ΚΕΡΔΙΣΤΕ: Μυθιστορήματα: Το τριανταφυλλάκι * Ο δρόμος για την κόλαση * Οι γρίφοι του θανάτου * Τζεμίλα Άγια * Η γριά βαλίτσα * Το 8ο αμάρτημα * Μέτσενγκερσταϊν * Το αίνιγμα της κερασόπιτας * Πρόσωπα * Αγάπες δίχως σύνορα

Η Δήμητρα Ιωάννου και Οι γιοι της γαλανής κυράς

Αρμενίζοντας κανείς στο όνειρο με τους Γιους της Γαλανής Κυράς και γνωρίζοντας την πολύκροτη οικογένεια Βονασέρα, ντύνεται στη στιγμή με το βαθύ μπλε του Αιγαίου, περπατά στα σοκάκια της Σύρου, της μεγάλης αρχόντισσας των Κυκλάδων, και βιώνει το αιώνιο ταξίδι της ψυχής που ακροβατεί ανάμεσα στο καθάριο φως που λυτρώνει και στις καταστροφικές αποφάσεις που σκοτεινιάζουν για πάντα την καρδιά του ανθρώπου. Τα καταιγιστικά συναισθήματα και οι έντονες διαδράσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών αυτής της ιστορίας μαγεύουν αλλά και δοκιμάζουν έντονα τις αντοχές του αναγνώστη που συγκλονίζεται από τις εξελίξεις. Τα έντονα πάθη που κυριαρχούν ανακατεύονται στιγμές στιγμές με κάποια πιο ανάλαφρα, ενίοτε δε και κωμικά στοιχεία, για να επιτευχθεί έτσι η πολυπόθητη ισορροπία. Έτσι ο αναγνώστης καταλαβαίνει πως οι ήρωες ειδικότερα αλλά και ο άνθρωπος γενικότερα, παρότι δεν μπορεί να διαλέξει τις καταστάσεις που συμβαίνουν στη ζωή του, μπορεί εντούτοις να επιλέξει αν θα συστρατευτεί με το φως ή θα καταβυθιστεί στο σκοτάδι.[1]
Δήμητρα Ιωάννου

Όταν ο ήλιος πνιγόταν, ματώνοντας τη θάλασσα κι εκείνη ντυνόταν τα μενεξελιά της πέπλα, τότε λύνονταν τα μάγια της ημέρας και η γυναίκα δεν μπορούσε να κρατηθεί μακριά από τον άντρα της.
Ιρίδιζε το φως της νύχτας στην κάμαρη κι εκείνη πρόσεξε συγκλονισμένη τη φωτερή ασημένια γιρλάντα που στόλιζε μυστηριακά το περίγραμμα του σώματός του. Παρ’ ότι δεν πίστευε σε καμιά ανώτερη δύναμη, δεν μπόρεσε να μη σκεφτεί ότι τέτοιο φως ξεχύνουν γύρω τους μόνο οι θεοί.

Ο Άγγελος Πετρουλάκης και οι Ζωές στο κόκκινο

Πως σας ήρθε η ιδέα;
Α.Π.: Ζω στη Λάρισα. Στην πόλη μου πριν από χρόνια είχαν δημοσιοποιηθεί κάποια γεγονότα που αναστάτωσαν τη ζωή της καθημερινότητας και είχαν επιπτώσεις στη ζωή ανθρώπων που δεν είχαν καμιά «φιλοδοξία» για τούτο. Ήταν αυτά που έγιναν γνωστά στο πανελλήνιο ως «ροζ σκάνδαλα της Λάρισας».
Αυτά τα γεγονότα, πέρα από τον γαργαλιστικό τόνο που πρόσφεραν σε παρέες επιπόλαιων ανθρώπων, έκρυβαν και πόνο, και αδικίες, και διαπομπεύσεις, και αναλήθειες, και κακίες.
Τότε εργαζόμουν σε μια μεγάλη εφημερίδα, την «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» της Λάρισας, ως αρχισυντάκτης – διευθυντής του μηνιαίου περιοδικού της «ΘΕΣΣΑΛΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ». Πολλά από τα πρόσωπα που εμπλέκονταν ή είχαν κατηγορηθεί πως εμπλέκονταν, μου είχαν εμπιστευθεί τις πραγματικές διαστάσεις της υπόθεσης. Η αλήθεια ήταν μακριά απ’ αυτά που δηλητηρίαζαν τη ζωή της πόλης και κατέστρεφαν κάποιες ζωές.
Όταν καταλάγιασε η σκόνη και επειδή ένα κοινωνικό γεγονός έχει πολλές οπτικές και κρυφές πτυχές αποφάσισα να αποκαταστήσω την αλήθεια. Συνέθεσα έτσι το μυθιστόρημα «Κρυφοί έρωτες» (Εκδόσεις Σύγχρονοι ορίζοντες – Θεσσαλονίκη).
Όμως για την οικονομία της έκτασης άφησα έξω κάποια σημαντική συνέχεια. Ήταν αυτή που αποτέλεσε το θέμα για τις «Ζωές στο κόκκινο», όπου τα μοναδικά που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα είναι τα ονόματα των προσώπων για να μην έχω ποινικό πρόβλημα (που είχα στο προηγούμενο βιβλίο).
Δεν μπορώ να γράφω με οδηγό τη φαντασία. Η ζωή είναι τόσο μεγάλη ώστε έχει άπειρα θέματα.

Που γράψατε το βιβλίο σας;
Α.Π.: Στη Λάρισα και συγκεκριμένα στο γραφείο μου στο περιοδικό «Θεσσαλικές επιλογές», που ήταν στην κυριολεξία σπίτι μου, αφού άνοιγα την πόρτα το πρωί στις 7 και την έκλεινα το βράδυ στις 12.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Α.Π.: Το έγραψα στη διάρκεια ενός χρόνου. Όμως το άφησα να στεγνώσει στο συρτάρι μου κοντά στα τέσσερα χρόνια, παρακολουθώντας και τη ζωή των προσώπων, μια που εξελισσόταν. Δεν ήθελα τις υπερβολές, αντίθετα ήθελα ν’ απαλύνω κάποια που πονούσαν ιδιαίτερα.

Ψυχών διηγήσεις

Η γυναίκα με το ιδιαίτερο όνομα, η Ειρηάννα Γιαλιτάκη, υπογράφει την συλλογή, με τον απόλυτα ταιριαστό τίτλο, Ψυχών διηγήσεις. Πράγματι, πρόκειται για πεζοποιηματικά έργα, άνευ ρίμας ή κάποιας άλλης φόρμας, μέτρου ή ρυθμού, πλούσια σε εικόνες κι αισθήματα. Η Ειρηάννα γράφει περισσότερο αφηγηματικά παρά με εκείνη την απόλυτα φειδωλή κι ολιγόλογη "διάθεση" που προτάσσει η ποίηση, περιγράφει τα ανθρωποκεντρικά θέματά της ενσωματώνοντας ακόμα και διαλόγους.

«Αδιαφορώ για οτιδήποτε δεν με κάνει καλύτερο άνθρωπο», Χριστίνα Πομόνη

Τι εστί έρως;
Χ.Π.: Ανάσα και πόνος μαζί. Δεν μπορώ να το πω πιο απλά.

Πιστεύεις στα ζώδια;
Χ.Π.: Πότε ναι και πότε όχι. Βγάλε άκρη τώρα. 😊

Τι δώρο θα έκανες σε έναν εχθρό σου;
Χ.Π.: Τη συγχώρεση.

Έχεις κατοικίδιο;
Χ.Π.: Ναι, και την λατρεύω!! Είναι η πιο όμορφη σκυλίτσα στον κόσμο!!

Ποια είναι η αγαπημένη σου ομάδα;
Χ.Π.: Ο Ολυμπιακός. 💗

Καραμελάκια ή σοκολατάκια;
Χ.Π.: Σοκολάτα!

Η αφή των δεόντων

Πρόκειται για το νέο βιβλίο του Τάσου Μακράτου του οποίου το εξώφυλλο κοσμεί αρμονικά ένα έργο του Μανώλη Χάρου.
Στο βιβλίο η σκυτάλη δίνεται στα Δέοντα γιατί, όπως εξηγεί ο ίδιος στον προλογισμό του αυτά ακριβώς θα δίνουν καθημερινά το εγερτήριον σάλπισμα της μάχης μας κατά της ανελευθερίας και κατά της αδικίας. Ελευθερία και Δικαιοσύνη, λοιπόν, που τόσο αναγκαίες χρίζονται στην εποχή μας -αν όχι σε κάθε εποχή- κι ένα ταξίδι που αποτελείται από τριαντατέσσερις ποιητικές στιγμές ξεκινά για την αναζήτηση του φωτός· το μέλλον ανήκει στους νέους όμως το φως υπάρχει εκεί που οι νέοι συναντούν τους μεγαλύτερους με την πολύτιμη εμπειρία από τους οποίους θα πάρουν το "χρίσμα".

Ο Γιάννης Κυζιρόπουλος για το Από μέσα πεθαμένοι


Άδεια η
Πόλη,
Όλα

Μαράθηκαν
Εδώ.
Στάσου για μια στιγμή μονάχα
Ανάμεσα στους

Πεθαμένους.
Έτσι, έξω από τη γη θαμμένοι·
Αφουγκράσου τους.
Μόνο
Εκείνοι να
Νιώθουν.
Ολέθρια
Ιδανικοί.

Ο Γιάννης Κυζιρόπουλος συμπληρώνει την ακροστιχίδα του τίτλου του μυθιστορήματος του. Η ακροστιχίδα είναι ένα παλαιό ποιητικό παιχνίδι στο οποίο τα αρχικά γράμματα των στίχων αν διαβαστούν από πάνω προς τα κάτω δίνουν μια λέξη ή φράση. Στην δική μου εκδοχή τα αρχικά γράμματα δίνουν τον τίτλο του έργου εκείνου που γράφει το παζλ και, εφόσον είναι ελεύθερος να συμπληρώσει τα αρχιγράμματα με όποιον τρόπο θέλει (μονολεκτικά, ποιητικά, περιγραφικά, κ.ο.κ. ακόμα και μονοσύλλαβα) ονόμασα την στήλη ΑκρότιτλοΠερισσότερα σαν και αυτό θα δείτε εδώ.

Το μυθιστόρημα του Γιάννη Κυζιρόπουλου, Από μέσα πεθαμένοι, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια.

Στο οπισθόφυλλο λέει μεταξύ άλλων:

Ο Θεοφάνης Λ. Παναγιωτόπουλος και το Αειθαλές σκίρτημα

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Θ.Π.: Τα ορφανά παιδιά του φτερωτού Θεού.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Θ.Π.: Σκίρτημα.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Θ.Π.: Να είναι φιλόξενος με τις λέξεις. Να χορέψει μαζί τους. Να βυθιστεί στην αγκαλιά τους.
Ίσως… στο τέλος να ανακαλύψει ότι δεν πρόκειται για λέξεις

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Θ.Π.: Ένα ταξίδι με προορισμό την κόλαση, ύστερα από την πτώση του προσωπικού μας Παραδείσου. Θα κρατούσε λίγο περισσότερο και λίγο λιγότερο από τον χρόνο που γεννιέται η Άνοιξη

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο:

Η Απουσία

Το στόμα σε κρίση
κάθε φορά
που ζητώ λέξεις
να σε περιγράψω,
ίσως τα συναισθήματα
εκείνα τα βαθύτερα
να σε ζωγραφίζουν καλύτερα.
Όταν η παρουσία σου
δανείζεται την απουσία
μέσα μου,
η μέρα γερνάει σε νύχτα,
τα γλυκά σου χείλη μεταμορφώνονται
σε κοφτερές λεπίδες,
οι δύο σου ήλιοι
σε ανελέητα βασανιστήρια
θα περιμένω, όχι να γυρίσεις
ολοκληρωτικά δίπλα μου
παρά, μόνο να δεις
τις στάχτες μου χωρίς εσένα
ν' αγναντέψεις πως είμαι, ξερή γη
αγκάθι χωρίς άνθη,
αρρώστια χωρίς γιατρικό.
Ένας θάνατος αργός η απουσία σου.

Θ.Π.: Σας Ευχαριστώ πολύ…

Η ποιητική συλλογή του Θεοφάνη Παναγιωτόπουλου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια.

Κερδίστε το!
Ο Θεοφάνης Παναγιωτόπουλος προσφέρει το βιβλίο του σε έναν τυχερό αναγνώστη. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση αλλά και για να στείλετε το μήνυμά σας στον ίδιο κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και κάθε χρήσιμη πληροφορία για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 19 Ιουνίου 2017 και το βιβλίο θα αποσταλεί/παραδοθεί στον τυχερό από τον Θεοφάνη Παναγιωτόπουλο. Θα φέρει δε και ιδιόχειρη αφιέρωση.
k
Καλή τύχη!

Ο Θεοφάνης Παναγιωτόπουλος είναι απόφοιτος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, τμήματος Θεολογίας. Έχει μαθητεύσει σε προγράμματα του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, με περιεχόμενο την Δημοσιογραφία & τα ΜΜΕ, την Πολιτισμική Διπλωματία και τον Πολιτισμό και Ιστορική μνήμη. Έχω παρακολουθήσει σεμινάρια Θεολογικού, Ιστορικού, Φιλοσοφικού, Παιδαγωγικού και Πολιτιστικού χαρακτήρα.
Κάτοχος πτυχίου Ζωγραφικής και Αγιογραφίας. Ακόμη, συμμετείχε σε σεμινάρια εκμάθησης Νοηματικής γλώσσας. Παρακολούθησε και μαθήματα θεάτρου.
Τρόποι επικοινωνίας: email: theofanhspap@outlook.com, blog: politismosnow.blogspot.gr, facebook: Θεοφάνης Λ. Παναγιωτόπουλος

Φώο Σπόετ

Η σειρά των βιβλίων υπό τον γενικό τίτλο Μπόραθ, το μυστικό όπλο του Γιάννη Καμπουρόπουλου ξεκίνησε πριν από έξι περίπου έτη όταν κυκλοφόρησε η τριλογία: Συνωμοσία, Συμμαχία και Επιστροφή. Σήμερα, ο ίδιος επανέρχεται με την έκδοση του πρώτου βιβλίου της νέας τριλογίας η οποία θα αφορά ό,τι συνέβει πριν την προηγούμενη έκδοση ή για να το πω πιο σωστά, περιλαμβάνει τα χρονικά που μας οδήγησαν σε ό,τι διαβάσαμε σε εκείνα τα βιβλία.

Μελωδία ανήμερη

Γράφει ο Χρήστος Δημούλας

Μελωδία ανήμερη, το σκότος μελωδεί του ουρανού
ακούνε τα σύννεφα και κλαίνε μέσα στο μυαλό του κάθε νου.
Το τραγούδι του χρόνου που περνά
κυνήγι λησμονιάς μέσα στα βουνά
σε θάλασσες μετέπειτα πηγαίνει
κόβει καημούς, νεκρούς μεταλαβαίνει.
Σηκώνει άγκυρα και φεύγει για τα ξένα
μα ξένο δεν είναι τίποτα από τα περασμένα
που μοιάζουνε τόσο πολύ καινούρια
ρούχα φορεμένα, κουρέλια και κουσούρια.
Μορφές παλιές το τυραννούν
λόγια που δαγκώνουν το πονούν
κι οι πληγές βαθιές μες στα φυλλοκάρδια
που μάτωσαν πολύ έξω στα κρύα βράδια.
Το τραγούδι του χρόνου, στη ψυχή λυγμός
φερέφωνο της λύπης και κατατρεγμός
τα τρένα βλέπει που φέρνουν όλο γύρα
ψάχνοντας για όνειρα με την καλή τους μοίρα...



Copyright © Χρήστος Δημούλας All rights reserved, 2017
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από ιμπρεσιονιστικό πίνακα (λάδι) του Tom Brown

Του ίδιου:

Σκύλος με Σπίτι

Ο Σκύλος με σπίτι, της βραβευμένης Γαλάτειας Γρηγοριάδου-Σουρέλη, παρουσιάζεται στο θέατρο Αυλαία για λίγες παραστάσεις αφού έκλεισε τα δύο χρόνια παραστάσεων με μεγάλη επιτυχία. Η σκηνοθεσία είναι της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη (την ξέρετε κυρίως από την υπερεπιτυχημένη παραγωγή, Οι 12 ένορκοι) όπως και η θεατρική διασκευή.
Το παραμύθι κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη ενώ έχει ήδη πουλήσει χιλιάδες αντίτυπα.

Για το έργο...

Ο Δημήτρης Κατσαΐτης και Όλα είναι σχετικά

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Δ.Κ.: Θα έλεγα πως η συγκεκριμένη ιστορία υπήρχε ανέκαθεν μέσα μου και απλά έψαχνε την κατάλληλη ευκαιρία για να βγει στο φως. Την απόφαση καταγραφής της την έλαβα ένα πρωινό καθώς πήγαινα βαριεστημένος στη δουλειά και χάζευα αφηρημένος από το παράθυρο του λεωφορείου τους πολύβουους δρόμους της Θεσσαλονίκης.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Δ.Κ.: Ένταση. Ασταμάτητη ένταση.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Δ.Κ.: Να δέσει τη ζώνη του και να ετοιμαστεί για μια ιστορία που θα τον αρπάξει από το λαιμό από την πρώτη λέξη της πρώτης αράδας της πρώτης σελίδας.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Δ.Κ.: Αν θα ήθελα να φανώ απόλυτα δίκαιος και κατατοπιστικός, τότε θα έπρεπε να αναφέρω όλες εκείνες τις τοποθεσίες στις οποίες εκτυλίσσεται η πλοκή του βιβλίου (και πιστέψτε με, είναι πολλές). Αν έπρεπε όμως να ξεχωρίσω μονάχα μία τότε θα επέλεγα τη χιονισμένη Νέα Υόρκη. Όσο για το χρονικό διάστημα, αυτό το αφήνω στη διακριτική ευχέρεια του καθενός. Άλλωστε, όταν απολαμβάνεις ένα ταξίδι ολάκερο το χρόνο του κόσμου να σου χάριζαν θα σου φαινόταν λίγος.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο.
Δ.Κ.: Μην ξεχνάς ότι και ένα σωστό δώρο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για λάθος σκοπούς. Δεν έχουν σημασία το μέγεθος και η αξία του. Το περιτύλιγμα και το περιεχόμενό του. Ακόμα και το ευτελέστερο αντικείμενο είναι σε θέση να επηρεάσει καταλυτικά τις ζωές μας. Από το σπουδαιότερο κατόρθωμα του κραταιότερου ηγέτη έως την πλέον ασήμαντη πράξη του πιο ποταπού ζητιάνου. Από ένα κρυμμένο σημείωμα σε μια ξεραμένη φτελιά μέχρι μια κατεστραμμένη γέφυρα σιμά σε έναν πυρπολημένο μύλο. Από ένα κοφτερό μαχαίρι και ένα οπλισμένο περίστροφο μέχρι την αποχαιρετιστήρια χειραψία ενός συντρόφου και τη σοφή συμβουλή ενός φίλου. Από το παρόν στο παρελθόν με ορίζοντα το μέλλον. Όλα διαμορφώνονται από εμάς, διαμορφώνοντας μας.
Όλα είναι σχετικά. Μα τίποτα πιο απόλυτο από την αγάπη στην καρδιά μας.

Το μυθιστόρημα του Δημήτρη Κατσαΐτη, Όλα είναι σχετικά, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή. Δείτε το εδώ!

Πόσο Τρόμο αντέχεις;

Έχεις νιώσει ποτέ σε ανάγνωση βιβλίου, πως παρά το γεγονός ότι το διαβάζεις με όλα τα φώτα ανοιχτά, εντούτοις σε έχει καταβάλει ένα σαγηνευτικό σκοτάδι που ξεπηδά από τις σελίδες του;
Αν ναι, τότε είναι σίγουρο πως σε αυτή την κατηγορία των βιβλίων θα βάλεις αμέσως και το συλλογικό έργο των εκδόσεων Ανάτυπο, με τον τίτλο «Τρόμος»!
Μια ματιά στο εξώφυλλο και στους επιλεγμένους συγγραφείς που το απαρτίζουν, είναι αρκετά ώστε να σε προϊδεάσουν για την αναγνωστική εμπειρία που σε περιμένει. Όπως σημειώνεται με λευκά γράμματα στο μαύρο οπισθόφυλλο πρόκειται για μια ανθολογία Τρόμου με μερικούς από τους πιο ταλαντούχους Έλληνες συγγραφείς του Φανταστικού.
Συγκεκριμένα πρόκειται για τους κάτωθι επιλεγμένους συγγραφείς: Ναούμ Θεοδοσιάδη, Γιώργο Δάμτσιο, Αντώνη Τουμανίδη, Βασίλη Γιαννάκη, Άρη Δεληγιαννίδη, Μάριο Δημητριάδη, Κυριάκο Χαλκόπουλο, Ηλία Ιορδανίδη, Λένα Κικίδου, Γιώργο Κωστόπουλο, Σταμάτη Λαδικό, Γιώργο Μεσολογγίτη, Αναστασία Κ. Καραμανλή, Δημήτρη Σεργιάννη και Θεόφιλο Γιαννόπουλο.

Ο Νάσος Κατσώχης και τα Νου-Τοπία

Πως σας ήρθε η ιδέα;
Ν.Κ.: Δεν μου ήρθε διαμιάς. Οι ιδέες κυοφορούνταν σε βάθος μεγάλου χρόνου, και κάποτε ωρίμασαν, ώστε να γίνουν αντικείμενο (συγ)γραφής.

Που γράψατε το βιβλίο σας;
Ν.Κ.: Στον χώρο μου, στη Θεσσαλονίκη. Βέβαια αρχικά, σε πρόχειρη μορφή, κομμάτια του βιβλίου ήταν από καιρό αποθηκευμένα στον "σκληρό δίσκο" του νου.

Πόσο χρόνο σάς πήρε η συγγραφή;
Ν.Κ.: Έγραφα κατά διαστήματα, σε συνολικό διάστημα ενάμιση χρόνου.

Πως θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Ν.Κ.: Με έναν λόγο! Μία λέξη: ουσιώδες...

Ο Εμμανουήλ Μαύρος και η Ανάσταση ψυχών


Σε συνοδεύουν άγγελοι με ανοικτή Αγκαλιά

Πορεία χωρίς γυρισμό, μα με αθάνατο Νου

Ράγισαν όλων οι καρδιές, άφωνους μας Αφήνεις.

Την Σωτηρία του πνεύματος, που τώρα προσεγγίζεις. 

Τρέμω στην απουσία του νου, ανάσα δεν μου μένει.

Άστρο της γνώσης λαμπερό, φεύγεις και ταξιδεύεις,

Είναι αυτό το φως που Σκόρπια αποζητάς,

Δάσκαλε του Ήλιου, της περιπέτειας στολίδι


Ήρεμα πέταξες γοργά από τον κόσμο το Ψυχωτικό.

 Ύστατο χαίρε στου δρόμου τα ανθισμένα γιασεμιά

Σε κήπους σε οδηγούν των Χρυσανθέμων η γιατρειά

Ωχρόφαιοι οι δούλοι του κράτους των δειλών

Νέα μορφή, νέα αρχή, για μια νέα Ανάσταση Ψυχών.

Ο Εμμανουήλ Μαύρος συμπληρώνει την ακροστιχίδα του τίτλου του μυθιστορήματος του. Η ακροστιχίδα είναι ένα παλαιό ποιητικό παιχνίδι στο οποίο τα αρχικά γράμματα των στίχων αν διαβαστούν από πάνω προς τα κάτω δίνουν μια λέξη ή φράση. Στην δική μου εκδοχή τα αρχικά γράμματα δίνουν τον τίτλο του έργου εκείνου που γράφει το παζλ και, εφόσον είναι ελεύθερος να συμπληρώσει τα αρχιγράμματα με όποιον τρόπο θέλει (μονολεκτικά, ποιητικά, περιγραφικά, κ.ο.κ. ακόμα και μονοσύλλαβα) ονόμασα την στήλη ΑκρότιτλοΠερισσότερα σαν και αυτό θα δείτε εδώ.

Το μυθιστόρημα του Εμμανουήλ Μαύρου, Ανάσταση ψυχών, κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική.

Φλωρέτα Ζάννα

Γεννήθηκε στον Άγιο Νικόλαο Μεσσηνίας το 1936 και το πραγματικό της όνομα ήταν Ανθή Στυλιανέα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη και υπήρξε δεύτερη σύζυγος του σκηνοθέτη και ηθοποιού Ντίνου Δημόπουλου.

Η Χρυσάνθη Ιακώβου και οι Τεθλασμένοι χρόνοι

Διαβάζοντας τη συλλογή της Χρυσάνθης Ιακώβου συναντώ χειμαρρώδη έργα, που διαβάζονται με μια ανάσα, διαθέτοντας όμορφες προσεγγίσεις στα θέματα που αφορούν. Κυρίως μου έμεινε ο αέρας από το ανοιχτό τζάμι του αυτοκινήτου που ανακατεύει λάγνα τα μαλλιά σε κάποιο ταξίδι, μια γεύση γλυκόπικρη ανακατεμένη με θαλασσινό αλάτι και ευωδιά λουλουδιών όπως μοιάζουν και μυρίζουν πάντα οι στιγμές που θα αξιωθούν να γίνουν ανάμνηση και, σε αντιδιαστολή, η άχρωμη γκρίζα τσιμεντένια πόλη με τα αφιλόξενα σκληρά της σίδερα και τους πολύπλοκους δρόμους όμοιους με λαβύρινθο. Ξεχώρισα τα καλοκαίρια, τον Αύγουστο, τον Ιούλιο... τη θάλασσα, τη βροχή, τον ήλιο κυρίαρχο... στιγμές, επιλογές, λύσεις, αποφάσεις, διαπιστώσεις, ισορροπίες... τα χείλη για φίλημα, τα σεντόνια στα κρεβάτια φτιαγμένα για έρωτα... και, παράλληλα, μια ύπαρξη να πρωτοστατεί σε όλη την έκταση, ματώνοντας μοιραία, όπως και όπου μπορεί μέσα από βανδαλισμούς, βεβηλώσεις, εξοστρακισμούς... Τα πάντα σε πορείες/διαδρομές που έγιναν λαβυρινθοσκοπικά, εξού και τεθλασμένες(;) όπως ο χρόνος στον τίτλο της. Ίσως κιόλας οι λαβύρινθοι να είχαν κι εκείνα τα κάτοπτρα με τους καθρέφτες... μπορεί να ήταν και παραμορφωτικοί αντανακλώντας σφαλμένα είδωλα, συγχύζοντας το μυαλό.

Η Νύχτα

Yard Gal

Προσφάτως είδαμε την παράσταση Η Νύχτα, Yard Gal, της Ρεμπέκα Πρίτσαρντ, σε σκηνοθεσία Τάσου Σαγρή, στο θέατρο Παραμυθίας, με τις Σ. Δούτσιου και Λ. Τσεσματζόγλου στους ρόλους, σε μετάφραση της Anna Holloway, σκηνικά Kenny Mac Lellan, video art της Άλκηστις Καφετζή και φωτισμούς του Γιώργου Παπανδρικόπουλου. Η μουσική της παράστασης αποτελούνταν από κομμάτια των Radiohead, Prodigy, Anne Clark, Lou Reed, Yann Tiersen, Total Eclipse, X-Dream, ATMOS, Sandman, Mikael Delta και Arcade Fire.

Η Αγγελίνα Ρωμανού και το Κλεμμένο αντίδωρο


Κουφάλες

Λέξεις

Εκβάλλουν

Μωβ

Μπατσίζουν

Εικονίσματα

Ναών

Ορθάνοιχτων


Ανάβουνε

Ντυμένες

Τριαντάφυλλα

Ίδιοι

Διαβόλοι

Ώρες

Ραμμένα

Ομοιώματα

Η Αγγελίνα Ρωμανού συμπληρώνει την ακροστιχίδα του τίτλου του της ποιητικής της συλλογής. Η ακροστιχίδα είναι ένα παλαιό ποιητικό παιχνίδι στο οποίο τα αρχικά γράμματα των στίχων αν διαβαστούν από πάνω προς τα κάτω δίνουν μια λέξη ή φράση. Στην δική μου εκδοχή τα αρχικά γράμματα δίνουν τον τίτλο του έργου εκείνου που γράφει το παζλ και, εφόσον είναι ελεύθερος να συμπληρώσει τα αρχιγράμματα με όποιον τρόπο θέλει (μονολεκτικά, ποιητικά, περιγραφικά, κ.ο.κ. ακόμα και μονοσύλλαβα) ονόμασα την στήλη Ακρότιτλο. Περισσότερα σαν και αυτό θα δείτε εδώ.

Θυσία

Σαν μεστό, χυμώδες σύκο που η τρυφερή του σάρκα υποχωρεί αβίαστα στο άγγιγμα των δοντιών κι η ολόγλυκη γεύση του πλημμυρίζει τους κάλυκες της ύπαρξης μου, θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την μοναδική αναγνωστική εμπειρία που βίωσα διαβάζοντας το ιστορικό μυθιστόρημα ΘΥΣΙΑ της Άννας Γαλανού, που αποτελεί το πρώτο μέρος της τριλογίας της ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.
Με φόντο την βενετοκρατούμενη Κρήτη, κάπου στο 1551, η οποία τότε ήταν γνωστή ως «Regno di Candia» ή ως «Ducato di Candia», δηλαδή ως «Βασίλειο του Χάνδακα» ή «Δουκάτο της Κάντια», αντίστοιχα, η συγγραφέας Άννα Γαλανού μας εξιστορεί την συναρπαστική ιστορία της ζωής της έφηβης αρχοντοπούλας με το πάλλευκο δέρμα, με τα πυκνά καταπράσινα δάση να πλαισιώνουν τις κόρες των ματιών της και με τις φλογάτες μπούκλες της να στεφανώνουν ντελικάτα το νεανικό, αθώο πρόσωπο της. Το όνομα αυτής Ρούσσα!

Χάρτινες μνήμες

Στο νέο του βιβλίο ο Χρήστος Φλουρής, τοποθετεί αρχικά τον αναγνώστη στη θέση του παρατηρητή. Γνωρίζουμε το ζευγάρι των πρωταγωνιστών, τη Χαρά και τον σύζυγο της Θανάση, κοιτάζοντας λες από την κλειδαρότρυπα την ζωή και την καθημερινότητά τους. Οι δυο τους αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα υποδειγματικών συζύγων κι ο γάμος τους είναι από εκείνους τους φαινομενικά τέλειους, που κανείς δεν αντιλαμβάνεται πόσο προβληματικοί είναι, κι όταν έρθει το διαζύγιο μένουν άπαντες ενεοί.

Πρόσκληση σε μια ανθρώπινη εξομολόγηση δίχως σύνορα

Το βιβλίο «Αγάπες δίχως Σύνορα» της συγγραφέως Γεωργίας Καραβέργου-Γκριμούλα θα το παρομοίαζα ως ένα εξομολογητικό μήνυμα κλεισμένο σε μπουκάλι που έχει αφεθεί στον ωκεανό των λογοτεχνικών βιβλίων. Κι είναι μοιραίο σε ποιους εκλεκτούς αποδέκτες–αναγνώστες τελικά θα επιλέξει η τύχη να το ανοίξουν…
Μέσα του εσωκλείεται μια ιστορία που είναι αφιερωμένη στους Έλληνες μετανάστες που ζούνε στην Αμερική. Όπως γράφει και η ίδια η συγγραφέας λίγο πριν το τέλος του βιβλίου, υπάρχουν μέσα του συναισθήματα και δάκρυα που ακολουθούν πάντα τους ξενιτεμένους. Η απόσταση, η νοσταλγία σε κάνουν φορές-φορές να μη θες τίποτα, παρά μονάχα να ‘χεις φτερά για να πετάξεις δίπλα σ’ εκείνους που αγαπάς.

Η γριά βαλίτσα

Attention, s’il vous plaît!

Μη μου πείτε! Εντυπωσιακή η έναρξη! Μόνο που δεν είναι δική μου. Με αυτόν τον τρόπο ο Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης ξεκινά το ταξίδι της συγγραφής, του τέταρτου βιβλίου του, και για να γίνω πιο σαφής, με αυτόν τον τρόπο ξεκινά την αφήγηση εκείνη. Η ηρωίδα του μυθιστορήματος δηλαδή, που από την πρώτη κιόλας αράδα δείχνει πόσο κοσμογυρισμένη είναι. Και δεν είναι άλλη, από μια βαλίτσα που τη λένε Λίτσα. Βαλίτσα-Λίτσα. Καταλαβαίνετε. Όλες οι κοπέλες διαθέτουν ένα χαριτωμένο χαϊδευτικό κι εκείνη κατέληξε με το Λίτσα όπως μας παραπονιέται κι η ίδια στην κατάθεση ψυχής [Τι; Μόνο μυαλό, μνήμη, αισθήματα και γλώσσα διαθέτει η βαλίτσα; Αφού θυμάται, ονειρεύεται, αναπολεί και μιλάει, συνειρμικά φαίνεται ότι διαθέτει και ψυχή]... όπως λοιπόν μάς παραπονιέται κι η ίδια στην κατάθεση ψυχής που ακολουθεί, θα προτιμούσε ένα Λίλιαν που είναι πιο... κάτι, πιο σικ, πιο μουσικό, πιο εύηχο, πιο κοσμικό... έστω ένα Λία... αλλά δεν ήταν τυχερό· έμελλε να πορευτεί με το Λίτσα.

Ο δαίμονας της μνήμης

Είναι φορές που ο όγκος ενός βιβλίου δε σχετίζεται με τη λογοτεχνική του αξία, που ο αριθμός των σελίδων του είναι απλά δείγμα της περιεκτικής και συμπυκνωμένης γραφής του. Μια τέτοια περίπτωση θεωρώ πως είναι «ο Δαίμονας της Μνήμης» του Άγγελου Φιλύδη.
Μια νουβέλα που πραγματεύεται ένα θέμα που φαινομενικά έχουμε «εξοικειωθεί» μαζί του, αυτό της επίδρασης του αλκοόλ στον ψυχισμό ενός ανθρώπου και στην περαιτέρω επίδραση που παρασέρνει σαν ντόμινο ολόκληρη την οικογένεια που τον περιβάλλει. Αυτήν ακριβώς την εξοικείωση έρχεται να μας υπενθυμίσει ο Φιλύδης δίνοντάς μας μια «γροθιά» που πονάει: γιατί να είμαι εξοικειωμένος με το πρόβλημα του διπλανού μου, γιατί το αποσιωπώ, γιατί ζω σε έναν κόσμο που δέχεται ως πραγματικότητα την ενδοοικογενειακή βία, γιατί τόσος πόνος και ποια η συμμετοχή μου στην αιώνια διατήρηση αυτού του καθολικού πανανθρώπινου πόνου;

«Προχωρώ ό,τι κι αν γίνει», Ιωάννα Χρυσάκη

Πως μετράμε... την ευτυχία;
Ι.Χ.: Η ευτυχία ως συναίσθημα και ιδανικό μετριέται με στιγμές ζεστασιάς, αγάπης και με το μέγεθος του πλούτου που δημιουργείται με την εσωτερική πληρότητα.

Την δημιουργία;
Ι.Χ.: Η δημιουργία μετριέται με την ένταση των συναισθημάτων που τείνουν να εκραγούν, να μορφοποιηθούν ως ύστατη προσπάθεια του δημιουργού προς την Αθανασία. Επιτυγχάνεται με τον συγκερασμό των ψυχικών ερεθισμάτων του δημιουργού και του αποδέκτη του, του κοινού.

Την επιτυχία;
Ι.Χ.: Η επιτυχία μετριέται με το κατά πόσο εμπνέει ο δημιουργός το κοινό-συνανθρώπους του, και κρίνεται εν ζωή ή, θ' ακουστεί λίγο μακάβριο, μετά  θάνατον εκ του αποτελέσματος και της αποδοχής του έργου του.

Από τις σκέψεις του ποδαριού

Γράφει η Ιωάννα Χρυσάκη
Είμαστε οι επιλογές μας.
- Αλήθεια εσύ το πιστεύεις αυτό;
- Εσύ τι λες; Η μοναξιά με τι πληρώνεται;
- Με το αίμα της φιλαυτίας μας.
- Δηλαδή, τι εννοείς μικρή φιλόσοφε; Επιλέγουμε το άλλο μας μισό από εγωισμό;
- Αν δεν ικανοποιήσουμε την ψυχαναγκαστική αυτή ανάγκη μας για άμεση ικανοποίηση-επιβεβαίωση του ΕΓΩ μας σε αναγνωρίσιμο άρα ασφαλές έδαφος δεν ερωτευόμαστε.
- Επιλέγουμε τον σύντροφο μας από ανάγκη λοιπόν; Πάλι γίνεσαι κυνική. Τι θα κάνω μ' εσένα;
- Και με το "Εμείς" τι γίνεται;, τη ρώτησε κοιτώντας την εξεταστικά κι επίμονα όπως συνήθιζε πάντα.
- Αεί ο Θεός ο Μέγας γεωμετρεί...1+1=1, οπότε 1εγώ + 1εγώ = εμείς; Είδες; Ούτε ο Θεός συμφωνεί που τα πάντα εν σοφία εποίησε!
- Είσαι η πιο εκνευριστική γυναίκα που έχω γνωρίσει!
- Κι εσύ κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια;
- Φτάνει! Βαρέθηκα τις Ανοησίες. Να τί θα κάνω στο αυθάδικό σου στοματάκι μικρή "γλωσσού"! της φώναξε και την τράβηξε βίαια κοντά του σφραγίζοντάς το με ένα φιλί γεμάτο πάθος.
Εκείνη ξαφνιάστηκε και πήγε να κάνει ένα βήμα πίσω, όμως την τράβηξε ξανά.
Ένιωσε να την διαπερνά σ' όλο της το κορμί μια πρωτόγνωρη μα και πρωτόγονη γλυκιά ανατριχίλα που δεν είχε ξανανιώσει.
Κι εκείνος ξαφνιάστηκε απ' την αντίδρασή του.
Εκείνη το αντιλήφθηκε ενστικτωδώς και είπε κρύβοντας όσο πιο καλά μπορούσε την ταραχή της...
- Ένα θα σου πω. Μόνοι μας γεννιόμαστε και μόνοι μας πεθαίνουμε, όλο το ενδιάμεσο είναι απλά μια διαδρομή προς το Τέλος...
Γύρισε την πλάτη και ξεμάκρυνε με αργό αλλά σταθερό βήμα.


Copyright © Ιωάννα Χρυσάκη All rights reserved, 2017
Το έργο αποτελεί απόσπασμα διηγήματος της ίδιας
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από τον πίνακα του Roy Lichtenstein (μέγας εκπρόσωπος του κινήματος της pop art), Kiss V

Με κοινή συνισταμένη την θάλασσα…

Το βιβλίο της συγγραφέως Κατερίνας Θεοδωράκη «Θάλασσα… Άνασσα…» μας μιλά για ανθρώπους που αναζητούν την εσωτερική τους ευτυχία.

Η γραφή της δημιουργού είναι απολύτως εξομολογητική, αφού βουτά με σεβασμό στις απόκρυφες σκέψεις των ηρώων της και μας ξεναγεί αναλυτικά στην ψυχοσύνθεση του εκάστοτε ήρωα που αναλαμβάνει να μας συστήσει.
Ξεκινάμε με την Δάφνη, όπου όλοι είχανε να λένε πως ως η δεύτερη σύζυγος του Πέτρου Γεωργίου είχε μια πολύ κοφτερή γλώσσα, που μπορούσε να σε εκμηδενίσει, αν έπρεπε. Πρόκειται για μια αρχαιολόγο–συγγραφέα που τα παλιά αντικείμενα αποτελούσαν πηγή έμπνευσης για αυτήν. Άκουγε και φανταζόταν. Άκουγε και μεταφέρονταν σε άλλα μέρη, σε άλλες εποχές. Ως προσωπικότητα ήταν απίθανη όταν την έπιανε η κρίση του αυτοσαρκασμού. Ήταν απόλαυση να την ακούς να αναλύει και να αναλύεται με αυτομαστίγωση.

Η αμφισβήτηση στα κόμικ

Είναι το βιβλίο της Κωνσταντίνας Πίστα για το πώς τα κόμικ αμφισβητούν τον κόσμο μας, το κοινωνικό σύστημα, τις δομές του και την καθημερινότητα. Και για να ακριβολογούμε, πώς αμφιβάλλουν (για) τον κόσμο των μεγάλων οι: Charlie Brown του Schulz, Mafalda του Quino και το Σπουργίτι του Αρκά όντας όλοι τους πολύ μικρής ηλικίας. Εντάξει, και η Μνημόνικα της ίδιας που αναλαμβάνει δράση όταν η μελέτη των τριών πρώτων ολοκληρωθεί.

Αμνησία

Γράφει ο Πέτρος Βαζακόπουλος
Αμνησία μου λες και πάω να τρελαθώ.
Μου χτυπάς όλα τα λάθη μου και ξανά εδώ.
Με έχεις αφημένο στο σκοτάδι στον πάτο του πηγαδιού.
Μόνο να βγω από εδώ μέσα που το σκοτάδι έχει γίνει πίσσα.
Μα φοβάμαι μήπως είναι καλύτερα.
Αναρωτιέμαι αν υπάρχει φως.

Η Φωτεινή Ναούμ και η Υγρή πόλη


Ύστερα, επέστρεψαν όλοι εκεί. Σε μια πόλη για όσους ονειρεύτηκαν, για όσους τόλμησαν, για όσους δεν ξέχασαν.

Γλέντησαν κάθε κομμάτι της σάρκας τους. Ρούφηξαν κάθε ηδονή που ανατίναζε τα θεμέλια των πρέπει τους.

Ράντισαν με το πείσμα τους τα δέντρα των σπιτιών, τους δρόμους που έβγαζαν στην Ερμού και στη Σκεπαστή Αγορά.

Ήταν οι μέρες φωτεινές, έκαιγε ο ήλιος πάνω απ τα κεφάλια τους κι όλοι πιστοί. Κάποιοι στη δουλειά, άλλοι στα θεία, κι άλλοι στον έρωτα.


Παραδομένοι ήταν όλοι στη μοίρα τους, ανίσχυροι άνθρωποι, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς.

Όχι. Τη μοίρα τους την έπαιξαν στα ίσα. Την προκάλεσαν. Την διάλεξαν και τους διάλεξε. Την πόνεσαν και τους πόνεσε.

Λέρωσαν την αθωότητά τους, μα δεν την έχασαν ποτέ.

Ήταν λένε μια πόλη υγρή. Κι όμως, εγώ το ξέρω, πως ήταν πάνω από όλα, μια πόλη μαγική.

Η Φωτεινή Ναούμ συμπληρώνει την ακροστιχίδα του τίτλου του νέου της μυθιστορήματος. Η ακροστιχίδα είναι ένα παλαιό ποιητικό παιχνίδι στο οποίο τα αρχικά γράμματα των στίχων αν διαβαστούν από πάνω προς τα κάτω δίνουν μια λέξη ή φράση. Στην δική μου εκδοχή τα αρχικά γράμματα δίνουν τον τίτλο του έργου εκείνου που γράφει το παζλ και, εφόσον είναι ελεύθερος να συμπληρώσει τα αρχιγράμματα με όποιον τρόπο θέλει (μονολεκτικά, ποιητικά, περιγραφικά, κ.ο.κ. ακόμα και μονοσύλλαβα) ονόμασα την στήλη Ακρότιτλο.

Το μυθιστόρημα της Φωτεινής Ναούμ, Υγρή πόλη, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα. Θα το βρείτε εδώ! Διαβάστε και ένα απόσπασμα.

Η Εβίτα Καφούρου για το Μου λείπεις

Πως σας ήρθε η ιδέα;
Ε.Κ.: Το 2014 σε μία εκπομπή του μαγικού ραδιοφώνου μας δόθηκε ο τίτλος «μου λείπεις» για την καθιερωμένη μας ιστορία της Δευτέρας… Αποφάσισα να γράψω ένα μικρό παραμυθάκι και το μυαλό μου πήγε στην Πάρο και τα καλοκαίρια μου στο νησί… Εκεί κάθε Αύγουστο γίνεται ένα δρώμενο με πειρατές να κλέβουν νησιωτοπούλες. Πάντα μου έκανε εντύπωση εκείνη η εποχή και το τι θα πέρναγε ο κόσμος και τα χωριά... Έτσι θέλησα να κλείσω την Πάρο και την ιστορία της σε ένα παραμύθι που αρχικά ήταν δυο τρεις σελιδούλες για την εκπομπή ίσα ίσα, και μετά μεγάλωσε και έγινε ολόκληρο βιβλίο… Ένα κοχύλι που μιλά, μας οδηγεί στην λύση ενός μυστικού και μας κρατά σε αγωνία ως το τέλος του βιβλίου.

Που γράψατε το βιβλίο σας;
Ε.Κ.: Σπίτι μου στον υπολογιστή μου. Το μυαλό όμως έτρεχε στα γνωστά λημέρια του νησιού μου, και την όμορφη παραλία τού Λογαρά με τα βράχια που οδηγούν στην παραλία της Πούντας…

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Ε.Κ.: Για την ιστορία του ραδιοφώνου χρειάστηκα λίγες μέρες… για να γίνει βιβλίο όμως, φτάσαμε στο 2017 γιατί όλο το διόρθωνα. Το αποτέλεσμα ωστόσο με δικαιώνει γιατί πρόκειται για ένα βιβλίο με σπουδαία εικονογράφηση και καλή ποιότητα χαρτιού… Θα το ευχαριστηθούν πολύ τα παιδιά.

 Πως θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Ε.Κ.: Ελκυστικό και για όλες τις ηλικίες… Ακόμα και για μεγάλους όπως πολλοί μου λένε. Μία κυρία που το διάβασε μου είπε ότι για μας κάνει περισσότερο καλό από τα παιδιά. Το είχαμε ανάγκη… Εγώ με αυτό δεν μπορώ παρά να χαρώ γιατί όντως θα ήθελα να απευθυνθώ σε όλους!

Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;
Ε.Κ.: Νομίζω το σενάριο του γενικά… τη σύλληψη της έμπνευσης… Μια φίλη έγραψε, δικαιώνει τον αναγνώστη για την επιλογή του…
Σε δεύτερη φάση αγάπησα τους ήρωες του, επειδή έβαλα δικούς μου ανθρώπους ως ονόματα.

Αγγέλα

Είδαμε πρόσφατα την Αγγέλα, του Γ. Σεβαστίκογλου, στο θέατρο Altera Pars, σε σκηνοθεσία του κ. Π. Νάκου.
Πρόκειται για ένα εξαιρετικό κείμενο, γραμμένο του 1957, στην Μόσχα -χρονιά που εγκαταστάθηκε το ζεύγος Σεβαστίκογλου-Ζέη εκεί, ύστερα από την παραμονή τους στην Τασκένδη. Ο Σεβαστίκογλου ήθελε να γράψει ένα κείμενο για να το ανεβάσει ο Κουν, καίτοι γνώριζε πολύ καλά πως αυτό ήταν αδύνατο να συμβεί την εποχή εκείνη. Κι έγραψε την Αγγέλα. Γνωρίζουμε πως το έργο είχε τελειώσει μέχρι το καλοκαίρι του ’57 κι έως το φθινόπωρο του ιδίου χρόνου ήταν έτοιμη και η ρωσική μετάφρασή του. Ανέβηκε με επιτυχία από το θέατρο Βαχτάγκοφ. Το 1964 το ανεβάζει κι ο Κουν στην Ελλάδα με την κ. Μάγια Λυμπεροπούλου σε ένα από τους βασικούς ρόλους. Κι από κει και πέρα το έργο παίρνει τον δρόμο του, για να φτάσει σήμερα να θεωρείται ένα από το κορυφαία -για να μην πω το καλύτερο- έργα της νεοελληνικής δραματουργίας.

«Η ζωή είναι μια μελωδία», Βασιλική Τσιαλκατούρα

Τι εστί έρως;
Β.Τ.: Δεντράκια χαραγμένα με καρδούλες και ονόματα μουσικές που σε καλούν να χορέψεις στον ρυθμό τους. Πεταλουδίτσες στο στομάχι.

Πιστεύεις στα ζώδια;
Β.Τ.: Ναι.

Τι δώρο θα έκανες σε έναν εχθρό σου;
Β.Τ.: Ό,τι θα επιθυμούσε περισσότερο.

Έχεις κατοικίδιο;
Β.Τ.: Όχι. 

Ποια είναι η αγαπημένη σου ομάδα;
Β.Τ.: Παναθηναϊκός, ΑΕΚ

Καραμελάκια ή σοκολατάκια;
Β.Τ.: Σοκολατάκια.

Μαύρο ή άσπρο;
Β.Τ.: Άσπρο.

Το αίνιγμα της κερασόπιτας

Γνωρίζοντας τη Βάσια Ακαρέπη προσωπικά και την αγάπη με την οποία δίνεται στη συγγραφή, δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο μπορώ να είμαι αντικειμενικός για το δεύτερο λογοτεχνικό της έργο για ενήλικες με τίτλο «Το αίνιγμα της κερασόπιτας». Η Βάσια αγαπά να εκφράζεται με τις λέξεις και νομίζω πως η λέξη «μεράκι» δε θα μπορούσε να είναι πιο αντιπροσωπευτική για τη σχέση που έχει αναπτύξει με τη διαδικασία αυτή της αποτύπωσης συναισθημάτων και κόσμων πάνω στο χαρτί.
Ο τίτλος του μυθιστορήματος είναι αποκαλυπτικός ως προς τα δύο κεντρικά στοιχεία του, το μυστήριο και τη γλυκύτητα των γεύσεων που κυριολεκτικά ξυπνούν τις αισθήσεις της όσφρησης και της γεύσης κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης.

Λίγη ζωή ακόμη

Γράφει η Μαίρη Τσίλη
Είναι κάτι καλημέρες στην ζωή μου, τόσο ξαγρυπνισμένες που δυσκολεύομαι καλημέρα να τους πω δίχως καφέ και από το τσιγάρο μου καπνό.
Να πάει μια στάλα μεσημέρι ρε φίλε μου, να ανοίξω ένα παράθυρο, μια πόρτα και να νιώσω τί καιρό κάνει εκεί έξω. Να φορέσω ή να βγάλω το ζακετάκι που με χουχουλιάζει σαν γονιός που δεν έχω και που ακόμα νιώθω πως με προσέχει.
Κι ύστερα να φοράω ένα ρούχο που το έχω για γούρι και για καλό.
Μην φανταστείς κάτι σπουδαίο.
Ένα μπλουζάκι που μόλις το έβγαλα από το πλυντήριο ασιδέρωτο κι επάνω μου το φορώ.
Βγαίνω στο σεργιάνι με αχτένιστα μαλλιά και τα γυαλιά ηλίου από επάνω για να κάνω στυλ δήθεν.
Μαζεύω στιγμές, καλημέρες, και άλλες κουβέντες.
Πού να ήξεραν όλοι ότι θα τις κρατήσω σαν παρηγοριές και σαν παρέα μου, όταν γυρίσω σπίτι και έρθει το δειλινό.
Θα μαγειρέψω κάτι και μέσα στις μυρωδιές του φαγητού θα ξεχαστώ και θα εξατμιστώ.
Δεν θα πονάει από μοναξιά η ψυχή μου.
Θα στρώσω με τα πόδια μου τα χαλάκια και ας χαλιέμαι μέσα μου εγώ.
Δεν αντέχω τις καλησπέρες.
Πεθαίνουν για να γίνουν καληνύχτες κι εγώ γαμώτο θέλω σαν τρελή λίγη ζωή ακόμη.


Copyright © Μαίρη Τσίλη, All rights reserved, 2017
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από πίνακα του Henri Matisse, Χρυσόψαρα, 1911
Της ίδιας:

Η Κάρεν Στόουν δε μένει πια εδώ

Το ερωτικό και υπαρξιακό δράμα της Μαίρης Μιχαλάτου παρουσιάζεται με τη μορφή θεατρικού αναλογίου για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων στο θέατρο Studio Κυψέλης και, παράλληλα, συμπίπτει με τα δέκατα γενέθλια των Θεατρίνων Θεατές.
Στην υπόθεση... μια γοητευτική ηθοποιός προσπαθεί να θυμηθεί τη ζωή της, τους έρωτες, τις προδοσίες και εκείνους που την αγάπησαν. Η Κάρεν Στόουν επιστρέφει εκεί που "έζησε", στη Ρώμη, για να επανεξετάσει, να προσδιορίσει, να συμπεράνει... Οι μνήμες επιστρέφουν, οι πρωταγωνιστές ατόφιοι παρόντες και μοιραία έρχεται κι ο απολογισμός. Θα καταφέρει να θυμηθεί ποια πραγματικά ήταν;

…λεφτά, σεξ και ζωές γεμάτες ψέματα και λάθη

Λεφτά, σεξ, αγορασμένα συναισθήματα, μυστικά, οργή και ζωές γεμάτες ψέματα και λάθη.

Αυτά τα στοιχεία διαπίστωσα πως συνθέτουν την πλοκή του μυθιστορήματος «Ζωές στο κόκκινο» του συγγραφέα Άγγελου Πετρουλάκη.

Στις σελίδες του βίωσα ένα έργο γραμμένο με τρόπο που αναδεικνύει τον ανταγωνισμό του «φαίνεσθαι» και του «είναι». Στην προσπάθεια μάλιστα του συγγραφέα να περιγράψει την απόλυτη αποτύπωση αυτής της κατάστασης, χρησιμοποιεί λέξεις και συμπεριφορές ωμές που σοκάρουν, διαλύοντας τους όποιους πυλώνες της πραγματικής ή υποτυπώδους ευγενείας που συνάδουν στις καθημερινές, κοινωνικές μας σχέσεις.

Η Τατιάνα Τζινιώλη Μετά τα μεσάνυχτα. Manhattan #2

Μία στιγμή ήταν αρκετή για να αλλάξει τη ζωή του. Ένα δυστύχημα του πήρε την κοπέλα του μακριά, την ψυχή του, τον κόσμο του όπως την έλεγε. Κάθε χρόνο κοντά στην επέτειο του ατυχήματος τα όνειρα τον κατακλύζουν. Όνειρα που δεν τον αφήνουν να ξεχάσει. Μέχρι που επέστρεψε εκείνη, η αδελφή του κολλητού του, η Λέξι. Η ζωντάνια της έγινε το φως στο σκοτάδι του, η λύτρωσή του. Το ταξίδι τους θα ξεκινήσει, όμως η καρδιά του πονά ακόμη. Θα έχει η Λέξι τις αντοχές που χρειάζεται για να μείνει κοντά του; Εκείνη δεν δίνει την καρδιά της πουθενά καθώς δε θέλει τις δεσμεύσεις κανενός είδους και εκείνος ζει στο παρελθόν. Θεωρητικά, οι δυο τους είναι μία καταστροφική ιδέα. Με φόντο την όμορφη πόλη της Νέας Υόρκης, οι δυο τους παλεύουν με τους δικούς τους δαίμονες. Θα καταφέρουν να τους νικήσουν;[1]
Τατιάνα Τζινιώλη
Το μυθιστόρημα της Τατιάνας Τζινιώλη, Μετά τα μεσάνυχτα, Manhattan #2, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή. Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ.

Περισσότερα από/για την Τατιάνα Τζινιώλη:
Η Τατιάνα Τζινιώλη και το Ένα βράδυ
«Μάλλον πιστεύω στα ζώδια», Τατιάνα Τζινιώλη
Η Τατιάνα Τζινιώλη για το Road trip
Η Τατιάνα Τζινιώλη για Το ημερολόγιο μιας νύφης

ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Κωνσταντίνος ΙωακειμίδηςΑγγελίνα ΡωμανούΘανάσης ΛιακόπουλοςΦώτης ΣιμόπουλοςΜιχαήλ ΆνθηςΒασίλης ΤσικάραςΗλιάδα Γκανά
Ελίνα ΒαρβαγήρουΓεωργία Καραβέργου-ΓκριμούλαΛιλή ΓάτηΧάρης ΛιαντζίρηςΧρίστος ΒούζαςΛογοτεχνικές πένες 2016Αγγελική Μαρίνου
Κατερίνα ΘεοδώρουΣήφης ΖερβουδάκηςΒασίλης ΤσικάραςΓιώργος ΣακκάςΒάσια ΑκαρέπηΘεοφάνης ΠαναγιωτόπουλοςΑλεξάνδρα Μυλωνά