ΚΕΡΔΙΣΤΕ: Προσκλήσεις: O Fellini και τα όνειρα των κλόουν *** Μυθιστορήματα: Να ονειρευτώ ξανά * Το χνάρι που δεν έσβησε * Μικρό λευκό κοχύλι * Maestra * Εφαπτόμενες ζωές * Ξέχνα τις αναμνήσεις * Το τριανταφυλλάκι * Ο δρόμος για την κόλαση * Οι γρίφοι του θανάτου * Τζεμίλα Άγια * Η γριά βαλίτσα * Το 8ο αμάρτημα

Ο Δημήτρης Βαλλάτος και Η ιστορία της αλιείας

Διαβάζοντας τη συλλογή... το πρώτο πράγμα που σημειώνω νοερά στο μυαλό μου είναι ότι δεν απευθύνεται σε εκείνο το "ειδικό" κοινό που αποτελούν οι αναγνώστες της ποίησης, ούτε σε κάποιο άλλο "ιδιαίτερο" κοινό πιο κουλτουριάρικο ή μυημένο, αλλά σε όλους τους αναγνώστες και σε όποια κατηγορία κατατάσσονται: βιβλιόφιλοι, βιβλιοφάγοι, μόνιμοι ή περιστασιακοί κ.ο.κ. Και με αυτό το πρώτο πλεονέκτημα-μεγάλη κατάκτηση συνεχίζω να καταγράφω τα χαρακτηριστικά του βιβλίου που χωρίζεται σε τρία μέρη: Τα Αγκίστρια (ή ποιήματα) είναι τα μεσαίας έκτασης έργα, ικανά να αγκιστρώσουν τον αναγνώστη όπως φιλοδοξεί ένα αγκίστρι απέναντι σε ένα ψάρι, τα Δίχτυα (ή πεζά) δηλαδή τα μεγαλύτερης έκτασης έργα που φιλοδοξούν να εγκλωβίσουν περισσότερα του ενός ψάρια και τα Δολώματα (ή θραύσματα) που αποτελούνται από μικρές λιχουδιές με σκοπό να προσελκύουν το ψάρι -όπου ψάρι/-α εσύ κι εγώ. Ως εκ τούτου, υπάρχει ποικιλομορφία στις δομές και τις φόρμες αλλά θα εντοπίσετε πολλά κοινά στοιχεία σε ύφος, θέματα, περιγραφές και γλώσσα... με πρωταγωνιστή, θα έλεγα, το παιχνίδι με τον Χρόνο που αποτελεί σταθερά σε όλη την έκταση. Του αρέσουν και οι αντιστροφές: αντιστρέφει φράσεις διασκεδάζοντας τις εντυπώσεις, δομώντας και αποδομώντας συνιστώσες, κερδίζοντας εντυπώσεις ή προσφέροντας ολοκληρωμένες οπτικές επί του εκάστοτε θέματος.

Το φως του βάθους, και ταυτόχρονα,
Το βάθος του φωτός.

Όμως, είναι άλλο πράμα η λάμψη της νύχτας
από αυτή τη νύχτα της λάμψης, δε νομίζεις;

Για μια στιγμή ονειρεύομαι ακόμα
Ορισμένες εικόνες
Για μια στιγμή ορισμένες εικόνες
Με ονειρεύονται

Διώξε τη νύχτα του πόνου, πόνεσε το διωγμό της νύχτας.

Επαναλαμβάνει στίχους με ελάχιστες, αδιόρατες διαφοροποιήσεις, τόσο μικρές που οπτικά φαίνονται ίδιοι και βάζει μέσα στα έργα του τίτλους άλλων ή το αντίστροφο σα να επιδιώκει την αλληλοσύνδεση όλων μεταξύ τους.
Διάφορα χρώματα εισβάλλουν ένα ένα, σταδιακά. Εκεί που πρωταγωνιστεί το γαλάζιο (και είναι πάντα γαλάζιο -ούτε μπλε, ούτε σιέλ, ούτε τυρκουάζ...) έρχεται το λευκό, το πράσινο, το κόκκινο, το κίτρινο, το μωβ και το χρυσό ενώ προσέχω ότι υπάρχει τεράστια σύνδεση του κόκκινου με το πράσινο σε όλο το βιβλίο.

Το κόκκινο, το αίμα του πράσινου.

Κι αν μιλάω για το μωβ με αυτόν τον τρόπο είναι επειδή με αυτή τη γραφή προτιμήθηκε, όπως και το τραίνο για παράδειγμα, εκπέμποντας τη νοσταλγία που έρχεται από κάτι αγαπημένο του παρελθόντος ενώ πολλά κύρια ονόματα εμφανίζονται χωρίς κεφαλαίο, σηματοδοτώντας ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του δημιουργού που δεν "χαλαλίζει" τα κεφαλαία του ένεκα γραμματικής αλλά με γνώμονα δικές του συνιστώσες. Στα στοιχεία θα τον απασχολήσει το φως με το σκοτάδι, το νερό κι η θάλασσα, η γη με το περιβάλλον.
Πάμπολλες ρήσεις με προκαλούν να κάνω πάμπολλες υπογραμμίσεις για να κρατήσω τις φράσεις και να τις (ξανα-)δω έξω από το πρίσμα των στίχων ή των αράδων. Κάποιες δε, είναι ιδιαιτέρως ελκυστικές καθώς επαναπροσδιορίζουν παροιμίες χωρίς όμως να διαταράσσουν ό,τι ισχύει.
Αμαρτία, να επαναλαμβάνεσαι.

Καλύτερα να σου βγει το όνομα παρά το μάτι.

Ειδικά ο καθαρός ουρανός είναι που φοβάται τις αστραπές.

Τέλος, παρατηρώ ότι του αρέσουν οι προτάσεις που δομούνται με ομόηχες λέξεις, ομόριζες ή λέξεις που γράφονται με τα ίδια γράμματα -όπως οι γλωσσοδέτες(;) και αμέσως θυμάμαι τα αγκίστρια με τα δολώματα και σκέφτομαι μήπως θέλει να δέσει τον αναγνώστη.

Αναπνοή τόσο μακρινή όσο το όνειρο μιας γαλήνιας γαλάζιας
γαζίας. Ο χαλαζίας και ο γαλαξίας γαλουχούν το μέλλον μας.


Προσθέτει και κάποια αξιώματα στους κανόνες του κόσμου -με τον τρόπο του- όπως:

Ξανά το ίδιο τίποτε δεν θα υπάρξει...

Το κέντρο του κόσμου δεν μπορεί να προσδιορίσει τον
Εαυτό του ως τέτοιο.

Να θέτεις ερωτήματα, άλλος τρόπος να σου εμφανιστούν
Οι απαντήσεις δεν υπάρχει.
Κάνει ερωτήσεις και διαθέτει γόνιμο χιούμορ.
Ειδικά το γρασίδι είναι που πρέπει να πατάμε.

Έχω πάρει λάθος τραίνο, γαμώτο! Θα κατέβω.

Απ' έξω είμαστε ή από μέσα;

Η ζωγραφική έχει τον Πεσσόα της;

Τελοσπάντων, ας μην χαλάμε τις καρδιές μας, εφόσον δεν ξέρουμε πώς να τις διορθώσουμε.

Αν πρέπει να μείνει κάτι όμως... κράτα την προτροπή να διαβάσεις μέσα κι ανάμεσα στις λέξεις και όχι τις λέξεις αυτές καθαυτές γιατί αυτό που γράφει δεν είναι κι εκείνο που λέει. Αφήσου στην εμπειρία και θα εμφανισθούν οι ανταύγειες, οι συμβουλές και τα νοήματα. Απόλαυσε το ταξίδι και κράτησε όλες εκείνες τις απίθανες αποχρώσεις, τις διαύγειες, την ομορφιά του. Ίσως επειδή, πέρα από κάθε άλλο, παραμένει αισιόδοξος και χαμογελαστός.

Μη φοβάσαι να ζήσεις, άλλη λύση δεν βρέθηκε μέχρις στιγμής.

Από βλακεία πεθαίνουμε.
Κλικ για περισσότερα της Τζένης Κουκίδου
Ο Δημήτρης Βαλλάτος απαντά για τη συλλογή του, Η ιστορία της αλιείας (για τον τίτλο θα 'χεις καταλάβει ποιό είναι το πνεύμα ενώ για το έργο του ίδιου που κοσμεί το εξώφυλλο, δε θα μπορούσα να σκεφτώ κάτι άλλο πιο ταιριαστό: αντιθέσεις, αντιστροφές, καθρεφτισμοί, φως-σκοτάδι, αγκίστρια και ψάρια).
Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Δ.Β.: Η ειρήνη των λέξεων.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Δ.Β.: Πράσινο.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Δ.Β.: Να χρησιμοποιεί γαρίδα για δόλωμα.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Δ.Β.: Στην Θεσσαλονίκη, μία ημέρα και μία αιωνιότητα.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Δ.Β.: Κάθε κόκκος άμμου της ερήμου με γνωρίζει.
Εκκρεμεί ο κόσμος, μπορεί κι αλλιώς;
Να είναι καλοκαίρι (και είναι)
Και να είσαι υπό την εποπτεία της θάλασσας.
Κάθε καλοκαίρι αποχωρίζεσαι και μια ηλικία της
Θάλασσας.
Κάθε ανάγνωση προϋποθέτει μια σιωπή.
Την σιωπή μέσα στην οποία υπαγορεύτηκε
Στον γραφέα το έργο.
Εμείς του δεκαπεντάυγουστου οι ενδοεκδρομείς
Την γλώσσα δεν την αφήνουμε να τρέχει,
Μιλά πρώτα το φύλλο της ελιάς.
Και είπε, τέλος, ο Νίκος Καρούζος:
-Βρε αχαΐρευτοι, είναι άλλο ο θάνατος και άλλο η θανατίλα σας.
Ποιητή λέμε εκείνον που απέτυχε ακόμη και στην αποτυχία.
Στην ποίησή του ενέγραψε το βιος του πέραν της τύχης.
Αγάπη ενδύσασθαι
Εσύ είσαι το sketches of spain.
Τί να έγινε εκείνο το ψάρι με το νόμισμα στην κοιλιά του;
Περισσότερες μικρές συνεντεύξεις μεγάλων βιβλιοταξιδιών εδώ

Η συλλογή του Δημήτρη Βαλλάτου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΒακχικόνΒρείτε την εδώ!
Οι πλαγιογραμμένες φράσεις είναι αποσπάσματα της συλλογής.
Ευχαριστώ τις εκδόσεις Βακχικόν για τη διάθεση του βιβλίου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Αλεξάνδρα ΜυλωνάΘανάσης ΛιακόπουλοςΝτιάνα ΠαλαιολόγουΦώτης ΣιμόπουλοςΜιχαήλ ΆνθηςΕλίνα ΒαρβαρήγουΗλιάδα Γκανά
Γκρέτα ΧριστοφιλοπούλουL.S. HiltonΛιλή ΓάτηΧάρης ΛιαντζίρηςΧρίστος ΒούζαςΛογοτεχνικές πένες 2016Αγγελική Μαρίνου
Jennifer DonnelliΙφιγένεια ΤέκουΒασίλης ΤσικάραςΚατερίνα ΧλωροκώσταΝοέλ ΜπάξερΚατερίνα ΘεοδώρουΚωνσταντίνος Ιωακειμίδης