινήσω για να εξωτερικεύσω τα συναισθήματά μου. Ένα δυστύχημα συνέβη κι έχασα ένα αγαπημένο πρόσωπο. Ήθελα να γράψω κάτι προς τιμή του για να μην ξεχαστεί ποτέ.

Κάτι μου κρύβεις

Αν δεν έκανα τον τίτλο του βιβλίου τίτλο ανάρτησης θα έγραφα κάτι τέτοιο: Πόση θάλασσα λιγότερη θα απολαύσω όταν όλα τα νέα μυθιστορήματα κυκλοφορούν περασμένη άνοιξη με αρχές καλοκαιριού; Ή ένα: Πόσο από το μπάνιο θα θυσιάσω μη μπορώντας να αποσπαστώ από τις σελίδες των αστυνομικών;

Κάνοντας αυτοκριτική μες από την ποιητική συλλογή Λεξήματα

Το κύριο χαρακτηριστικό που εντόπισα στην ποιητική συλλογή «ΛΕΞΗΜΑΤΑ» είναι το λευκό και το μαύρο. Το φως δηλαδή που ρίχνει πολύπλευρα ο ποιητής πάνω στο εκάστοτε θέμα και η διπλή όψη κι ανάγνωση της κατάστασης που εστιάζει.

Η κριτική, πολιτισμένη ειρωνεία κατά πάντων που ακολουθούν τη μέθοδο του φαίνεσθαι και όχι του είναι, πλανάται σε κάθε ποίημα, παίρνοντας συχνά την θέση του τελευταίου στίχου ή στροφής. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι και αυτό στο ποίημα «Επιτεύγματα πολιτισμού».
Εκεί, όπου μας μεταφέρεται πως:

(…) το πολύ σαπούνι
έλεγε ο δάσκαλος
η πολλή κατανάλωση
σαπουνιού
είναι μια ένδειξη πολιτισμού.
(…) μα από τη στιγμή που πληροφορηθήκαμε
πως η χρήση του
χαρακτήριζε ανθρώπους πολιτισμένους
περάσαμε στη κατάχρηση.

Μόνος κόσμος

Emily Dickinson
Για λίγες μόνο παραστάσεις
«Δεν ξέρω γιατί ισχύει αυτό, αλλά δε μου φαίνεται ότι θα πάψω ποτέ να ζω στη γη…»

Μια γυναίκα συνδέεται με την ποίηση μέσα στο χρόνο και αφήνεται στην δική της ψυχική απομόνωση, στο μοναδικό καταφύγιο, στον μόνο κόσμο που θέλει. Το τότε και το σήμερα, το εδώ και το πάντα, βρίσκονται σε επικοινωνία και σύνδεση με την ζωή της ποιήτριας Emily Dickinson.
Στην παράσταση βλέπουμε μέσα από επιστολές, ποιήματα και αναφορές, μία ταύτιση με την ζωή της σήμερα.
Η Αμερικανίδα ποιήτρια έγινε οικουμενική δίχως να ξεμυτίσει από το δωμάτιό της στην μικρή πόλη του Amherst. Το πρώτο γνωστό ποίημά της χρονολογείται το 1850, στα είκοσί της. Απέκτησε φήμη, δίχως ποτέ να εκδώσει βιβλίο όσο ζούσε. Επηρέασε δραστικά την αμερικανική ποίηση του 20ού αιώνα και έγινε μία από τις σημαντικότερες πένες της Αμερικής.

«Πρέπει να προχωράμε», Δήμητρα Σιδηροπούλου

Πώς μετράμε... την ευτυχία;
Δ.Σ.: Η ευτυχία είναι στιγμές χαράς και ολοκλήρωσης, είναι η συνύπαρξη και ο ποιοτικός χρόνος με αυτούς που αγαπάμε και η ενασχόληση με αυτά που μας εκφράζουν, η αυτοβελτίωση, η συνέχιση και η επιμονή στους στόχους μας. Επίσης το να κυνηγάς τα όνειρά σου, να συγχωρείς, να ζεις!

Την δημιουργία;
Δ.Σ.: Η δημιουργία είναι η παραγωγή πάσης φύσεως έργου, καλλιτεχνικού, πνευματικού, κοινωνικού, είναι η δράση και η αέναη εξέλιξη, ο ομφάλιος λώρος μας με τη ζωή.

Την επιτυχία;
Δ.Σ.: Η επιτυχία είναι μια σύνθετη έννοια, είναι η συνισταμένη πολλών παραγόντων. Επιτυχία είναι να θέτεις στόχους και να αγωνίζεσαι με ήθος. Ακόμη και μια φαινομενική αποτυχία μπορεί να κρύβει μια ανερχόμενη επιτυχία, γιατί μπορεί να είναι η απαρχή μιας νέας πορείας πιο κατάλληλης για την προσωπικότητά μας.

Πώς ένιωσες όταν ολοκλήρωσες το πρώτο σου έργο, ποιο είναι αυτό και σε ποια ηλικία συνέβη;
Δ.Σ.: Πριν δύο χρόνια έγραψα σε δύο ώρες ένα διήγημα ως άσκηση για τα μαθήματα δημιουργικής γραφής που παρακολουθούσα. Έπειτα το έστειλα σε έναν διαγωνισμό και τα αποτελέσματα ξεπέρασαν τις προσδοκίες μου μιας και βραβεύτηκε πρώτο στην κατηγορία των διηγημάτων.

Η Κέλλυ Καϊμάκη και το Ανθρώπινο τσίρκο

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Κ.Κ.: Τα συγκεκριμένα ποιήματα προϋπήρχαν αλλά κάθε φορά που περνούσε από το μυαλό μου η σκέψη να τα εκδώσω, το άφηνα για το μέλλον... βλέπετε είμαι αρκετά αναβλητική σε κάποια πράγματα, ειδικά όταν αυτά αφορούν προσωπικά μου κομμάτια όπως αυτή η ποιητική συλλογή. Η συνεργασία μου με τους εκδότες της "Κουίντα" προέκυψε πρωταρχικά με αφορμή το Ψηφιακό Φεστιβάλ Αθηνών, το οποίο και διοργανώνουν κι εγώ είχα το ρόλο της παρουσιάστριας πριν δύο χρόνια. Αυτή η γνωριμία δεν άργησε να γίνει ο καταλύτης στη δημιουργία του συγκεκριμένου βιβλίου. Ίσως πάλι να είναι κι αυτό που λένε πως τα πράγματα συμβαίνουν στο σωστό "timing", εξάλλου πιστεύω πως τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη ποια θα ήταν αυτή;
Κ.Κ.: Θα χρησιμοποιούσα τη λέξη "παρορμητικό", η παρόρμηση είναι πάντα ισχυρή, δεν σκέφτεσαι, δεν πλανάρεις, δεν κάνεις πρόβες... απλά εκτελείς. Η αφορμή για να γράψω επί το πλείστον αχρείαστη, αρκεί μία ανάμνηση, ένα τυχαίο γεγονός, μία μυρωδιά. Το "παρορμητικό" για μένα ισοδυναμεί με το "γνήσιο", το "ειλικρινές", το "αβίαστο", το " αφιλτράριστο"... γι' αυτό κι η ποίηση ενδείκνυται για μία τέτοια έκφραση. Τα συγκεκριμένα ποιήματα του βιβλίου γράφτηκαν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους της ζωής μου, σαν ένα πέρασμα από την αθωότητα στην ωμή πραγματικότητα. Μία "παρορμητική" παρατήρηση του κόσμου μέσα κι έξω από μένα.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει; 
Κ.Κ.: Απλά ν' ακολουθήσει το ένστικτο του...

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσο θα κρατούσε;
Κ.Κ.: Θα ήταν κάπου σ' ένα κόσμο μακρινό κι ονειρικό -σε μία ουτοπία καταστάσεων... Κι απ' την άλλη σ' ένα κόσμο κοντινό κι υπαρκτό -σχεδόν ανυπόφορα αναγνωρίσιμο. Αυτό το βιβλίο έχει την ιδιαιτερότητα μέσα από ένα ποίημα να σε ταξιδεύει σε άχρονες αιωνιότητες, και μέσω ενός άλλου ποιήματος να σε επαναφέρει στο ασφυκτικά κλειστοφοβικό "τώρα". Όσο για τη διάρκεια του ταξιδιού την αφήνω στην κρίση του ταξιδιώτη-αναγνώστη, στην τελική μπορεί απλά να το ξεφυλλίσει ή και να το ξεχάσει στο βάθος κάποιας βιβλιοθήκης. Αν τώρα πάλι θα έπρεπε να διαλέξω έναν προορισμό υπαρκτό ως τόπο δράσης αυτού του βιβλίου αυτός θα ήταν η Ελλάδα με όλες της τις αντιθέσεις, από την ήρεμη θάλασσα και τις απογευματινές βόλτες στην Πλάκα μέχρι τα υπόστεγα μιας Αθήνας χαοτικής.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με ένα απόσπασμα
Κ.Κ.: Παραθέτω ένα ποίημα από το βιβλίο και μία φωτογραφία που το συνοδεύει...
ΑΠΟ ΘΑΜΠΟ ΓΥΑΛΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

Εκεί που κρέμεσαι δε κουνιέται τίποτα
σ’ ένα τοπίο πιο αλλόκοτο απ’ τα άλλα
μ’ απανωτά ηλιοβασιλέματα και πόλεις φτιαγμένες με σπρέι
πάνω σε τοίχους ερημικούς… 
Είσαι κι εσύ ζωγραφισμένος να χαμογελάς μοναξιά
κάτω από θλιβερά υπόστεγα που τα κατουράνε σκύλοι
κι όλο κάτι πιτσιρίκια πρεζόνια σ’ ανταμώνουν για παρηγοριά…
Μα τώρα βιάσου κι άνοιξε αστραφτερά φτερά σου
γίνε Πήγασος και βγες στα ξέφωτα με το χρυσό δαχτυλίδι του ιππότη,
απόψε οι άνθρωποι κάνουν διάλειμμα ειρήνης
και τα κορίτσια της κόκας γίνονται ποιήματα.

Η ποιητική συλλογή της Κέλλυς Καϊμάκη, Ανθρώπινο τσίρκο, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κουίντα.

Κερδίστε το!Η Κέλλυ Καϊμάκη προσφέρει το βιβλίο της σε έναν τυχερό αναγνώστη. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση αλλά και για να στείλετε το μήνυμά σας στην ίδια κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες σχετικές πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 30 Οκτωβρίου 2017 και το βιβλίο θα αποσταλεί/παραδοθεί στον τυχερό από την Κέλλυ Καϊμάκη. Θα φέρει δε και ιδιόχειρη αφιέρωση.
k
Καλή τύχη!

«Σας ευχαριστώ που είστε εδώ», Γεώργιος Τζιτζικάκης

Το ετήσιο ραντεβού των βιβλιόφιλων στο Ζάππειο, η μεγάλη έκθεση βιβλίου, ξεκίνησε από σήμερα, όμως ένας αγαπητός συγγραφέας με συνεχή παρουσία σε κάθε φεστιβάλ βιβλίου και συνεργάτης στο koukidaki, ο Γεώργιος Τζιτζικάκης θα είναι από τους μεγάλους απόντες. Τον ρώτησα γιατί θα απέχει ελπίζοντας σε ανταπόκριση και όχι μόνο μου απάντησε αλλά προσφέρει και ένα βιβλίο του στους αναγνώστες.

Γ.Τ.: Με ρωτάτε γιατί φέτος δε θα είμαι στην Έκθεση Βιβλίου στο Ζάππειο. Σας ευχαριστώ που το κάνετε και σας οφείλω μια απάντηση: Θα το ήθελα κι εγώ να είμαι εκεί μαζί σας, όμως δυνάμεις που ορίζουν την ασφάλειά μου δε μου το επιτρέπουν να είμαι στην έκθεση. Δεν μπορώ να σας δώσω λεπτομέρειες, όμως εδώ και μήνες έχω περάσει σε μια ζώνη επικινδυνότητας, κυρίως γιατί βασίστηκα σε ανθρώπους που αποδείχτηκαν κίβδηλοι. Κάποιος θα έλεγε: "Βιβλία γράφεις! Δεν ήξερες ότι κανένας δεν είναι αυτό που σου δείχνει;". Σας διαβεβαιώνω πως όταν πιστεύεις στη καλή θέληση των ανθρώπων, το τρως το κεφάλι σου, αυτό όμως δε σημαίνει πως θα πάψω να πιστεύω στους ανθρώπους.
Όπως και να 'χει, δε θεώρησα ποτέ ότι η ζωή αρχίζει και τελειώνει γράφοντας ένα-δύο βιβλία, όπως γνωρίζω και πως αν λείπω από την έκθεση δεν έγινε και κάτι το τρομερό... αυτή είναι η αλήθεια και το ξέρουμε όλοι μας (χαμόγελο). Πάντως, σας ευχαριστώ που είστε εδώ και με αγκαλιάζετε με την αγάπη σας, σημαίνει πως έχετε νιώσει την αλήθεια μου και αυτό είναι σημαντικότερο όλων. Να θυμάστε πως ο χρόνος τελειώνει (όπως όλοι οι χρόνοι της ζωής μας, έτσι κι αυτός) ενώ κάθε γεγονός αποτελεί βήμα και μάθημα για εμάς τους ίδιους· προσωπικά μαθαίνω ακόμα και συνεχίζω να γράφω ελπίζοντας στο Φως!
Εύχομαι όλο αυτό να αποτελεί κάποτε μια ανάμνηση για ένα μάθημα ζωής που πήρα σχετικά με την πίστη μου στους ανθρώπους.
Από καρδιάς, σας εύχομαι καλό μήνα.
Κερδίστε το μυθιστόρημα Ένα δράμι δύναμης!
Ο Γεώργιος Τζιτζικάκης προσφέρει το μυθιστόρημά του σε έναν τυχερό αναγνώστη. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση αλλά και για να στείλετε το μήνυμά σας στον ίδιο κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες πληροφορίες σχετικές με τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 2 Νοεμβρίου 2017 και το βιβλίο θα αποσταλεί ταχυδρομικά.
k
Καλή τύχη!

Βρείτε τον Γεώργιο Τζιτζικάκη στο Facebook και Facebook page

Περισσότερα από/για τον Γεώργιο Τζιτζικάκη:

Λίγη φθορά για γούρι

Είναι το ένατο. Το ένατο προσωπικό βιβλίο της -σίνιορ πια της γραφής- και αποτελείται από τρία μέρη: την Κυτταρική μέθη, το Μπρος στο αρχικό ερέθισμα και το Ονείρων γειωμένη νάρκη.
Η Ασημίνα Ξηρογιάννη επανέρχεται με ποίηση -το ιδανικότερό της αν με ρωτάτε- μετά το υβριδικό 23 μέρες όπου διερευνούσε το πώς γράφονται τα ποιήματα ή πώς το αρχικό ερέθισμα μετουσιώνεται σε ποίημα· ωστόσο, στο δεύτερο μέρος, Μπρος στο αρχικό ερέθισμα, περιέχονται έργα ποιητικής που θυμίζουν το σκεπτικό του 23 μέρες.
Ακολουθούν έργα τής συλλογής, Λίγη φθορά για γούρι, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη. Βρείτε το βιβλίο εδώ.

ΛΕΞΕΙΣ

φωνή δεν έχουν
όμως φωνάζουν
αν τις αγαπάς

Κι όταν τις σιωπάς θεριεύουν.
Φτάνει μόνο πάνω στο σώμα τους να περπατάς.
Χωρίς αναπνοή να τις διανύεις.
Να εναποθέτεις σ΄αυτές τις ελπίδες σου.

ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Σάντυ Κυριακή ΗλιάδουΝατάσσα ΕξάρχουΓιώργος ΓιαντάςΚέλλυ ΚαϊμάκηΣτέλιος ΜοίραςΜαρία ΚατσούπηMo Hayder
Γιάννης ΦιλιππίδηςΕυδοκία ΣταυρίδουΠαναγιώτης ΝτούσκαςPaullina SimonsΒασιλική ΦράγκουΓεώργιος ΤζιτζικάκηςΠόλυ Μοσχοπούλου
Κερδίστε ως και πέντε μυθιστορήματαΧρυσούλα ΒακιρτζήΧρήστος ΠαπουτσήςΜαριάνα ΝικολιδάκηΧριστόφορος ΤριάντηςΓρηγόρης ΤριγλίδηςKate Saunders