Η Σταυρούλα Δεληντζόγλου για Μια χούφτα πετράδια

Πως μετράμε... την ευτυχία;
Σ.Δ.: Σε φωτεινά χαμόγελα!

Την δημιουργία;
Σ.Δ.: Σε οποιαδήποτε εμπνευσμένα έργα…

Την επιτυχία;
Σ.Δ.: Στη διάδραση με τους γύρω μας!

Πως ένιωσες όταν ολοκλήρωσες το πρώτο σου έργο, ποιο είναι αυτό και σε ποια ηλικία συνέβη;
Σ.Δ.: Ξαναγεννημένη! Στα 32 μου όταν ολοκλήρωσα το παρόν μυθιστόρημα ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΠΕΤΡΑΔΙΑ.

Αν η ζωή σου ήταν... μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή;
Σ.Δ.: Δεν υπάρχει μια ταινία και συγκεκριμένα μια σκηνή που να αντιπροσωπεύει τη ζωή μου.  Ωστόσο στην περίοδο που διανύω τους τελευταίους μήνες υπάρχουν στιγμές που η σκηνή από την ταινία CITY OF ANGELS με τη Meg Ryan και τον Nicolas Cage, κατά την οποία διαβάζεται απόσπασμα από το διήγημα A MOVEABLE FEAST του Ernest Hemingway, περιγράφοντας την υφή του αχλαδιού, με εκφράζει…

...μια μουσική σύνθεση, τι θα ακούγαμε;
Σ.Δ.: Στην παρούσα φάση Vanessa Mae "Storm" (Vivaldi Techno) να εναλλάσσεται  με Ed Sheeran "Thinking Out Loud"!

Ο Κρητικός

Για την παράσταση Ο Κρητικός (Ύμνος εις τον Έρωτα) τα είχαμε ξαναπεί. Μετά τον Καθεδρικό Ναό της Ζυρίχης όπου έκανε πρεμιέρα, την Αίθουσα Καλλιτεχνών στο Μόναχο, το Great Hall του Λονδίνου, το Πολεμικό Μουσείο Αθηνών, το Λόφο Στράνη στη Ζάκυνθο, το ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας, τα Αισχύλεια κ.ά, το έργο παρουσιάζεται στο Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας στην Πεντέλη το Σάββατο 24 Ιουνίου 2017 στις 21:00.

Ο Μάριος Ιορδάνου και η Σοφία Καζαντζιάν ανεβάζουν για πρώτη φορά σε θεατρική σκηνή το ποίημα του Διονύσιου Σολωμού, Ο Κρητικός, ως φόρο τιμής στον εθνικό μας ποιητή συνδυάζοντας ποικίλες μορφές έκφρασης στη σκηνή: ποίηση, φιλοσοφία, χορό, τραγούδι και εικαστικά, μεταξύ άλλων. Μέσα από την παράσταση, ο σκηνοθέτης Μάριος Ιορδάνου επιθυμεί να δώσει μια αλληγορία για το ταξίδι της ζωής, το ανυπέρβλητο του έρωτα και τη μη αποδοχή της απώλειας. Οι δύο καλλιτέχνες βραβεύτηκαν από την Unesco το 2016 για την ανάδειξη του ελληνικού πολιτισμού εκτός συνόρων με τις παραστάσεις τους τόσο για το έργο του Διονύσιου Σολωμού όσο και για του Νίκου Καζαντζάκη και Γιάννη Ρίτσου.
Το ποίημα Ο Κρητικός συναντά και άλλα αριστουργήματα της ελληνικής και παγκόσμιας λογοτεχνίας όπως οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, ο Ερωτόκριτος, η Οδύσσεια, ο Φάουστ, ο Ματωμένος Γάμος...

Ο Βαγγέλης Γιαννίσης και Ο χορός των νεκρών

Το ταξίδι του άντρα ολοκληρώνεται στην πόλη όπου γεννήθηκε, πριν από σχεδόν σαράντα χρόνια. Οι σωματικές του αντοχές έχουν σχεδόν στερέψει, όχι όμως κι αυτές της καρδιάς του. Η πόλη έχει αλλάξει. Το ίδιο κι εκείνος. Πώς δεν θα μπορούσε, άλλωστε; Το μόνο που παρέμενε ίδιο ήταν η μονότονη μουντάδα που τον έπνιγε, κάθε φορά που τα σύννεφα, οι σκουρόχρωμοι νταήδες του ουρανού, στραγγάλιζαν τον ήλιο, εμποδίζοντας το φως του να φτάσει στο έδαφος. Ο άντρας τράβηξε μία τελευταία ρουφηξιά από το τσιγάρο και το πέταξε, βήχοντας, κάτω. Η γόπα τσιτσίρισε με το που άγγιξε το χιόνι που έλιωνε, σχηματίζοντας ένα στρώμα λάσπης, η οποία απειλούσε κάθε καθαρό παρκέ αυτής της καταραμένης πόλης. Ήξερε πως κάποια μέρα θα επέστρεφε. Ένας χρησμός, τον οποίο ο ίδιος είχε δώσει, το επέβαλλε. Δεν ήταν όνειρο, σαν κι αυτά που έβλεπε τα τελευταία τριάντα χρόνια, ήταν πλέον πραγματικότητα. Τα πάντα γύρω του είχαν σάρκα και οστά. Είχε φροντίσει να αδειάσει το κουφάρι του από κάθε ίχνος ψυχής που του είχε απομείνει, αντικαθιστώντας το από μία καταστροφική ορμή, η οποία θα έπνιγε τα πάντα στο πέρασμά του. Σαν άλλος πρωταγωνιστής της δικιάς του Θείας Κωμωδίας, θα ακολουθούσε την πορεία του από την Κόλαση στον Παράδεισο. Πρώτα, όμως, έπρεπε να περάσει από το Καθαρτήριο. Παίρνοντας μία βαθιά ανάσα, έκανε το πρώτο βήμα.[1]
Βαγγέλης Γιαννίσης
Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Β.Γ.: Όπως σχεδόν πάντοτε, η ανάγκη να πω μία ιστορία, την οποία είχα μέσα μου.

Χρήστος Πάρλας

Γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1936 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη στην Αθήνα, από όπου αποφοίτησε το 1957, καθώς και κινησιολογία στη Σχολή Χορού Κώστα Νίκολς. Παντρεύτηκε τις ηθοποιούς Νανά Σκιαδά και Λία Μανουσάκη-Πάρλα. Το χόμπυ του ήταν η κατασκευή βιτρώ. Πέθανε στις 4 Απριλίου 2012. Η φωτογραφία είναι από την τηλεοπτική σειρά «Οι κληρονόμοι» (ΕΡΤ, 1981).

Η Μαίρη Παναγιώτου Για μια καλύτερη ζωή

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Μ.Π.: Έγραψα αυτό το βιβλίο θέλοντας να μιλήσω για την προσφυγιά. Πού βρίσκονται οι έφηβοι πρόσφυγες που έφτασαν στα νησιά μας; Ζουν; Υπάρχουν; Χάθηκαν; Εμείς οι Έλληνες έχουμε δική μας προσφυγιά; Σαφώς έχουμε. Πόντος, Μικρά Ασία, Ιωνία, Αιολίδα, Κωνσταντινούπολη, Κύπρος. Εγώ ασχολήθηκα με την περίπτωση εκείνων των Ελλήνων που εκδιώχθηκαν απ' την Πόλη με το οργανωμένο πογκρόμ της νύχτας της έκτης Σεπτεμβρίου 1955. Χάθηκαν οι περιουσίες τους κι έφθασαν στην Ελλάδα ρακένδυτοι, ψάχνοντας από κάπου να πιαστούν και να συνεχίσουν την πορεία της ζωής τους. Το κατόρθωσαν; Ποια είναι η μοίρα που τους σημάδεψε και ποια μυστικά κρύβουν στην καρδιά τους;

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Μ.Π.: Ευαισθησία.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Μ.Π.: Θα του έλεγα να το πιάσει με αγάπη και τρυφερότητα, να το διαβάσει με υπομονή και να μην βιαστεί να βγάλει συμπεράσματα, διότι κρύβει ανατροπές.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Μ.Π.: Θα ταξιδεύαμε στην Κωνσταντινούπολη και το ταξίδι θα κρατούσε τόσες ημέρες, όσες χρειάζονται να περπατήσουμε είκοσι επτά χιλιόμετρα με τα πόδια από το Πέραν στον Κεράτιο, στην Αγιά Σοφιά και στο Φανάρι, όλες τις εκκλησιές-μοναστήρια, τη Λευκοφρούσα Παναγιά, έξω απ' τα τείχη στην Ζωοδόχο πηγή να διαβάσουμε ονόματα αποθανόντων πάνω στις πλάκες με τις οποίες είναι στρωμένη η αυλή της και στο παρακείμενο κοιμητήριο με τα προγονικά ονόματα. Το ταξίδι με τα πόδια ίσως κρατούσε δέκα μέρες, με την ψυχή όμως για πάντα.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μια φράση/παράγραφο από το βιβλίο.
Μ.Π.: "Θυμάσαι τι σου είπα;" "Ναι" έγνεψε η Σωτηρία. "Ε αυτά είναι. Όπως πορεύτηκες έως τώρα, έτσι κι από 'δω και πέρα. Κράτα όσα μας είπε το φεγγάρι. Τίποτα άλλο."

Το μυθιστόρημα της Μαίρης Παναγιώτου, Για μια καλύτερη ζωή, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανός. Βρείτε το βιβλίο εδώ!

Στο οπισθόφυλλο λέει μεταξύ άλλων:
Η ζωή του Ανδρέα καθώς και η επιχείρησή του στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης θα καταστραφεί ολοσχερώς με το οργανωμένο πογκρόμ της νύχτας της 6ης Σεπτεμβρίου του 1955. Ο ερχομός του στην Ελλάδα, περιπετειώδης. Το ίδιο και ο γάμος του...
Η περιπέτεια τη ςθετής του κόρης, η οικογενιακή της κατάσταση, η αρρώστια, ο χωρισμός, η μοναξιά, η βιοπάλη, το ψάξιμο για την αληθινή μητέρα, είναι τα γεγονότα που θα χαράξουν τη ζωή του.
Ποιος είναι άραγε ο νεαρός εκείνος άνδρας που τόσο τον αντιπαθεί; Τι γιρεύει απ' αυτόν;

Κερδίστε το!
Οι εκδόσεις Ωκεανός προσφέρει το μυθιστόρημα σε έναν τυχερό αναγνώστη. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση αλλά και για να στείλετε το μήνυμά σας στην Μαίρη Παναγιώτου κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες σχετικές πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί στις 13 Ιουλίου 2017 και το βιβλίο θα αποσταλεί ταχυδρομικά.
k
Καλή τύχη!

Χωρίς αερόσακο

Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο που αφορά στη μυθιστορηματική βιογραφία του συγγραφέα του -το δεύτερο είναι το Χάριτας όπου συνεχίζεται η ιστορία του ήρωα, του Αλέξανδρου- ενώ τα δύο βιβλία μπορούν να διαβαστούν ανεξάρτητα και αυτόνομα. Καθώς όμως μου αρέσει να διαβάζω τα βιβλία με τη σειρά -τη συγγραφική σειρά ώστε να βλέπω και την εξέλιξη στη γραφή- ξεκίνησα από αυτό. Εννοείται ότι θα περιμένετε ν' ακολουθήσει επόμενη ανάρτηση για το Χάριτας όπως και συνέντευξη του Γαβριήλ Αλεξάνδρου όμως, προς το παρόν, διαβάστε τί εισέπραξα από το Χωρίς αερόσακο.
Στην υπόθεση... ο Αλέξανδρος, που μεγαλώνει στην Αμερική, βρίσκεται στο δρόμο στα δεκαοκτώ του χρόνια. Παλεύει με κάθε αντιξοότητα για να επιβιώσει ενώ μια γνωριμία του τον ωθεί στη μουσική. Διάφοροι άνθρωποι περνούν από τη ζωή του σαν από μηχανής θεοί αναπληρώνοντας το κενό του απόντα πατέρα ενώ δέκα χρόνια μετά ανακαλύπτει την πικρή αλήθεια που κρύβεται στο επίθετό του.
Διαβάζοντας το πρώτο βιογραφικό μυθιστόρημα του Γαβριήλ Αλεξάνδρου, Χωρίς αερόσακο, ξεπηδούν ζωντανές εικόνες και όμορφες ιστορίες με πλούσιο λεξιλόγιο· όχι χάριν εντυπωσιασμού αλλά για λογοτεχνική αρτιότητα και καλαισθησία. Ο συγγραφέας μάς ταξιδεύει στην Αμερική των Ελλήνων μεταναστών και στην περιπλάνηση του Αλέξανδρου που αποκτά εμπειρίες ενώ μαθαίνει την επιβίωση μέσα από το πιο συναρπαστικό και μεθυστικό ταξίδι όλων: τη ζωή.

Η Κατερίνα Ραμανδάνη για το Βασιλιάς ή σκύλος;

Ο Άκης είχε ένα όνειρο να γίνει ένας σπουδαίος παράγοντας στον τόπο του και το πέτυχε. Το ταξίδι της ζωής του βασιλικό, γεμάτο ταξίδια, γεμάτο εμπειρίες, γεμάτο χαρές. Είχε όμως και δυνατή ψυχή ώστε να αντιμετωπίσει την κωμωδία που του είχε φυλάξει η μοίρα του. Καταστροφική η μαντεψιά της τσιγγάνας που τον προειδοποιεί και τον δεσμεύει. Τη στιγμή που χάνει όμως το φως του τον προδίδει και η ευαίσθητη καρδιά του. Πόσες αντοχές όμως να έχει κανείς για να ανταπεξέλθει στα βάσανα και στα προβλήματα της ζωής; Ο χρησμός ήταν ξεκάθαρος: «Θα ζήσεις σαν Βασιλιάς και θα πεθάνεις σαν σκύλος».[1]
Κατερίνα Ραμανδάνη

Βασιλιάς
Άρχοντας
Σώφρων
Ιππότης
Λαμπερός
Ιάσιμος
Αρεστός
Σκλάβος

Μικρές καθημερινές (!) ιστορίες

Είναι ίσως η πρώτη φορά, στην μακρά αναγνωστική μου πορεία, που βρίσκομαι μπροστά σε ένα τόσο μεγάλο δίλημμα όσο το σημερινό. Προσπαθώντας να αποφασίσω τι θέλω να πω για το συγκεκριμένο έργο, μένω εδώ και ώρα σκεπτική να το παρατηρώ από την αρχή. Είναι ίσως ότι πιο αμφιλεγόμενο έχω συναντήσει. Ας προσπαθήσω όμως να σας το περιγράψω...

Το έργο της κυρίας Σαμαρτζή-Παπαδοπούλου είναι μια συλλογή ιστοριών, μικρών διηγημάτων, με θέματα από την Ελληνική παράδοση και το πρόσφατο παρελθόν του περασμένου αιώνα. Πρωταγωνίστριες γυναίκες, μικρότερης ή μεγαλύτερης ηλικίας, ταλαιπωρημένες με τον τάδε ή τον δείνα τρόπο. Οι ιστορίες κατά βάση εστιάζουν στην κάθαρση, σωματική και ψυχολογική, και το δαιδαλώδες υποσυνείδητο.

Η Ελένη Κοτσόβολου Ακόμα μια ζωή

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Ε.Κ.: Συνήθως, η συγγραφή κάθε βιβλίου προέρχεται από μια εσωτερική ανάγκη του δημιουργού του για εξωτερίκευση, επικοινωνία και έκφραση.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Ε.Κ.: Απρόβλεπτο.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Ε.Κ.: Να αφεθεί στο ταξίδι μου και -αν το απολαύσει- θα είναι το δικό του δώρο προς εμένα.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Ε.Κ.: Στη Σαντορίνη, για την αγριότητα και τη γαλήνη της. Θα κρατούσε λίγο, για να μπορεί να αποκτήσει διαστάσεις στη μνήμη του ταξιδιώτη, όπως κάθε τι συναρπαστικό.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Ε.Κ.: “...είχαν ανοίξει τα φτερά τους, έτοιμα να πετάξουν για το τελευταίο τους ταξίδι...” Ας χρησιμοποιήσω την έκφραση αυτή ως ευχή, τόσο για μένα, όσο και για τους φίλους, “Ας γίνει η ύπαρξη των φτερών μας αντιληπτή ώστε να πετάξουμε προς τους ορίζοντες των παιδικών μας ονείρων πριν κληθούμε για το προσωπικό μας τελευταίο ταξίδι...”

Σας ευχαριστώ πολύ!

Ακόμα μια ζωή. Και αυτομάτως έρχονται στο μυαλό μου οι στίχοι: «όσο και αν κανείς το θέλει, δεύτερη ζωή δεν έχει». Σίγουρα δεν έχουμε όλοι τη δυνατότητα να επιστρέψουμε τον χρόνο πίσω, μερικοί από εμάς δυσκολεύονται να μάθουν από τα λάθη τους, άλλοι δεν πρόκειται να μάθουν ποτέ. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η συγγραφέας προσπαθεί να συγκεράσει το πάθος, τις δεύτερες ευκαιρίες και την τραγικότητα των λαθών στο ίδιο βιβλίο.

Λεντς

Είδαμε πρόσφατα το έργο Λεντς του Γκ. Μπύχνερ, στο Bios, σε σκηνοθεσία Χάρη Φραγκούλη, από την θεατρική ομάδα Kursk, σε μετάφραση του Μ. Κουμανταρέα. Ευθύς εξ αρχής θα πρέπει να επισημάνουμε πως δεν έχουμε να κάνουμε με ένα απλό ούτε εύκολο κείμενο, λαμβάνοντας υπόψιν πως ακόμα και σήμερα στην Γερμανία διοργανώνεται κάθε χρόνο φεστιβάλ στην μνήμη του Μπύχνερ, με το ομώνυμο έργο να καταλαμβάνει την μερίδα του λέοντος σε μελέτες, αναλύσεις κι ερμηνείες.
Μιλάμε για το μοναδικό πεζό κείμενο που μας άφησε ο Γκ. Μπύχνερ. Έχει χαρακτηριστεί ως νουβέλα, μα νεότερες μελέτες καταλήγουν πως πρόκειται μάλλον για σημειώσεις που κράτησε ο Μπύχνερ, σχετικά με την ποιητή Λέντς, έναν από τους συνδημιουργούς του κινήματος Sturm ud Drug (=θύελλα και ορμή) μαζί με τον Γκαίτε. Επίσης οι εν λόγω μελέτες κάνουν λόγο για την σχέση που είχε αντιληφθεί πως έχει ο Μπύχνερ με τον Λεντς, τόσο σε επίπεδο ιδεών, κυρίως, μα και από ιατρικής πλευράς, αφού ο Μπύχνερ είχε σπουδάσει ιατρική. Αυτή η ψυχική αστάθεια του ποιητή Λεντς του κέντρισε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον. Σήμερα μπορεί να μιλάμε για ψυχασθένεια και τρέλα και να έχουμε μια πολύ καλή εικόνα για το τι εννοούμε. Εκείνη την εποχή όμως δεν υπήρχαν οι έννοιες της τρέλας και της ψυχασθένειας όπως τις ξέρουμε σήμερα. Έτσι, λοιπόν, ο Μπύχνερ διερευνούσε από διάφορες σκοπιές την περίπτωση Λεντς.

Συνταγή

Γράφει ο Χρίστος Μαβόγλου
Διάλεξα τα κολοκύθια με τους πιο φρέσκους ανθούς, αυτά που διαλέγουν και οι μέλισσες και μπαίνουν μέσα. Οι άλλοι στον πάγκο τα πέταγαν, να μην ζυγιστούν και τα πληρώσουν. «Αυτά που οι άλλοι πετάνε, μπορεί να είναι ένας μικρός θησαυρός», μου έλεγες.

Στο σπίτι ξεχώρισα τους ανθούς, τους έπλυνα έναν έναν -καμιά φορά κρύβονται αράχνες μέσα τους, φίλες σου κι αυτές, δεν τις πείραζες- τους έβαλα στο ξύλο και τους έκοψα με τάξη και ρυθμικά σε μικρά μικρά κομμάτια.

Έστρωσα τα κομματάκια με επιμέλεια σε ένα γυάλινο ταψί, που το είχα αλείψει με βούτυρο. Γέλαγες με το βούτυρο, πονηρά. Συχνά γέλαγες πονηρά, αν και μερικές φορές δεν καταλάβαινα γιατί, αλλά έκανα πως καταλάβαινα. Ήθελα να δείχνω πως τα ξέρω όλα. Να σε εντυπωσιάζω.

Η Εύη Ρούτουλα και Ο άρχοντας της Μεσογείου

Πως σας ήρθε η ιδέα;
Ε.Ρ.: Η ιδέα μου ήρθε εδώ και σχεδόν τέσσερα χρόνια, ήταν η χρονιά που έμενα στο Λονδίνο ακόμα. Ήθελα να διηγηθώ την ιστορία του Ηρακλείου, θεωρώ ότι είναι η πιο ένδοξη στιγμή της βυζαντιντής ιστορίας. Έχουν γραφτεί τόσα πολλά για την άλωση, για τον Ιουστινιανό και την Αγία Σοφία, για τον Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο. Ο μοναδικός Έλληνας λογοτέχνης που έχει ασχοληθεί με τον Ηράκλειο -από όσο γνωρίζω- είναι ο Κυριαζής. Για μένα ο Ηράκλειος έκανε το ακατόρθωτο: πολέμησε ταυτόχρονα Πέρσες, Σκύθες, Άβαρους, καθιέρωσε την ελληνική γλώσσα ως επίσημη γλώσσα της αυτοκρατορίας, γενικά στην συνείδηση του κόσμου είναι ο πρώτος χριστιανός σταυροφόρος, αφού έφερε πίσω το Τίμιο Ξύλο στην Ιερουσαλήμ. Όταν πήγα στην Παναγία των Βλαχερνών τραγούδησα τον Ακάθιστο Ύμνο και ένιωσα μια συγκίνηση πρωτόγνωρη. Η ιστορία του Ακάθιστου Ύμνου, ο θρύλος της Παναγίας που σώζει την βασιλεύουσα είναι υπέροχη. Μετά σιγά σιγά η ιστορία πλάστηκε μέσα μου, τι άλλο ήθελα να πω; Σπαράγματα ιστορίας που λατρεύω, που ήθελα να τα δώσω σε άλλους ανθρώπους, να τα μοιραστώ μαζί τους. Γεγονότα που αφορούν την Ελλάδα και δεν είναι δυστυχώς τόσο γνωστά σε όλους μας: η λατινοκρατία, η προσπάθεια των τελευταίων Παλαιολόγων να σώσουν την αυτοκρατορία, η πρώτη αστική επανάσταση στη Ζάκυνθο, τα δάνεια και τα χρέη της νεότερης Ελλάδας. Αλλά εκτός από το ιστορικό πλαίσιο, αυτό που με ενδιέφερε είναι η ιδέα της μηδαμινότητας του ανθρώπου: σπουδαία γεγονότα γίνονται, άνθρωποι γεννιούνται και πεθαίνουν. Το αντικείμενο παραμένει σχεδόν ατόφιο, σχεδόν μαγικό, να επηρεάζει τις ζωές τους, όπως αυτοί θέλουν να τις επηρεάζει.

Που γράψατε το βιβλίο σας;
Ε.Ρ.: Στην Αθήνα, στο Λουτράκι και στη Ζάκυνθο. Το μεγαλύτερο μέρος του έχει γραφτεί στο Λουτράκι μου, νύχτες όταν είχα ησυχία, στην κουζίνα της γκαρσονιέρας μου.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Ε.Ρ.: Περίπου ενάμιση χρόνο.

Πως θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Ε.Ρ.: Ιστορικό μυθιστόρημα.

Η Πολύμνια Κοσσόρα για το Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα;

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Π.Κ.: Η εσωτερική ανάγκη να συνθέσω ακούσματα, προσωπικές εμπειρίες και συγκινήσεις ζωής πλάθοντας κάτι εντελώς νέο. Μια ιστορία που θα αναδεικνύει την διαφορετικότητα στις κοινωνίες Βορρά – Νότου, κάτι που έχω βιώσει προσωπικά, με ήρωες χωρίς ταξικές ή μορφωτικές διαφορές, αλλά με μια διαφορετική ματιά στα πράγματα. Ταυτόχρονα θέλησα να μιλήσω για την αδυσώπητη δύναμη του Τυχαίου, μπροστά στην οποία κανείς, ούτε και οι ήρωες μου, δεν είναι θωρακισμένος και ανίκητος.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Π.Κ.: Ανατροπή.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Π.Κ.: Να αφεθεί στο ταξίδι και τη συγκίνηση, χωρίς προκαταλήψεις. Να μη βιαστεί να βάλει αρνητικά ή θετικά πρόσημα πάνω στους κεντρικούς χαρακτήρες.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Π.Κ.: Ολόκληρος ο μύθος είναι ένα ταξίδι σύγχρονο σε τόπους αγαπημένους. Ας ξεκινήσουμε από τη Νορβηγία, από το Όσλο στο Μπέργκεν, με τα φιόρδ, τους πράσινους λόφους, τα δαντελωτά νησιά, τα ψαρολίμανα και τα ιστιοφόρα. Να είναι οπωσδήποτε καλοκαίρι! Να ξενυχτίσουμε στο παράξενο φως της Σκανδιναβικής νύχτας. Και μετά πτήση για την Αθήνα με μια σύντομη στάση στο Αμβούργο. Κάτω από τον αττικό ουρανό θα κινηθούμε από την Κηφισιά στον Πειραιά και από την Πεντέλη στην Πλάκα και το Καβούρι. Ακόμη, θα ζήσουμε ένα χαλαρό διήμερο στις Σπέτσες. Τέλος, θα περπατήσουμε ξυπόλυτοι σε μια ερημική αμμουδιά της Σερίφου.
Ο χρόνος φαίνεται πάντα λίγος όταν ταξιδεύεις, αλλά δεκαπέντε ημέρες θα έφταναν γι’ αυτόν τον κύκλο. Βέβαια, αν είχαμε περισσότερο χρόνο και φαντασία, θα πεταγόμασταν και μέχρι Νότια Αμερική. Αργεντινή, Χιλή, Περού. Ζητάμε πολλά; Ίσως, μα τα όνειρα δεν κοστίζουν.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο.
Π.Κ.: Υπάρχουν τόσα πράγματα που θα έπρεπε να είχε κάνει πριν φύγει από το Όσλο... κι όμως εκείνος δεν τα έκανε. Αφέθηκε ζαλισμένος σε αλλεπάλληλες στιγμιαίες εκρήξεις. Αγάπη, πείσμα, επιθυμία, εξιλέωση. Θέλω, θέλω, θέλω, δεν θα την αφήσω, δεν θα τη χάσω. Παράφορη αγκαλιά, φιλιά, δάκρυα. Η κόρη μου, η κόρη μου, να το λέει και να μη ξέρει τι εννοεί. Ξετρέλανε το μικρό κορίτσι και πάγωσε την Άννελι. Λάθος και πάλι λάθος. Τα κόκκινα σκαρπίνια της ζωγραφιάς μπερδεύτηκαν στον νου του Ορέστη με μια κόκκινη ζακέτα που είχε σκουρήνει από αίμα. Απόσχιση, όλα τα χρόνια, όλες οι εικόνες, όλη η οδύνη σε θερμοκρασία τήξης να μπλέκονται σε μια ψυχή ταραγμένη.

Το μυθιστόρημα της Πολύμνιας Κοσσόρα, Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα; κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανός. Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ αλλά και εδώ

Ο ήρωας της ιστορίας επιχειρεί ένα μοναδικό ταξίδι, με την ψυχή του να περνάει από το φως στο σκοτάδι και πάλι πίσω στο φως. Από μια στρωμένη ζωή, σε μια προκλητική περιπέτεια. Αφήνοντας πίσω του τις νεανικές παρέες, τα πάρτι και τις πλάκες με φίλους, μια ζωή που θα μπορούσε να φαίνεται σαν κωμωδία, ένα μεθυσμένο όνειρο, ένα παράξενο μήνυμα και μια παλιά πληγή θα τον βάλουν σε απροσδόκητες ατραπούς. Αν ακολουθήσετε με την καρδιά και τον νου τα βήματα των κεντρικών χαρακτήρων, σύντομα θα καταλάβετε ότι ο δρόμος τους έχει συγκρούσεις και μοιραίες ανατροπές. Τέλος, μια καταστροφική στιγμή θα δοκιμάσει τα όρια και τις αντοχές της ψυχής τους.[1]
Πολύμνια Κοσσόρα

Η Κόρη των Καλαβρύτων

Πρόκειται για το ιδιαίτερο βιβλίο του Θανάση Φροντιστή ο οποίος δημιούργησε μια τραγωδία στα πρότυπα των αρχαίων με άξονα το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων.
Αρχικά, να σημειώσω ότι είναι γόνιμο να διαβάζουμε γενικότερα, και ακόμα καλύτερο όταν οι σύγχρονοι συγγραφείς καταπιάνονται με κλασικές φόρμες· όχι επειδή είμαι προσκολλημένη σε καμία παλαιολαγνεία -το αντίθετο ισχύει και το γνωρίζουν καλά όσοι με ξέρουν- αλλά γιατί ένας λαός που ξεχνά ή, ακόμη χειρότερα, αγνοεί την ιστορία και τον πολιτισμό του είναι καταδικασμένος στην αφάνεια.

«Η χαρά είναι ουράνιο τόξο και επιλέγεις το χρώμα που θες», Νίκος Τουμαράς

Πως μετράμε... την ευτυχία;
Ν.Τ.: Η ευτυχία πηγάζει από τους στόχους μας και πλησιάζουμε ή απομακρυνόμαστε από αυτήν με τις πράξεις και τις αποφάσεις μας. Αρχικά, πρέπει να αφουγκραστούμε τις επιθυμίες μας και αυτές να γίνουν η καθημερινότητά μας! Όσο εύκολο κι αν μοιάζει, άλλο τόσο δύσκολο συνήθως είναι.

Την δημιουργία;
Ν.Τ.: Με όποιον τρόπο και αν εκφράζεσαι αυτό αποτελεί ένδειξη προσπάθειας ότι ακόμα παλεύεις και δεν έχεις εγκαταλείψει. Πιστεύω, ωστόσο, ότι δεν υπάρχει μέτρο αξιολόγησης. Η αισθητική αρτιότητα συνηθίζεται να είναι έννοια συνυφασμένη με τη δημιουργικότητα, αλλά το ωραίο δεν αποτυπώνει πάντοτε την αλήθεια των καιρών μας.

Την επιτυχία;
Ν.Τ.: Επιτυχία και ευτυχία δεν συνδυάζονται κατ’ ανάγκην. Τα λεφτά, η αναγνώριση, οι προσωπικές φιλοδοξίες αλλάζουν τις επιλογές μας. Επιτυχία σε έναν τομέα μπορεί να είναι οι αυξημένες πωλήσεις, αλλά η προσωπική επιτυχία είναι έννοια πολύ ιδιαίτερη. Συνολικά, η ευτυχία, η δημιουργία και η επιτυχία είναι έννοιες υποκειμενικές. Μπορεί να είσαι επιτυχημένος, αλλά όχι ευτυχισμένος, γιατί άλλο ήθελες και τελικά άλλο επέλεξες να κάνεις.

Ο Βαγγέλης Βουραζάνης και η Ψυχή από μαύρο βελούδο

Πως σας ήρθε η ιδέα;
Β.Β.: Μου βάζεις δύσκολα. Για την ακρίβεια δεν είμαι σίγουρος, επειδή ήταν πολύ αργά όταν άρχισα να συλλαμβάνω την ιδέα, δεν είμαι εκατό τοις εκατό σίγουρος αν το σκέφτηκα ή το ονειρεύτηκα. Το πρωί της επομένης πάντως υπήρχε η ιδέα αποτυπωμένη στο μυαλό μου.

Που γράψατε το βιβλίο σας;
Β.Β.: Το βιβλίο γράφτηκε κατά τη διάρκεια της βάρδιας που έκανα σε ένα βενζινάδικο, λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη. Μπορούσα να έχω πρόσβαση στον υπολογιστή για να γράφω κι επειδή το χειμώνα η κίνηση ήταν μηδαμινή από τις οχτώ μέχρι τις δέκα που έκλεινα το κατάστημα, κατάφερα να τελειώσω μέσα σε τέσσερις μήνες περισσότερο από το μισό. Το υπόλοιπο το έγραφα κυρίως τα βράδια στο σπίτι μου.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Β.Β.: Περίπου εννέα μήνες.

Πως θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Β.Β.: Αστυνομικό μυθιστόρημα.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Β.Β.: Επρόκειτο για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με πρωταγωνιστές ανθρώπους που έχουν δεχθεί βία και άδικη αντιμετώπιση από τη δικαιοσύνη, απ’ όπου έρχεται και το φυσικό επακόλουθο: ζοφεροί χαρακτήρες με τη σύγκρουση του καλού και του κακού μέσα τους σε μια προσπάθεια να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Το μυστήριο αποτελεί έναν σκληρό γρίφο και η περιπέτεια των ηρώων είναι ένα ταξίδι που θα εξελιχθεί σε αληθινή Οδύσσεια, όταν στο δρόμο του πρωταγωνιστή μας θα μπει ένας μεγάλος έρωτας, που θα περιπλέξει τα πράματα ακόμα περισσότερο.

Η Μαίρη Κόντζογλου και Οι μαγεμένες

Μια στιγμή, για μια μόνο στιγμή, πίστεψε πως ο έρωτας είχε κάνει φτερά να φυτρώσουν στις πλάτες της μεγάλα, τεράστια φτερά, αισθανόταν ίδια με εκείνη τη μορφή σε μια από τις στήλες που έμοιαζε λες και μόλις είχε κατέβει από τον ουρανό.
Άργησες…» επανέλαβε αμήχανα, χίλια πράγματα είχε να του πει και όμως τώρα όλα χάνονταν, έσβηναν πάνω στους δείχτες του ρολογιού και της έμενε μόνο τούτη η λέξη, άργησες, και ένα παράπονο που ποτέ δεν θα φανέρωνε.
Γέλασε πικρά. Ήταν ένα μικρό έντομο μπροστά στην παντοδυναμία του πατέρα του, έτσι ένιωθε από μικρό παιδί και καθόλου δεν είχε αλλάξει σαν αίσθηση παρά τα χρόνια που είχαν περάσει. Μόνο από την αγάπη της μάνας του αντλούσε δύναμη και αυτοπεποίθηση και ήταν πεπεισμένος πως ο Περικλής ποτέ δεν θα έδινε τη συγκατάθεσή του.
Έτρεχαν τα λεπτά παραπατώντας στην υγρασία, δυο , μόνο δυο λεπτά είχαν ακόμα στη διάθεσή τους και θα χώριζαν. Όλος ο έρωτας μετατρεπόταν σε θάρρος και της έδινε δύναμη, φύτρωναν φτερά στις πλάτες της.
Μαζί του δραπέτευε και το όνειρο που σεργιανούσε τόσες ώρες στα μισοσβησμένα μάτια της – εκείνος κι εκείνη να φιλιούνται κάτω από ένα πεύκο. Ένα άγνωστο πεύκο. Και ένα γνωστό φιλί που τόσο είχε λαχταρίσει.
Είχε την αίσθηση πως πλησίαζε τον αγαπημένο της, σχεδόν ένιωθε την αναπνοή του στο μάγουλο της, το χάδι του στα μαλλιά. Αίσθηση που δεν ήταν εντελώς αδικαιολόγητη καθώς όλες τους οι συναντήσεις μέχρι εκείνη τη στιγμή κάτω από το παγωμένο βλέμμα των Μαγεμένων είχαν γίνει. Έτσι, τολμάμε να πούμε πως οι Μορφές είχαν γίνει κάτι σαν σύνδεσμος μεταξύ των δυο ερωτευμένων παιδιών.
Νόμισε πως είδε μια σκιά να περνάει γρήγορα και να χώνεται σε ένα άλλο σοκάκι τη στιγμή που η πρώτη σταγόνα της βροχής τον άγγιζε πάνω από το φρύδι. Άνοιξε το βήμα, έπρεπε να φτάσει οπωσδήποτε , ο κίνδυνος να τον δούνε όσο πήγαινε και μεγάλωνε.
Έφυγε από το φτωχικό τους, η καρδιά του μούλιαζε σε μια χλιαρή στέρνα αγάπης, αν δεν ντρεπόταν θα έβαζε και εκείνος τα κλάματα και θα έπεφτε στην αγκαλιά της Στέργιαινας, θα της έλεγε πως του έλειπε η μάνα του, του έλειπαν και οι παππούδες του και πως δεν είχε κανένα στον κόσμο πριν γνωρίσει τον γιο της, όλα του τα είχαν πάρει.
Σιγά, μιλά σιγά, πέρδικαμ’…» την παρακάλεσε, γύρω τους η ομίχλη δημιουργούσε δίχτυ προστασίας από τα ανεπιθύμητα μάτια, όμως οι ομιλίες και το λαχάνιασμά τους ίσως να ακούγονταν. Και δεν έπρεπε να την εκθέσει, τρελαινόταν στην ιδέα πόσα διακινδύνευε η αγαπημένη του όταν ερχόταν να τον συναντήσει. Ούτε κι αυτός όμως έπρεπε να εκτεθεί, ήταν ταγμένος στον ιερό σκοπό της απελευθέρωσης της πατρίδας από τον τουρκικό ζυγό.[1]

Παραμυθένιες σκέψεις πάνω στο βιβλίο Όπου η ζωή... στο κόκκινο της Έρης Μαυρογιάννη

Λοιπόν, στο έμβρυο "άλφα", μέσω της φλέβας του αριστερού χεριού της, εντόπισα εντελώς συμπτωματικά ότι ήδη βρισκόταν σε υπερκοιλιακή ταχυκαρδία που σημαίνει ότι: Το έμβρυο αυτό, πολύ πιθανόν να πάσχει από το σύνδρομο Wolff Parkinson-White. Με απλά λόγια, το έμβρυο πάσχει από συγγενή καρδιοπάθεια.
Φωνές και τσιρίδες έσκιζαν την συνήθως ήρεμη και σιωπηλή ατμόσφαιρα στο αγαπημένο μας δάσος, Το δάσος των Παραμυθιών. Οι κάτοικοι είχαν όλοι σχεδόν συγκεντρωθεί στους κήπους του παλατιού που είχαν πρόσφατα ανακαινίσει η Ωραία και το Τέρας. Οι φιλενάδες είχαν αράξει στην πάνω βεραντούλα του σπιτιού της Στελλίτσας Ζαχαρίτσας και χάζευαν από εκεί το… φορτισμένο περιβάλλον! Είχαν σκοπό να κατέβουν κι εκείνες στη μάζωξη αλλά τους πρόλαβε η Σταχτοπούτα.

Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων

Στο νέο του μυθιστόρημα ο Γιάννης Φιλιππίδης πλάθει μια ιστορία απόλυτης ταύτισης δύο ανθρώπων που απλά έτυχε να γεννηθούν με διαφορά λίγων ημερών στον ίδιο τόπο αφήνοντας παράλληλα μια μομφή για εκείνο το "έτυχε" που μπορεί να είναι τύχη -ή να μην είναι- αλλά και μοίρα ή κάρμα...
Ο Γαβριήλ γεννιέται με το χάρισμα να "ακούει" τις επιθυμίες των άλλων -τις διαισθάνεται περισσότερο- προτού εκείνες εκφραστούν, αν εκφραστούν ποτέ, τη στιγμή που σχηματίζονται μέσα τους. Κι ενώ το ερώτημα είναι αν ένας τόσο ιδιαίτερος άνθρωπος μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτό το χάρισμα προς όφελος δικό του κι όλων εκείνων που αγαπά ή αν θα πνιγεί εσωτερικά, ένα ατύχημα αφήνει ανήμπορη την Αγγελική του και τον ίδιο μετέωρο ανάμεσα σε όλα αυτά που έζησαν, μοιράστηκαν, διένυσαν... και σε ένα αβέβαιο αύριο, ομιχλώδες κι άγνωστο... ενώ δεν ξέρει καν αν θα υπάρξει κοινό μέλλον μεταξύ τους ή πώς θα είναι αυτό. Τότε, στο σημείο της αιώρησης, ξορκίζει τους φόβους του γράφοντάς της από την απλή καθημερινότητα που εκείνη δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί μέχρι τις αναμνήσεις όλης της κοινής τους ζωής -μαζί και εξομολογήσεις.
Από τις πρώτες σελίδες σε χτυπάει κατάβαθα η μελαγχολία του ήρωα σα μια γλυκιά ζέστη που φωλιάζει στην ψυχή και ταυτοχρόνως η ψυχρολουσία του ατυχήματος. Ακολουθούν μία μία οι μνήμες της κοινής -ταυτόσημης θαρρείς- ζωής αυτών των δύο ανθρώπων που αγαπήθηκαν στον απόλυτο βαθμό και πολλές αντιθέσεις που περνάει υποδόρια μέσα στις αφηγήσεις του ο Γιάννης Φιλιππίδης γιατί έτσι είναι η πραγματικότητα: πότε κρύο, πότε ζέστη.

Η Κατερίνα Λιάτζουρα και τα Αποκαΐδια Ηθικής

Αρρωστημένες
Προσπάθειες
Ορθολογιστικής
Καθοδήγησης
Αποτελούν
Ιλιώδες
Διαφέντεμα
Ισχνών
Ανθρώπων

Ηθοπλαστικές
Θεοκρατίες
Ιχνηλατούν
Κοινώς
Ηδυπαθείς
Σεμνοπρέπειες[1]

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Κ.Λ.: Τα “Αποκαΐδια ηθικής” είναι μια ποιητική καταγγελία σε όλους αυτούς που περηφανεύονται πως κάνουν σημαντικά πράγματα για τον άνθρωπο, παραμελώντας όμως ταυτόχρονα, τον ίδιο τον άνθρωπο.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Κ.Λ.: Αίμο-Κάθαρση.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Κ.Λ.: Να πάψει να ταΐζει κουτόχορτο τον εαυτό του και τα παιδιά του. Και να βρει τρόπους αντίστασης. Και να συνειδητοποιήσει πως δεν χρωστά την ζωή του σε κανέναν.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Κ.Λ.: Στο Κάβο Ντόρο. Όσο χτυπάει ακόμη η καρδιά μας.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Κ.Λ.: ΦΩΝΕΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ

Γέμισαν τ' αυτιά φωνές.
Φωνές χωρίς πρόσωπα.
Ασώματες.
Στερεότυπα απαράλλακτα
χωρίς απροσδόκητα
χωρίς ενδεχόμενα
η φωνή του ανθρώπου
παραμορφώνεται
νοθεύεται
και τέλος τέλος ακυρώνεται.

Μια εφιαλτική εντύπωση σφηνώθηκε στον λογισμό μου.
Πως ο άνθρωπος θα εκλείψει.
Θα απομείνει μόνο η μιλιά
μηχανική
ηχογραφημένη
υπαγορευμένη
ξεκρέμαστη στον αέρα
δίχως στόμα, γλώσσα ή λαλιά
δίχως νόημα.
Κενή.

Η ποιητική συλλογή της Κατερίνας Λιάτζουρα, Αποκαΐδια ηθικής, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν. Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ!

[1] Η Κατερίνα Λιάτζουρα συμπληρώνει την ακροστιχίδα του τίτλου της ποιητικής της συλλογής. Η ακροστιχίδα είναι ένα παλαιό ποιητικό παιχνίδι στο οποίο τα αρχικά γράμματα των στίχων αν διαβαστούν από πάνω προς τα κάτω δίνουν μια λέξη ή φράση. Στην δική μου εκδοχή τα αρχικά γράμματα δίνουν τον τίτλο του έργου εκείνου που γράφει το παζλ και, εφόσον είναι ελεύθερος να συμπληρώσει τα αρχιγράμματα με όποιον τρόπο θέλει (μονολεκτικά, ποιητικά, περιγραφικά, κ.ο.κ. ακόμα και μονοσύλλαβα) ονόμασα την στήλη Ακρότιτλο. Περισσότερα σαν και αυτό θα δείτε εδώ.

Παρεξήγηση

Προσφάτως είδαμε την «Παρεξήγηση» του Α. Καμύ, στο θέατρο Radar, σε σκηνοθεσία, μετάφραση και φωτισμούς της κ. Α. Παπαστάθη, η οποία κρατάει και τον ρόλο της Μάρθας. Δίπλα της, στο ρόλο της Μητέρας, η κ. Μ. Σκούντζου, ενώ στο ρόλο του Γιαν εμφανίζεται ο κ. Βαγγέλης Ψωμάς και στον ρόλο της Μαρίας η κ. Αλεξάνδρα Κουλούρη, ενώ, σε έκτακτη εμφάνιση, στον ρόλο του υπηρέτη εμφανίζεται ο κ. Ν. Μπουσδούκος.
Για αρχή ας αναφέρουμε δυο-τρία βασικά πράγματα: πως πρόκειται για μια εξαίρετη παράσταση, πως το κείμενο καταφέρνει και συμπυκνώνει την ηθική του παραλόγου του Καμύ, όπως αυτός την εκθέτει στον Μύθο του Σίσυφου με χαρακτηριστικό τρόπο και πως μέσα από την παράσταση αυτά που διαβάζουμε καταφέρνουμε με ευκολία να τα εντοπίσουμε!

Τα 5 στοιχεία

Το παθαίνω καμιά φορά. Όχι τόσο συχνά αλλά όταν συμβαίνει είναι πολύ καλό αλλά και πολύ πολύ ενοχλητικό. Έχω δει πολλές παραστάσεις -περισσότερες από το μέσο όρο ενός θεατρόφιλου και απείρως περισσότερες από έναν οποιονδήποτε θεατή- και, ειλικρινά, εντυπωσιάζομαι όλο και σπανιότερα -λογικό από ένα σημείο και μετά- χωρίς αυτό να σημαίνει ότι χάνω το κέφι μου ή την όρεξη ή ότι υποτιμώ τις δουλειές και τα έργα των καλλιτεχνών και δημιουργών. Πάντως, όταν βρεθώ απέναντι σε κάτι που θα με ενθουσιάσει έχω να αντιμετωπίσω δύο αντικρουόμενα πεδία: τον αυθόρμητο ενθουσιασμό μου αλλά και τις πάμπολλες σημειώσεις που κάνω παράλληλα για ό,τι με εντυπωσίασε, με κέρδισε, με ξάφνιασε...  με ενεργοποίησε με τον τρόπο του παλεύοντας με την ελαττωματική μου μνήμη ώστε να είμαι σε θέση αργότερα στο γραφείο να επαναφέρω τις σκέψεις μου στο σύνολό τους. Δηλαδή, να θυμηθώ όλα εκείνα τα υπέροχα μικροπραγματάκια που πέρασαν από το μυαλό μου όσο κράτησε η εμπειρία, με το αιώνιο πρόβλημα να τα ανακαλέσω όλα.

«Η χαρά είναι μπλε ρουά», Γιώτα Καλαμαρά

Πως μετράμε... την ευτυχία;
Γ.Κ.: Με πληρότητα, με χαμόγελα και αγκαλιές!

Την δημιουργία;
Γ.Κ.: Προσωπικά τη μετρώ με… σελίδες.

Την επιτυχία;
Γ.Κ.: Από τις κριτικές, καλές ή κακές, που σκοπό τους έχουν να σε βελτιώσουν και να σε εξελίξουν.

Πως ένιωσες όταν ολοκλήρωσες το πρώτο σου έργο, ποιο είναι αυτό και σε ποια ηλικία συνέβη;
Γ.Κ.: Ξεκίνησα να γράφω στίχους για τα καθημερινά μου βιώματα σε μικρή ηλικία και ανάλογα με τη διάθεση που είχα. Άλλες φορές ήταν χιουμοριστικά και άλλες σκοτεινά. Με τη συγγραφή άρχισα να ασχολούμαι πριν μερικά χρόνια. Αν και έχω γράψει αρκετά διηγήματα, τη μεγαλύτερη χαρά πήρα πρόσφατα, όταν ολοκλήρωσα τη νουβελέτα μου «Πλανήτης Ποσειδώνας: Η απειλή των Ζοριανών», η οποία πρόκειται να εκδοθεί στην ανθολογία για τα βραβεία Larry Niven από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές.

Ο Γιώργος Φάκος και ο Τρόμος πάνω από την πόλη

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Γ.Φ.: Nα ξεκαθαρίσουμε εξ’ αρχής πως ο «Τρόμος πάνω από την πόλη», είναι το δέκατο τρίτο βιβλίο μου και δεύτερο μυθιστόρημά μου. Έχουν προηγηθεί, αθλητικά, δημοσιογραφικά, πολιτικά βιβλία, καθώς μυθολογία και δύο διαδικτυακά. Τώρα, στο ερώτημά σας “τι με ώθησε να γράψω το βιβλίο”, θα σας απαντήσω πως, όπως σε όλα τα βιβλία μου, έτσι και στο συγκεκριμένο, θέλω να εκφράζω κι ένα κομμάτι του εαυτού μου, ν’ αποτυπώνω γεγονότα και ιστορίες, που είτε έζησα είτε άκουσα ως δημοσιογράφος ή διάβασα, να συνθέτω σκόρπιες εικόνες που υπάρχουν στο μυαλό μου και να περιγράφω αισθήσεις που μου έχουν δημιουργηθεί. 

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Γ.Φ.: Θρίλερ.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Γ.Φ.: Θα σας απαντήσω με κάτι που έγραψε ο Βραζιλιάνος συγγραφέας, Πάουλο Κοέλιο: «Άλλα βιβλία μας κάνουν να ονειρευόμαστε, άλλα μας προσγειώνουν στην πραγματικότητα, αλλά κανένα δεν ξεφεύγει από εκείνο που είναι σπουδαιότερο για έναν συγγραφέα: Την εντιμότητα με την οποία γράφει». 

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Γ.Φ.: Το ταξίδι θα ήταν στον πανέμορφο τόπο μου, το νομό Ηλείας, ο οποίος είναι το γαλάζιο, είναι το πράσινο, είναι ο λαμπερός ήλιος, είναι το νερό, είναι οι εκατομμύρια μικρές ανάσες που φωλιάζουν στους μεγάλους οικότοπους και δεμένα όλα αυτά σε μια δέσμη εμπειριών απροσδόκητη. Εύκολο είναι να επισκεφθεί αυτό τον τόπο ο ταξιδιώτης, το δυσκολότερο της ζωής του να τον ξεχάσει.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Γ.Φ.: «Κάθε μαχητής έχει μια μάχη, που είτε τον καθιερώνει είτε τον καταστρέφει», Ηλίας Καζάν.

Το μυθιστόρημα του Γιώργου Φάκου, Τρόμος πάνω από την πόλη, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δυάς.

Ο «Τρόμος πάνω από την πόλη», είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με έντονη την αγωνία για την τύχη των πρωταγωνιστών του.
Αν και η ψυχή και η καρδιά του βασικού ήρωα, δημοσιογράφου Άγγελου Αλεξίου, αναζητά το φως, εντούτοις τα γεγονότα αποδεικνύονται καταστροφικά για τον ίδιο και για το πιο αγαπημένο του πρόσωπο. Όσο και αν οι αντοχές του είναι μεγάλες, φτάνει σ’ ένα σημείο που λυγίζει. Γενικά, όμως, οι ήρωες του βιβλίου «τσαλακώνονται», πονάνε και χαίρονται, κλαίνε και γελάνε, φτάνουν στα όριά τους και τα ξεπερνούν.
Και το ταξίδι συνεχίζεται με απρόσμενες εξελίξεις…[1]
Γιώργος Φάκος

Κερδίστε το!
Οι εκδόσεις Δυάς προσφέρουν το μυθιστόρημα του Γιώργου Φάκου σε έναν τυχερό αναγνώστη. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση αλλά και για να στείλετε το μήνυμά σας στον ίδιο κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 29 Ιουνίου 2017 και το βιβλίο θα αποσταλεί/παραδοθεί στον τυχερό από τις εκδόσεις Δυάς.
k
Καλή τύχη!

Johnny Rotten και SEX PISTOLS

Ο John Joseph Lydon ήταν το μεγαλύτερο από τα 4 παιδιά του της Eilleen Lydia και του John Christopher Lydon, ένα ζευγάρι Ιρλανδών εργατών που μετανάστευσε στο Λονδίνο στα μέσα της δεκαετίας του 50.
Στα επτά του χρόνια αρρώστησε από μηνιγγίτιδα και παρέμεινε για έναν ολόκληρο χρόνο στο νοσοκομείο St Ann. Η ασθένεια, εκτός από παραισθήσεις, ναυτίες, πονοκέφαλους και απώλειες μνήμης που κράτησαν πάνω από 4 χρόνια, του άφησε μια μόνιμη κύρτωση στην σπονδυλική στήλη. Επίσης ήταν και η αιτία να αποκτήσει γουρλωτά μάτια που του έδιναν ένα μόνιμο βλέμμα τρελού κάτι που αργότερα θα μείνει γνωστό ως “Lydon stare”.
Φυσικά στο σχολείο του δεν ήταν δυνατόν να περάσει απαρατήρητος και όπως ήταν επόμενο, έπεσε θύμα μπούλινγκ. Όμως ο Τζον δεν ήταν από αυτούς που θα υπέμενε αδιαμαρτύρητα κάτι τέτοιο. Πολύ σύντομα από θύμα έγινε θύτης.

Στο στόμα του λύκου

Εάν είστε από εκείνους που αρχίζουν την ανάγνωση των βιβλίων τους λίγο πριν κοιμηθούν, τότε το συγκεκριμένο βιβλίο ίσως να σας κρατήσει άυπνους. Η πλοκή είναι τόσο γρήγορη και συνάμα καλοδουλεμένη, με μικρά κεφάλαια που στο τέλος τους σε αφήνουν πάντα με ένα ερωτηματικό που θέλεις να απαντηθεί άμεσα, ώστε στο τέλος βρίσκεσαι να έχεις τελειώσει το μυθιστόρημα χωρίς καν να το έχεις συνειδητοποιήσει.

Η Λεύκη Σαραντινού και ο Χαμσίν, ο άνεμος της ανατολής

Πως σας ήρθε η ιδέα;
Λ.Σ.: Νομίζω ότι σε ένα ιστορικό μυθιστόρημα η ιδέα έρχεται πάντα μέσα από την ίδια την ιστορία.

Που γράψατε το βιβλίο σας;
Λ.Σ.: Σε υπολογιστή πάντα, στην Κομοτηνή.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Λ.Σ.: Δυόμισι χρόνια μαζί με το διάβασμα που έκανα για το βιβλίο.

Πως θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Λ.Σ.: Ιστορικό μυθιστόρημα που μαθαίνει στον αναγνώστη ιστορία με ευχάριστο τρόπο.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Λ.Σ.: Εκτείνεται στον 13ο και τον 14ο αιώνα. Αφορά τις ύστερες σταυροφορίες και το τέλος του τάγματος των Ναϊτών ιπποτών. Τα αληθινά γεγονότα περιγράφονται παράλληλα με την εξέλιξη της φιλίας δύο ιπποτών, ενός Ναΐτη και ενός Οσπιτάλιου ιππότη, υπάρχει δηλαδή μία φανταστική ιστορία που εκτυλίσσεται όμως μέσα σε αληθινό ιστορικό πλαίσιο και διασταυρώνεται με πραγματικά γεγονότα.

Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;
Λ.Σ.: Τους ιππότες που ήταν πάντα και παραμένουν η αδυναμία μου.

Ποιος είναι ο πιο αγαπημένος σας ήρωας και γιατί;
Λ.Σ.: Ο Φιλίπ ντε Ριντφόρντ, ο πρωταγωνιστής, επειδή ακολουθεί το ένστικτό του και επειδή έχει το όνομα του γιου μου.

Τι προσφέρει αυτό το βιβλίο στον αναγνώστη, βιβλιόφιλο ή βιβλιοφάγο;
Λ.Σ.: Νομίζω κινηματογραφική ιστορική δράση και γνώση της ιστορίας της συγκεκριμένης εποχής.

Η Ευλαμπία Τσιρέλη και τα Χρόνειρα

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Ε.Τ.: Για ιδέες θα μιλήσω μάλλον, καθώς δεν πρόκειται για μια ιστορία. Οι ιδέες, λοιπόν, κατά κύριο λόγο, μου ήρθαν στα όνειρα.

Που γράψατε το βιβλίο σας;
Ε.Τ.: Γράφω πάντα στο σπίτι.

Πόσο χρόνο σάς πήρε η συγγραφή;
Ε.Τ.: Πρόκειται για κείμενα της περιόδου 2007-2014. Η επιλογή αυτών και σύνθεση του βιβλίου δεν πήρε πάνω από δύο μήνες νομίζω.

Πως θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Ε.Τ.: Δυσκολεύομαι να χαρακτηρίζω.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Ε.Τ.: Πρόκειται για διηγήματα που βασίζονται σε όνειρα που έχω δει. Έχω αναπτύξει μια μέθοδο κατά την οποία κατηγοριοποιώ τα όνειρά μου κι έπειτα τα μετατρέπω με ανάλογο τρόπο σε διηγήματα. Στη σουρεαλιστική αυτή γραφή του μαγικού ρεαλισμού κρύβω συμβολισμούς και προβληματισμούς για τον άνθρωπο, την ηθική και άλλα πανανθρώπινα και αρχετυπικά ερωτήματα. Τα ποιήματα κινούνται στην ίδια γραμμή σκέψης, και πειραματίζομαι με διάφορες τεχνικές.

Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;
Ε.Τ.: Το ότι μου δίδαξε πώς να βελτιωθώ στο επόμενο.

Ποιος είναι ο πιο αγαπημένος σας ήρωας και γιατί;
Ε.Τ.: Μια ανώνυμη. Η μητέρα της Άνναμπελ, στο ομώνυμο διήγημα. Δεν ξέρω γιατί είναι η αγαπημένη μου.

Τι προσφέρει αυτό το βιβλίο στον αναγνώστη, βιβλιόφιλο ή βιβλιοφάγο;
Ε.Τ.: Από ό,τι μου λένε, εικόνες, τροφή για σκέψη και περισυλλογή.

Υγρή πόλη

Ο Λεωνίδας, ο αξιοσέβαστος κουρέας της πόλης. Σοβαρός, τυπικός, αυστηρός που ζει μια καθόλα φυσιολογική ζωή με την φιλάσθενη γυναίκα του Εριφύλη και την πανέμορφη κόρη τους Γαριφαλιά η οποία ποθεί εναγωνίως να εξερευνήσει τον κόσμο μέσω του έρωτα…
Η Λαμπρινή, μία συντηρητική και θρησκόληπτη γυναίκα της επαρχίας που κρύβει ένα καταπιεσμένο θηλυκό μέσα της.
Ο Ζαχαρίας ένα γνήσιο αρσενικό, γοητευτικός και φιλόδοξος που θα μαγευτεί από την Λαμπρινή.
Η αιθέρια και απελευθερωμένη Χλόη που έρχεται να ταράξει την ήρεμη ζωή του Λεωνίδα και να του θυμίσει το παρελθόν του.
Χαρακτήρες τόσο αντίθετοι μεταξύ τους, με διαφορετική γλώσσα, θρησκεία, κοινωνικό υπόβαθρο που ζουν με φόντο την υγρή πόλη και ψάχνουν τον έρωτα, το πάθος και με τελικό στόχο τι άλλο; Την ευτυχία, την πλήρωση.

Ο Θεόφιλος Γιαννόπουλος και Το αγκάθινο στέμμα

Το παράξενο νόμισμα που ξέθαψαν κάτω από το δάπεδο του ναού τους γέμισε απορίες. 
Όλη η μπροστινή του όψη απεικόνιζε θαλασσινά κύματα κι από πίσω διαγραφόταν ένας ήλιος. 

Αρκετή ώρα μετά, συνειδητοποίησαν πως παρόμοια σύμβολα συνάντησαν και στο τοίχωμα της σπηλιάς.
Για καλή τους τύχη, τούτο το νόμισμα πιθανόν και ν’ αποτελούσε το κλειδί για ν’ αποδράσουν απ’ την υπόγεια φυλακή τους! 
Καθώς φώτιζαν στο τοίχωμα, διέκριναν πως στο ύψος των ματιών τους ξεχώριζαν δυο όμοια με το νόμισμα σύμβολα και πως από κάτω τους υπήρχε μια κάθετη σχισμή. 
«Άγγελε, πιστεύω πως δεν χωρά καμία αμφιβολία πως αυτός είναι ο προορισμός του.»
«Θα συμφωνούσα μαζί σου Κωνσταντίνε, εάν στη παρόμοια περίπτωση που το πράξαμε με το αγαλματίδιο, τελικώς καταλήξαμε να περιπλανόμαστε εγκλωβισμένοι εδώ!»
Ισορροπώντας μεταξύ του επώδυνου λάθους και του πάθους τους για ελευθερία, τελικώς συμφώνησαν να το χρησιμοποιήσουν.
Νικώντας τους φόβους τους, ο Κωνσταντίνος άφησε το μεταλλικό κέρμα να κυλίσει μέσα στη σχισμή, προσμένοντας εναγώνιος για τ’ αποτέλεσμα. 
Ο ήχος που συνόδευσε την καθοδική πορεία του, οδήγησε στην ενεργοποίηση ενός εσωτερικού μηχανισμού, που έκανε τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια τους! 

Σύντομα ζωντάνεψαν στα μάτια τους οι μνήμες απ’ την οδυνηρή επίσκεψή τους στην ερειπωμένη εκκλησία, με το πάτωμα που κατέρρευσε απροειδοποίητα κάτω απ’ τα πόδια τους.
Τότε στάθηκαν πραγματικά τυχεροί, μα τώρα δεν ήταν καθόλου σίγουροι τί τους επιφύλασσε η μοίρα.
Ένα λεπτό κράτησε αυτός ο ορυμαγδός που τους έριξε με τα γόνατα στο τραχύ, πέτρινο πάτωμα.
Μετά έγιναν μάρτυρες ενός παράξενου θεάματος:
Μπρος τους, στο μέχρι πρωτινός συμπαγές πέτρινο τοίχωμα, διαγραφόταν τώρα το περίγραμμα μιας ιδιότυπης πόρτας που άνοιξε διάπλατα για να τους υποδεχτεί. 
Ανάσαναν με λαχτάρα τον θαλασσινό αέρα που φυσούσε από το εσωτερικό του, μένοντας κατόπιν να κοιτούν αποσβολωμένοι αυτά που αποκάλυπτε ο φακός στη νέα τους είσοδο…[1]
Πως σας ήρθε η ιδέα;
Θ.Γ.: Όλα ξεκίνησαν με την ύπαρξη ενός ιδιαίτερου ιστορικά οικοδομήματος, που είναι κοινά αποδεκτό πως κρύβει μέσα του πάμπολλα ενδιαφέροντα μυστικά…

Ιστορίες της φωτιάς

Γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου

Τις νύχτες ανάβαμε φωτιές,
στήναμε τριγύρω τα κορμιά μας
κι ακούγαμε τις ιστορίες του ανέμου
με τα ζύγια του αστάθμιστα
στα χέρια της θάλασσας.

Καιρός να κατακλιθείτε, μας φώναζε,
καιρός να σταματήσουν οι δούλοι
να κείτονται νεκροί.
Καιρός να αγκαλιάσετε τους συντρόφους σας,
να τους ταΐσετε με το πρώτο χιόνι,
σαν γυρίσουν από τον Άδη νηστικοί.

Κάθε φωτιά μια μεθυσμένη γιορτή
για τον αγριεμένο φόβο
στο στήθος της παπαρούνας.
Κάθε ιστορία μια θυσία στα άστρα,
μάρτυρες από ψηλά
και κρατούν τα σάβανα.

Κάθε νύχτα προπορεύεται
μια μετακινούμενη άμμος,
αιωρείται γύρω από τη φωτιά
και κηδεύει τον προδήμιό της
με ξέφρενα «εάλω».


Copyright © Καλλιόπη Δημητροπούλου All rights reserved, 23/4/2017
Η συνοδευτική εικόνα είναι επιλογή της ίδιας

Της ίδιας:

Ο Γρηγόρης Τριγλίδης και τα Όνειρα ξεχασμένα

Πως σας ήρθε η ιδέα;
Γ.Τ.: Πριν μερικά χρόνια είχα μια ατυχία στη ζωή μου. Έμεινα τετραπληγικός μέσα σε τέσσερις (4) ημέρες. Οι γιατροί διέγνωσαν μια αυτοάνοση ασθένεια. Μέσα σε μερικά χρόνια το βελτίωσα σε τετραπάρεση. Οι γιατροί μου δεν πίστευαν ότι θα σηκωθώ από το κρεβάτι, το θεώρησαν θαύμα. Δεν θα ξεχάσω που με τοποθέτησαν σε ένα μηχάνημα και ψάχνανε να δουν μέχρι που είναι τα ζωντανά νεύρα και δεν έβρισκαν τίποτα. Το θεώρησα πολύ σημαντικό να προβληθώ με κάποιο τρόπο γιατί έχω την αίσθηση ότι δεν πιστεύουμε σε κάτι που μπορεί να μας δώσει ελπίδα, πρέπει να θυμηθούμε πως και στις μέρες μας γίνονται θαύματα. Από την άλλη, σαν άνθρωπος μου αρέσουν οι προκλήσεις, κι έτσι αποφάσισα να γράψω.

Που γράψατε το βιβλίο σας;
Γ.Τ.: Το ξεκίνησα σε ένα χωριό, στο Κίτρος Πιερίας. Ένα μέρος πανέμορφο μες στη φύση. Γάτες περνούν σαν κλέφτες τις αυλές, σκύλοι που σε τακτά χρονικά διαστήματα γαβγίζουν, κότες, λουλούδια να χρωματίζουν τους κήπους, μέλισσες, τι να πρωτοθυμηθώ; Σ’ ένα τόσο όμορφο περιβάλλον δεν ήταν δυνατόν να μην έχω οίστρο. Έτσι δεν είναι;

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Γ.Τ.: Η συγγραφή του κορμού με πήρε τρεις μέρες, αλλά για να το φτάσω ως εδώ έπρεπε να το διαβάσω πάρα πολλές φορές. Μου πήρε ένα χρόνο για να το φτάσω στο σημείο που είναι. Στον εκδοτικό μου οίκο «Ίτανος» με τον οποίο έχουμε πολύ καλή συνεργασία χάρη στην συμπαθέστατη κυρία Κάλια Δετοράκη, με βοήθησε η φιλόλογος κυρία Δέσποινα Μαρκατάτου.

Στην ατζέντα του Μαΐου...

Επιστρέφετε στη σελίδα τακτικά. Η ανάρτηση ανανεώνεται κι ενημερώνεται με νέες επιλογές καθημερινά.


🎓Στο πλαίσιο του σεμιναρίου του Κέντρου Σημειολογίας του Θεάτρου με γενική θεματική: Παραστατικές τέχνες: τάσεις και προοπτικές VΙΙ, την Παρασκευή 5 Μαΐου 2017 19:00-21:00 στη Νομική Σχολή (αίθουσα Α Μαθηματικών-ισόγειο) θα πραγματοποιηθεί διαδραστικό σεμινάριο από τον κ. Νίκο Τουλιάτο, μουσικό, με θέμα τον αυτοσχεδιασμό. Είσοδος ελεύθερη!
🎸Ο Απρογραμμάτιστος Γιάννης Ζουγανέλης στο Σταυρό του Νότου Plus (Φραντζή και Θαρύπου 35-37, Νέος Κόσμος, 2109226975, 2109239031) το Σάββατο 13, την Παρασκευή 19 και το Σάββατο 27 Μαΐου. Γεμάτος χιούμορ και αυτοσαρκασμό θα μας συστήσει και τους νέους ταλαντούχους δημιουργούς: Βαγγέλη Ασημάκη, Παναγιώτη Αυγερινό, Ευριπίδη Μπέκο και Guest η Φρόσω Στυλιανού ενώ κάποιες υποψίες παρεμβάσεων από τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα ζητούν την εχεμήθειά μας. Μουσικοί: Άκης Αμπράζης/ μπάσο, Παναγιώτης Αυγερινός/ κιθάρες, Φίλιππος Βασιλόπουλος/ τουμπερλέκι, Μιχάλης Δάρμας/ κοντραμπάσο, Αλέξανδρος Ζουγανέλης/ φλάουτο, σαξόφωνο, Γιάννης Πουρνάρας/ μπουζούκι, Κώστας Σπυράτος/ κρουστά. Παίζει η ηθοποιός Τάνια Ρόκκα

😊Φοβερή πρόταση για παιδιά και εφήβους αποτελεί η παράσταση που βασιζέται στο λιμπρέτττο της Αντελάϊντ Βέττε από την όπερα του Ε. Χούμπερτιγκ και πρόκειται το πιο δημοφιλές παραμύθι των αδελφών Γκριμ, διασκευασμένο θεατρικά από τον Διονύση Κούτση. Από 7 Μαΐου μέχρι 11 Ιουνίου 2017 κάθε Κυριακή στις 11:30 (και έκτακτες εντός ή εκτός θεάτρου) στο θέατρο Θυμέλη-Έλλης Βοζικιάδου (Μοσχονησίων 32, πλ. Αμερικής, 2108657677)
Στο σπίτι ενός φτωχού σκουπά, οι γονείς λείπουν για τον αγώνα του μεροκάματου και τα παιδιά, ο Χένσελ και η Γκρέτελ προσπαθούν να τελειώσουν τη δουλειά που τους ανέθεσαν. Η πείνα όμως δεν τα αφήνει να δουλέψουν και για να την ξεχάσουν το «ρίχνουν» στ’ αστεία και το χορό, ξεσηκώνοντας το σπίτι. Έρχεται η μητέρα, θυμώνει από τη φασαρία και την ακαταστασία, τα κυνηγά, πέφτει και χύνεται το γάλα και για να τα τιμωρήσει τα στέλνει στο δάσος για βατόμουρα. Όταν έρχεται ο πατέρας -φορτωμένος αγαθά για το σπίτι- και μαθαίνει πού είχαν πάει τα παιδιά γίνεται έξαλλος γιατί ξέρει πως εκεί, στο δάσος, ζει σ’ ένα ζαχαρένιο σπιτάκι η κακιά μάγισσα που ξεγελά τα παιδιά και τα φυλακίζει. Ηθοποιοί: Βασιλική ΑγγέληΓιώργος ΜαγκίνηςΜαρία ΣυμεώνΑνδρέας ΠαπαγιαννάκηςΙωάννα Κούτση.
Θεατρική διασκευή - Σκηνοθεσία: Έλλη Βοζικιάδου | Σκηνικά: Χάρης Σεπεντζής | Kοστούμια: Έλσα Βώκου | Εκτέλεση κοστουμιών: Ελευθερία Αργυρού | Μουσική διδασκαλία: Λόρνα Κούτση | Φωτισμοί: Νίκος Τσελές | Ηχοληψία: Γιάννης Χαρανάς
👉Μη χάσετε την παράσταση Στρατηγού Μακρυγιάννη Απομνημονεύματα του Θανάση Σαράντου στο θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής (Αγ. Όρους 16 & Κωνσταντινουπόλεως 115, Βοτανικός, 2103425637) κάθε Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:00 μέχρι 28 Μαΐου. Ο λόγος του Μακρυγιάννη παρουσιάζεται σε θεατρική μορφή, με συνοδεία νέυ, ταμπουρά και λαούτου ζωντανά από τη Σύλβια Κουτρούλη. Σημειώστε ότι κάθε Κυριακή μετά την παράσταση ένας καλεσμένος θα συζητά με τους συντελεστές και το κοινό για το έργο του Στρατηγού Μακρυγιάννη (ενημερωθείτε για τον καλεσμένο κάθε Κυριακής από τη σελίδα του θεάτρου). Σκηνική επιμέλεια: Σάββας Σουρμελίδης | Επεξεργασία video με τις εικόνες μαχών του Παναγιώτη Ζωγράφου: Γιώργος Φουκαράκης | Βίντεο: Θανάσης Σαράντος | Μοντάζ: Ιωάννα Σπηλιοπούλου | Φωτογραφίες: Ορφέας Εμιρζάς, Τάσος Θώμογλου Περισσότερα για την παράσταση και δωρεάν προσκλήσεις θα βρείτε εδώ!

Ο έρωτας αλλιώς

Γράφει η Μαίρη Τσίλη
Δεν ήξερα ότι υπάρχεις, ούτε και σε είχα φανταστεί.
Ήθελα μόνο να ερωτευτώ έτσι όπως εγώ ήθελα. Με έναν έρωτα αλλιώς.
Σε βρήκα ξαφνικά στις διεγραμμένες μου χαρές.
Δεν χρειάστηκε να σε κοιτάξω γιατί ένιωσα το βλέμμα σου, σαν γυαλί να χαρακώνει το δέρμα μου.
Μάτωνα και δεν μπορούσα να αντιδράσω γιατί εσύ ήσουν αλλιώς.
Σε ερωτευόμουν και ξαναγεννιόμουν και από έρωτα πονούσα. Σε άγγιζα κι έπιαναν τα χέρια μου φωτιά.
Δάγκωνα τα δυο μου χείλη κι έκλεινα τα μάτια μου από θάρρος και ντροπή μαζί.
Κι εσύ γινόσουν καπνός κι αμέσως μετά υδρατμός και σαν φιλί από το πουθενά στάλαζες στο στήθος μου βαθιά.
Εμείς γίναμε σώματα γυμνά γεμάτα αλήθεια και σημάδια παλιά. Δεν κάναμε έρωτα ποτέ έτσι όπως οι άλλοι κάνουν. Ο έρωτας έκανε έρωτα μαζί μας.
Η πιο μεγάλη μου ηδονή μαζί σου, το φιλί που άφηνα στον λαιμό σου, εκεί ακριβώς που τρεμοπαίζει η πιο ανήθικη φλέβα της καρδιάς κι ο πιο μυστικός από έρωτα λυγμός.
Σε άφησα να φύγεις γιατί όπως είπα θέλω τον έρωτα αλλιώς. Δεν αντέχω να τον κατέχω. Θέλω να τον έχω και ταυτόχρονα να τον ονειρεύομαι.
Σε κάθε ανήδονο όνειρο μου, στην θλίψη μου και στην μελαγχολία μου, στης καρδιάς μου την έρημη γη, να σχηματίζω το πρόσωπο σου και το δικό σου κορμί.
Να φεύγεις και να έρχεσαι ηδονή κι οδύνη μου εσύ!
Να είσαι αυτό που επέλεξα να είσαι για να κερδίζω εσένα καθώς θα χάνω μέσα σου εμένα.
Να είσαι για μένα ο δικός μου έρωτας αλλιώς.

💜

Copyright © Μαίρη Τσίλη All rights reserved, 2017
Το κολάζ δημιουργήθηκε από τμήματα του πίνακα The lovers της Amparo Lopez (λάδι)

Περισσότερα της Μαίρης Τσίλη:
Λίγη ζωή ακόμη
Γυμνή μου αλήθεια

Στρατηγού Μακρυγιάννη Απομνημονεύματα

«... Ἀπὸ ὅλα αὐτά, καϊμένη πατρίδα, δὲν θὰ σωθοῦνε τὰ δεινά σου, ὅτι σιδερώνουν τὴν ἀρετὴ ἐκεῖνοι ὁποῦ σὲ κυβερνοῦσαν καὶ σὲ κυβερνοῦν, καὶ τώρα κατατρέχουν τὸ δίκαιον καὶ τὴν ἀλήθειαν καὶ μὲ ψέματα θέλουν καὶ μὲ σπιγούνους νὰ σὲ λευτερώσουνε, μήτε τώρα εἶσαι καλά, μήτε διὰ τὰ μέλλοντά σου, μὲ τοὺς ἀνθρώπους ὁποῦ σὲ τριγυρίζουν, πολιτικούς καὶ σπιγούνους...»
Το Θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής φιλοξενεί την παράσταση του Θανάση Σαράντου «Στρατηγού Μακρυγιάννη Απομνημονεύματα» για 10 μόνο παραστάσεις από το Σάββατο 29 Απριλίου στις 21.00. Ο λόγος του Μακρυγιάννη παρουσιάζεται σε θεατρική μορφή, με συνοδεία νέυ, ταμπουρά και λαούτου ζωντανά επί σκηνής από την Σύλβια Κουτρούλη.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τα «Απομνημονεύματα» παρουσιάστηκαν ως μετάκληση στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος τον περασμένο Οκτώβριο -με αφορμή τα 150 χρόνια από τον θάνατο του Στρατηγού Μακρυγιάννη -με μεγάλη επιτυχία (sold out) και με το κοινό να υποδέχεται την παράσταση με θέρμη. Με επιτυχία παρουσιάστηκε επίσης στην Αθήνα (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Θ. Αλκμήνη), την Πάτρα (Δημοτικό Θέατρο, Λιθογραφείο), τη Λάρισα (Θεσσαλικό θέατρο), τη Σαντορίνη, αλλά και τη γενέτειρα του ήρωα, το Κροκύλειο Φωκίδος.
«Εγώ την αλήθεια θα την ειπώ γυμνή», έλεγε ο Μακρυγιάννης, ο ήρωας του σπαθιού και της πένας, που έδωσε συγκλονιστικό μάθημα ιστορίας με την «απελέκητη γραφή» του. Δείγμα της δημώδους γλώσσας στη νεοελληνική γραμματεία, τα «Απομνημονεύματα» είναι η συγκλονιστική αλήθεια της ζωής του ίδιου του ήρωα, που θέλει να την ιστορήσει πάνω στο χαρτί. Με τα ελάχιστα κολλυβογράμματα που ξέρει, νιώθει επιτακτική την ανάγκη να μεταδώσει το ζωντανό κομμάτι της Ιστορίας στις γενιές που έρχονται.
Σημειώνεται ότι κάθε Κυριακή, μετά από την παράσταση, ένας διαφορετικός καλεσμένος (από τον χώρο της πολιτικής, της επιστήμης, των γραμμάτων, της τέχνης), θα συζητά με τους συντελεστές και το κοινό για το έργο του Στρατηγού Μακρυγιάννη και τη σημασία των «Απομνημονευμάτων» σήμερα. Ο καλεσμένος θα ανακοινώνεται κάθε φορά στον τύπο και στη σελίδα του θεάτρου, ενώ το κοινό μπορεί να παρακολουθήσει τις συζητήσεις με ελεύθερη είσοδο.
Σημείωμα σκηνοθέτη:
Καταπέλτης ο λόγος του Μακρυγιάννη για τη σύγχρονη διανοουμενίστικη «ελίτ» που ανερυθρίαστα βαφτίζει «παρωχημένες εμμονές» τα όσια και τα ιερά του. Που, μεθυσμένη από τα υποσχόμενα κέρδη του εθνικού ξεπουλήματος, απαξιώνει την αγάπη και την αγωνία του σημερινού Έλληνα για το τι θα απογίνουν όλα αυτά, που «γι’ αυτά πολεμήσαμε». Καταπέλτης και για την αδικία που βλέπει να γίνεται σ’ όλους τους παλιούς ήρωες, τους επιζήσαντες του Αγώνα -μαζί και στον ίδιο- από το νέο κράτος της βαυαροκρατούμενης, πλέον, Ελλάδας. Με μένος απέναντι στους δουλοπρεπείς Έλληνες πολιτικούς της εποχής του, που ξεπουλάνε όσα κέρδισαν με αίμα οι παλιοί αγωνιστές. Έζησε την άκρα αχαριστία και είχε τέλος πικρό, με τα μόνα παράσημα που θα του απονείμει η αγαπημένη του πατρίδα να είναι μια καταδίκη εις θάνατον και μερικές αγιάτρευτες πληγές, που θα τον στείλουν στον τάφο στα 67 του χρόνια. Ο αγράμματος γιος βοσκών της Ρούμελης δίνει ένα συγκλονιστικό μάθημα ιστορίας. Ο διαχρονικός λόγος ενός μεγάλου Έλληνα ακούγεται επίκαιρος όσο ποτέ σήμερα. Τα «Απομνημονεύματα του Στρατηγού Μακρυγιάννη» είναι μια παράσταση που πρέπει να δουν όλοι οι Έλληνες! 
Θανάσης Σαράντος

Κερδίστε προσκλήσεις!
Κερδίστε τέσσερις διπλές προσκλήσεις (δύο για τις 6/5 και δύο για τις 7/5) για την παράσταση Στρατηγού Μακρυγιάννη Απομνημονεύματα. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και κάθε σχετική πληροφορία για τις κληρώσεις και τα δώρα εδώ. Η κλήρωση θα γίνει στις 5 Μαΐου και οι τυχεροί θα παραλάβουν τις προσκλήσεις τους από το ταμείο του θεάτρου τουλάχιστον μισή ώρα πριν την έναρξη της παράστασης.
k
Καλή τύχη!

Η Βασιλική Τσούνη και Οι νύμφες της Εροιβιάς

Πως σας ήρθε η ιδέα;
Β.Τ.: Είναι ένα βιβλίο που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και παίρνει μέρος στον τόπο καταγωγής μου. Τρεις εποχές, τρεις έρωτες, τρεις γυναίκες ανοίγουν το σεντούκι με τα μυστικά και ένας τραγικός και τόσο δυνατός χείμαρρος μας παρασέρνει στα σταυροδρόμια των ψυχών τους. Μια ιστορία που ξεκινά το 1943 στην παλιά Πόλη και στο Εβραϊκό γκέτο, συνεχίζει στην πανέμορφη Μυροδάφνη το 1960 και τελειώνει σ' ένα άσχημο γεγονός που συνέβηκε στην ζωή μου εδώ και τέσσερα χρόνια περίπου. Ο θάνατος ενός αγαπημένου μου ανθρώπου που είναι βέβαια και ένας από τους ήρωες του βιβλίου μου. Με βάση αυτό και έπειτα από πολλές συζητήσεις και εκμυστηρεύσεις οικείων προσώπων, δημιουργήθηκαν οι Νύμφες της Εροιβιάς.

Που γράψατε το βιβλίο σας;
Β.Τ.: Αρχικά σε χειρόγραφα και έπειτα με την ολοκλήρωση του στον υπολογιστή.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Β.Τ.: Περίπου ένα χρόνο και κάτι για να ολοκληρωθεί.

Πως θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Β.Τ.: Ένα συγκινητικό, μοναδικό και τόσο αληθινό μυθιστόρημα.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Β.Τ.: Είναι ένα βιβλίο που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και παίρνει μέρος στον τόπο καταγωγής μου. Τρεις εποχές, τρεις έρωτες, τρεις γυναίκες ανοίγουν το σεντούκι με τα μυστικά και ένας τραγικός και τόσο δυνατός χείμαρρος μας παρασέρνει στα σταυροδρόμια των ψυχών τους. Μια ιστορία που ξεκινά το 1943 στην παλιά Πόλη και στο Εβραϊκό γκέτο, συνεχίζει στην πανέμορφη Μυροδάφνη το 1960 και τελειώνει στα Ιωάννινα το 2014. Ένα μυθιστόρημα με κυρίαρχο φόντο την λίμνη Παμβώτιδα και το Κάστρο.

ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Άννα ΓαλανούΑγγελίνα ΡωμανούΘανάσης ΛιακόπουλοςΈρη ΜαυρογιάννηΜιχαήλ ΆνθηςΜαίρη ΠαναγιώτουM.J. Arlidge
Ελίνα ΒαρβαγήρουΓεωργία Καραβέργου-ΓκριμούλαΓρηγόρης ΤριγλίδηςΟ ΚρητικόςΜάριος Καρακατσάνης και Εύα ΠαυλίδουΦωτεινή ΝαούμΤάσος Αγγελίδης Γκέντζος
Τούλα ΜπαρνασάΣήφης ΖερβουδάκηςΕλένη ΚοτσόβολουΓιώργος ΣακκάςΒάσια ΑκαρέπηΘεοφάνης ΠαναγιωτόπουλοςΓιώργος Φάκος