Η αναζήτηση της Τζιν


Η Τζιν ανησύχησε.
Δεν είχε δει τον φίλο της Κέντι για ώρες.
Στην αρχή περίμενε υπομονετικά.
Ήρθε το βράδυ.
Ήρθε η νύχτα.
Ξημέρωσε.
Δεν είχε έρθει.
.

Δεν το είχε ξανακάνει ποτέ.
Πήρε μια βαθιά ανάσα.
Δεν έπρεπε να πανικοβληθεί.
Να ελπίζει μόνο.
Αλλά κάτι έπρεπε να κάνει.
Άρχισε να ψάχνει.
Περπάτησε όλα τα γύρω σοκάκια.
Κανένα ίχνος.
.

Έτσι άρχισε να περπατάει πιο μακριά.
Γύρω γύρω στις πιο μακρινές γειτονιές.
Αργά το βράδυ επέστρεψε,
ξεχνώντας να βάλει έστω και μια μπουκιά στο στόμα της όλη μέρα. 
Έπεσε να κοιμηθεί στον χώρο της.
Νωρίς το πρωί θα προσπαθούσε ξανά.
.

Λίγο πριν ανατείλει ο ήλιος, ξεκούραστη, κατευθύνθηκε στην αγορά.
Πολύς κόσμος εκεί.
Η ελπίδα λαμπύριζε στα μάτια της.
Άρχισε να ψάχνει, πρώτα στα φρούτα,
μετά στα λαχανικά,
στα ψάρια,
στα κρέατα,
τίποτα.
2 ώρες έψαχνε προσεκτικά,
αλλά δεν στάθηκε τυχερή.
Το τελευταίο μέρος που θα πήγαινε,
ήταν η πλευρά με τα εστιατόρια του δρόμου.
Εκεί έπρεπε να είναι πιο προσεκτική,
γιατί η πείνα την έκανε
που και που να ξεχνάει το λόγο της αναζήτησης.
.

Λίγα λεπτά της πήρε,
και ... πάγωσε.
Ο Κέντι ολόκληρος.
Ολόκληρος, ροδοψημένος έτοιμος να τεμαχιστεί,
για τους πεινασμένους διαβάτες και τα κατοικίδιά τους.
Το σώμα του Κέντι ακόμα ζεστό,
μόλις είχε βγει από τη σούβλα.
Το αλύχτημα της Τζιν έκανε όλους
να γυρίσουν το κεφάλι τους και να την προσέξουν,
τόσο λίγο,
όσο να αποφασίσουν,
πως δεν υπήρχε λόγος να της δώσουν περισσότερη σημασία
και συνέχισαν αδιάφορα τις δουλειές τους.
.

Πιο κάτω η ταμπέλα έγραφε:
.

Προσοχή
Όλα τα κατοικίδια ζώα είναι προστατευόμενα
με πολύ αυστηρές ποινές,
σύμφωνα με την απόφαση της Κυβέρνησης,
αφού το 99% αυτών στειρώνεται
και η αναπαραγωγή τους είναι πολύ περιορισμένη.

Αντίθετα επιτρέπεται το κυνήγι των παιδιών κάτω των 12,
μια και ο πληθυσμός τους έχει αυξηθεί επικίνδυνα.


Χρίστος Μαβόγλου


Copyright © Χρίστος Μαβόγλου All rights reserved. Via facebook, 1/4/2015
Δείτε τον πίνακα της εικόνας εδώ.

Περισσότερα από τον Χρίστο Μαβόγλου:
Γιατί διαβάζω λογοτεχνία;
Θα τη σκοτώσω

1 σχόλιο:

  1. Στην Άννυ

    Ξύπνησα και ήμουν νεκρός.
    Έκοψα το σώμα μου σε κομμάτια με προσοχή,
    να μην γεμίσουν τα αίματα και τα συναισθήματα παντού.

    Τα έβρασα με υπομονή
    σε μεγάλη κατσαρόλα
    να μαλακώσουν
    και να μην μυρίζουν.
    Τα σκληρά συναισθήματα
    και αυτά μαλακώνουν με το βράσιμο.

    Από συνήθεια
    έβαλα στην κατσαρόλα
    πατάτες και καροτάκια.
    Ταιριάζει καλύτερα έτσι η εικόνα τους.

    Μετά από τρεις μέρες
    ικανοποιημένος από την προσπάθεια
    μετέφερα το παρασκεύασμα
    και το άφησα με ευγένεια
    δίπλα σε συσσωματώματα ύλης
    που αλλάζουν μορφή.

    Εκεί διέκρινα και άλλα συναισθήματα,
    πεταμένα,
    αλλά αυτά δεν αλλάζουν μορφή.
    Δεν υπάρχουν σκουλίκια να τα φάνε.

    Να κάτι που δεν το έχουμε φτιάξει ακόμα:
    Καταστροφέα Συναισθημάτων.

    Χρίστος Μαβόγλου, 6/5/2015

    ΑπάντησηΔιαγραφή


ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Σάντυ Κυριακή ΗλιάδουΝατάσσα ΕξάρχουΣωτηρία ΙωαννίδουΚέλλυ ΚαϊμάκηΠαναγιώτης ΣταυρόπουλοςMo HayderΆννα Σελίδου
Γιάννης ΦιλιππίδηςΕυδοκία ΣταυρίδουΓιώργος ΙωαννίδηςPaullina SimonsΧρήστος ΧτιστόπουλοςΓεώργιος ΤζιτζικάκηςΘεόφιλος Γιαννόπουλος
Ασημίνα ΞηρογιάννηΝίκος ΚρίκαςΣοφία ΓουδετσίδουMargaret DalkourΝάντια ΠαπαθανασοπούλουΓιώργος ΔάμτσιοςΓρηγόρης Τριγλίδης