Η Τζίνα Κατσάτου και Της επιστροφής η υπόσχεση

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Τ.Κ.: Το βιβλίο μου ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ Η ΥΠΟΣΧΕΣΗ είναι βασισμένο σε αληθινές ιστορίες και γεγονότα από τις χαμένες πατρίδες και όχι μόνο. Ο τίτλος του είναι διφορούμενος καθώς για μένα είναι μια υπόσχεση στην γιαγιά μου Γεωργία να καταγράψω την ζωή της αλλά και ο πόθος των δύο ηρωίδων μου, Γεωργίας και Ελπίδας, να επιστρέψουν στον τόπο που γεννήθηκαν: Μαινεμένη στην Μαγνησία και Κουκλουτζά προάστιο της Σμύρνης αντίστοιχα. Το όνειρό τους έμεινε ανεκπλήρωτο και οι καρδιές τους λαβωμένες. Η ζωή τους μέσα στην δίνη των πολέμων και γεμάτη απρόσμενες καταστάσεις και γεγονότα. Οι αντοχές τους δοκιμάστηκαν στο έπακρο και όμως επέζησαν δίνοντας ένα λαμπρό παράδειγμα πίστης και ελπίδας που μπορεί να μας εμπνεύσει και να μας καθοδηγήσει.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Τ.Κ.: Η λέξη ΥΠΟΣΧΕΣΗ περιγράφει δυναμικά το βιβλίο μου. Υπόσχεση στην ζωή, στην ελπίδα, στην αναγέννηση μέσα από τις στάχτες. Η απάνθρωπη πλευρά της ζωής και οι συγκυρίες που δεν οφείλονται σε δική τους υπαιτιότητα, κάνουν τις Μικρασιάτισσες γυναίκες να ορθώσουν το ανάστημά τους και μαζεύοντας τα κομμάτια τους να βρουν τον τρόπο να συνεχίσουν την πορεία τους σε μια νέα γη, στην μητέρα-πατρίδα όπου δεν γίνονται δεκτές με τον καλύτερο τρόπο. Η αξία τους θα αναγνωριστεί αργότερα μέσα από την αγάπη που θα εισπράξουν από τις οικογένειες που θα δημιουργήσουν.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Τ.Κ.: Ο αναγνώστης που πρόκειται να διαβάσει το βιβλίο μου θα πρέπει να αναρωτηθεί τι είναι αυτό που οδηγεί στην ευτυχία. Θα εκτιμήσει την ειρήνη, την υγεία, την πατρίδα, την οικογένεια και θα καταλάβει πως τα υλικά αγαθά μπορεί να χαθούν από την μια στιγμή στην άλλη. Δεν ξαναγύρισαν οι ήρωες του Μικρασιατικού πολέμου, ούτε αυτοί που υπερασπίστηκαν την πατρίδα μας στις εμπόλεμες καταστάσεις που ακολούθησαν. Όμως το όραμα της ελευθερίας και της προκοπής είναι χαρακτηριστικό του λαού μας και δεν πρέπει να λυγίζουμε ότι καταστάσεις κι αν αντιμετωπίζουμε.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Τ.Κ.: Το βιβλίο είναι ένα μεγάλο ταξίδι. Η αρχή του στο Μουτεβελί, περιφέρεια Μαγνησίας Μικράς Ασίας. Ακολουθεί ο Κουκλουτζάς, η Σμύρνη, η Χίος, η Μυτιλήνη, η Ανδρος και ο Πειραιάς. Η πορεία συνεχίζεται προς την Πάτρα, κατόπιν Κοκκινιά-Νίκαια. Μια παράλληλη πορεία ξεκινά από Αλμυροπόταμο Ευβοίας, Αστακό, Πάτρα, Νίκαια και η κατάληξη όλων είναι ο Κορυδαλλός. Με τα σύγχρονα μέσα ίσως το ταξίδι αυτό να διαρκούσε 10 μέρες.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μια φράση/παράγραφο από το βιβλίο...
Τ.Κ.: Σας παραθέτω δύο αποσπάσματα από το βιβλίο:
«Γεννήθηκα στις 4 Φεβρουαρίου του 1908 στο Μουτεβελί. Έμεινα ορφανή από 6 μηνών από τον πατέρα μου. Είχα τρεις αδερφούς τον Παναγιώτη, τον Αντώνη και τον Χρήστο και μία αδερφή δέκα χρόνια μεγαλύτερη από μένα την Κατίνα.»
«Όλη αυτή την ώρα η Κατίνα είχε μείνει ακίνητη σαν στήλη άλατος. Είχε κοκκινήσει ως τις ρίζες των μαλλιών της αλλά αυτό το χρώμα την έκανε ακόμα πιο όμορφη. Τόλμησε και κοίταξε στα μάτια τον Μέντορα και αυτό που διάβασε εκεί ήταν ένας έρωτας κρυφός και ανείπωτος... ...Ένοιωσε πως η αγάπη τους θα γινόταν δέντρο που θα έβγαζε φύλλα και θα ρίζωνε βαθιά στη γη για να καρποφορήσει και να ωριμάσει τους καρπούς του αμοιβαίου τους έρωτα.»
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια και περιέχει CD με τρία μελοποιημένα ποιήματα της Τζίνας Κατσάτου από την Ελένη Μπελιμπασάκη, σε ερμηνεία Ελένης Ασημακοπούλου και Βασίλη Διαμάντη.

Κερδίστε το!
Οι εκδόσεις Όστρια προσφέρουν το βιβλίο της Τζίνας Κατσάτου σε έναν τυχερό αναγνώστη. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση αλλά και για να στείλετε το μήνυμά σας στην ίδια κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση είναι προγραμματισμένη για τις 24 Οκτωβρίου 2016 και το βιβλίο θα αποσταλεί ταχυδρομικά.
k
Κάντε like στη σελίδα των εκδόσεων Όστρια στο facebook για να μη χάνετε κανένα νέο.
Καλή τύχη!

Η Τζίνα Κατσάτου γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Κορυδαλλό Αττικής. Κατάγεται από την Μικρά Ασία και από τον Αλμυροπόταμο Ευβοίας. Είναι καθηγήτρια αγγλικών και γαλλικών και είχε τα φροντιστήρια ΕΦΕΣΗ. Ίδρυσε τον σύλλογο KORYDALLOS-LAMURE-EUROPE μαζί με τους γονείς και μαθητές των φροντιστηρίων της και έκανε γνωστή την πόλη του Κορυδαλλού στην Γαλλία οργανώνοντας ανταλλαγές μαθητών. Ασχολείται με τα κοινά του Δήμου και ήταν μέλος της πρωτοβάθμιας και τώρα της δευτεροβάθμιας σχολικής επιτροπής. Είναι μέλος της Ανάσας Ζωής Δήμου Κορυδαλλού. Είναι παντρεμένη και έχει τέσσερα παιδιά. Στην εργογραφία της περιλαμβάνεται και το βιβλίο "Πρόσωπα της αγάπης" που ήταν το πρώτο της (Εκδ. Οσελότος).

Θυμήσου να ζήσεις

Με τη λατινική φράση Memento Vivere ως υπότιτλο η Ελένη Συράκη μάς υπενθυμίζει εκείνο που φαίνεται αυτονόητο αλλά τις περισσότερες φορές, δυστυχώς, δεν είναι. Οι υποχρεώσεις, οι συμβιβασμοί και οι δυσκολίες υπάρχουν για όλους, σε κάθε εποχή και σε κάθε περίπτωση, όμως πρέπει να θυμηθούμε να αντισταθούμε στη ρουτίνα της καθημερινότητας -ή της μοίρας για άλλους- ώστε να μη λησμονούμε να ζούμε.
Στην υπόθεση... ένα απρόοπτο αναγκάζει τη Λίλη, μια νέα γυναίκα, να αντιμετωπίσει την ιστορία της οικογένειάς της, από την οποία έχει μεγάλα κενά. Που ήταν τόσα χρόνια ο παππούς; Γιατί κανείς ποτέ δεν ανέφερε την αδερφή της γιαγιάς; Και γιατί η γιαγιά, εντέλει, κράτησε τόσα μυστικά;
Η ιστορία της οικογένειας Σελλά ξεκινά από την τουρκοκρατούμενη Χίο όταν οι Σημαντικοί με την αριστοκρατική καταγωγή, τα οικόσημα και τον πλούτο ούτε που καταδέχοταν να κοιτάξουν τους "απλούς" Χιώτες. Κι αφού οι γονείς ήταν εκείνοι που θα επέλεγαν το μέλλον των παιδιών τους, το πάθος, ο έρωτας, οι φιλοδοξίες, τα όνειρα... ήταν όλα ελεγχόμενα. Μα ελέγχεται η καρδιά;

Το βιβλίο είναι ένα μυθιστόρημα με λιτό λόγο που δε δυσκολεύει καθόλου στην ανάγνωση. Μας συστήνει το υπέροχο καλλιτεχνικό Παρίσι με τους μποέμ καλλιτέχνες που ζουν και αναπνέουν για την τέχνη τους, για την έκφραση, για το έργο τους... επιδιώκουν μόνο ό,τι και όσα έχουν σχέση με τα θέλω τους, περνούν τις μέρες τους ασυμβίβαστοι από κοινωνικές απαιτήσεις ή υποχρεώσεις -ελεύθεροι- και, τελικά, ζουν την κάθε στιγμή.
Ως δομή χωρίζεται σε τρία κεφάλαια (εισαγωγή, ιστορικοαφηγηματικό μέρος και σύγχρονος τόπος) αλλά ουσιαστικά αφορά την ιστορία της οικογένειας Σελλά, από τα τέλη του 19ου αιώνα. Μοιραία παρατηρείς πόσες ομοιότητες έχει αυτή η εποχή με τη δική μας: δάνεια, υπερχρεωμένο κράτος, Διεθνές Οικονομικός Έλεγχος, χαράτσια, φόροι, κι άλλοι φόροι, δικομματισμός που εναλλάσσεται στην εξουσία... Σας θυμίζουν κάτι; Μου προκαλεί συνεχώς συσχετισμούς με την Ελλάδα του 21ου αιώνα και την ανάγκη να βρω αντιστοιχίες, αν και δεν είναι τόσο δύσκολη δουλειά. Ηλίου φαεινότερον. Εξάλλου προσφέρει πλούσια ιστορικά στοιχεία και μετατρέπεται με τον τρόπο του σε ένα όμορφο μάθημα ιστορίας (ειδικά για εκείνους που δε θα διάβαζαν ποτέ από μια εγκυκλοπαίδεια). Κι ενώ κυριαρχούν τα κοινωνικοπολιτικά στοιχεία με τις διαστάσεις, προεκτάσεις και επιπτώσεις στη ζωή του κόσμου, ο μεγάλος έρωτας πρωταγωνιστεί στις σελίδες του. Ο έρωτας ο απόλυτος που σε βρίσκει πάντα απροετοίμαστο, σε κυριεύει και δε σε αφήνει ποτέ.
Αν είναι όμως γραφτό να καείς, αξίζει τον κόπο, γιατί ο μεγάλος έρωτας έρχεται μόνο μια φορά.
Οι ήρωες διεκδικούν αλλά δε κερδίζουν πάντα. Παλεύουν όμως και δε ξεχνούν να ζήσουν. Αν το πάθος συμπορεύεται με την οδύνη, εκείνοι θα υπερασπιστούν την αγάπη, θα δοκιμάσουν και θα δοκιμαστούν, θα κάνουν λάθη -πόσα λάθη!- αλλά θα συνεχίσουν... πιστοί στον έρωτα, στη ζωή, στα ιδανικά τους...
Η γλωσσική ευστοχία, η εκφραστική ευλυγισία... ...χάθηκαν και τη θέση τους πήραν η παραλυτική απόγνωση και το ξαφνικό κενό.
Η πιο φρικιαστική σκηνή-στιγμή του βιβλίου όπου νομίζω αντικατοπτρίζεται όλος ο πόλεμος σε μία σελίδα, είναι ο Αργύρης στο νοσοκομείο χωρίς πόδια. Όλη η φρίκη σε μία ανατριχιαστική περιγραφή. Κι εκείνη η ιστορία της Όλγας... πόσο συγκινητική!

Νομίζω πως εκείνο που κράτησα ως επισφράγισμα από την ανάγνωση είναι μια φράση από τον επίλογο όπου σα να συμπυκνώθηκε το νόημα. Τι κι αν η ζωή είναι γενναιόδωρη σε υποσχέσεις και άλλο τόσο φειδωλή σε πραγματοποιήσεις; Συνέχισε και θυμήσου να ζήσεις.
Κλικ για περισσότερα της Τζένης
Το μυθιστόρημα της Ελένης Συράκη, Θυμήσου να ζήσεις, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη.

Ευχαριστώ την Ισμήνη Λαμπροπούλου και τις εκδόσεις Έξη για την προσφορά του βιβλίου.
Οι πλαγιογραμμένες φράσεις είναι αποσπάσματα του μυθιστορήματος.

Ο Θάνος Κονδύλης και Το μυστικό του βασιλιά Λεωνίδα

Συγγραφή για ενήλικες ή για παιδιά; Η εργογραφία σας περιέχει βιβλία για όλες τις ηλικίες. Ποιες είναι οι διαφορές τους;
Θ.Κ.: Όντως στην εργογραφία μου υπάρχουν βιβλία για όλες τις ηλικίες. Προφανώς τα παιδιά είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία αναγνωστών που θέλουν ιδιαίτερη μεταχείριση ως προς τον τρόπο γραφής. Η γλώσσα πρέπει να είναι πιο απλή και πιο σαφής, επίσης πιο προσεγμένη στον τρόπο απόδοσης νοημάτων και πιο παραστατική ορισμένες φορές. Επιπλέον θεωρώ ότι οι χαρακτήρες πρέπει να είναι ήπιοι στη συμπεριφορά τους προς τους άλλους, δραστήριοι και ευρηματικοί. Τέλος, να μεταδίδουν τα ωραία και υψηλά νοήματα της ηθικής και να εισάγουν σταδιακά τους μικρούς αναγνώστες στην σύγχρονη πραγματικότητα.

Τι κερδίζουν τα παιδιά από την επαφή τους με λογοτεχνικά έργα;
Θ.Κ.: Θα μπορούσα να παρομοιώσω τη λογοτεχνία στα παιδιά σαν το καθάριο νερό στα νεαρά φυτά. Χωρίς αυτήν τα παιδιά δεν μπορούν να αναπτυχθούν σωστά. Ο ψυχικός τους κόσμος θα είναι ελλιπής και τα παιδιά θα έχουν πνευματικές στρεβλώσεις όταν το μυαλό και η καρδιά τους δεν έχουν αγγίξει το αγαθό της λογοτεχνίας.

Η λογοτεχνία έχει να προσφέρει πολλά στα παιδιά...
Θ.Κ.: Πολλά για τα οποία εξάλλου έχουν γραφτεί δοκίμια από τους ειδικούς: εξάσκηση του μυαλού, καλλιέργεια της ψυχής και πνεύματος, ανάπτυξη κριτικής σκέψης, εξάλειψη δυσλεξίας, είναι μόνο μερικά από τα οφέλη της λογοτεχνίας στα μικρά παιδιά.

Σε ποιους αναγνώστες απευθύνεται Το μυστικό του Λεωνίδα;
Θ.Κ.: Απευθύνεται κυρίως στα παιδιά από 8 έως 15 ετών. Αυτό το βιβλίο έχει να τους προσφέρει πολλά τόσο σε θέματα ιστορίας (π.χ. διδάσκει τη ζωή στην αρχαία Σπάρτη), σε θέματα λόγου και γραφής (είναι γραμμένο με τέτοιο τρόπο ώστε η ελληνική γλώσσα να είναι απλή και κατανοητή), όσο και σε θέματα λογοτεχνίας, μιας και το βιβλίο έχει ήδη χαρακτηριστεί από τους κριτικούς ως ένα κλασικό εφηβικό ανάγνωσμα που τιμάει το χώρο του ως έργο του πεζού λόγου.

Από που εμπνέεστε τις ιστορίες των βιβλίων σας; Τελικά, η συγγραφή είναι μια εσωτερική ανάγκη;
Θ.Κ.: Η γραφή για εμένα είναι κάτι περισσότερο από ένα επάγγελμα. Είναι εσωτερικό βίωμα και πνευματικός περίπατος σε μονοπάτια της φαντασίας που κανείς δεν μπορεί να ανιχνεύσει με τις φθαρτές αισθήσεις. Εκεί βρίσκονται οι ήρωες των έργων μου και περιμένουν την ώρα που θα με συναντήσουν, ώστε στη συνέχεια να τους αποτυπώσω στο χαρτί κι έτσι ν’αρχίσουν την επικοινωνία τους με τον κόσμο μας, με τους αναγνώστες μου.

Μετά το Μυστήριο στην αρχαία Αθήνα και Το μυστικό του βασιλιά Λεωνίδα, να περιμένουμε κι άλλες μυθογραφίες σας με τόπο δράσης την Ελλάδα της αρχαιότητας;
Θ.Κ.: Εννοείται. Μπορώ να αποκαλύψω ότι σε λίγους μήνες από σήμερα το τρίτο βιβλίο της σειράς θα είναι στα χέρια των μικρών μου φίλων. Είναι μια ιστορία για την αρχαία Ολυμπία, τους Ολυμπιακούς Αγώνες κι ένα από τα θαύματα του αρχαίου κόσμου, το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία.

Ευχαριστώ πολύ!
Κερδίστε το!
Οι εκδόσεις Μίνωας προσφέρουν το βιβλίο του Θάνου Κονδύλη σε έναν τυχερό αναγνώστη. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση αλλά και για να στείλετε το μήνυμά σας στον ίδιο κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματισθεί για τις 27 Οκτωβρίου 2016 και το βιβλίο θα αποσταλεί ταχυδρομικά.
k
Καλή τύχη!

Στο οπισθόφυλλο γράφει...
Αρχαία Ελλάδα, 480 π.Χ. Οι Πέρσες, προτού επιτεθούν στη Σπάρτη, στέλνουν πρέσβεις απαιτώντας την ουδετερότητά της.
Την ίδια περίοδο ο δωδεκάχρονος Πλείσταρχος, γιος του βασιλιά Λεωνίδα, έχει αποχωριστεί την οικογένειά του και εκπαιδεύεται σε στρατόπεδο της αρχαίας Σπάρτης, όπως όλοι οι νέοι Σπαρτιάτες.
Εκεί κάποιοι προσπαθούν να τον δολοφονήσουν, αλλά ο Πλείσταρχος καταφέρνει να γλιτώσει και με τον ξάδελφό του, Αγαθοκλή, ψάχνουν να βρουν τους δολοφόνους.
Τα πράγματα δυσκολεύουν όταν ο δεύτερος βασιλιάς της Σπάρτης, ο Λεωτυχίδας, συλλαμβάνει και φυλακίζει τον Λεω­νίδα, που θέλει να πολεμήσει τον εχθρό στις Θερμοπύλες.
Τα δυο παιδιά και η παρέα τους από το στρατόπεδο αναλαμβάνουν δράση.
Η μοίρα της πατρίδας βρίσκεται στα χέρια τους.
Θα τα καταφέρουν;
Ποιο είναι το μυστικό που κρύβει καλά ο Λεωνίδας;

Το μυθιστόρημα του Θάνου Κονδύλη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας.
Εικονογράφος: Τσίλης Θάνος

Η Μαρία Γαβριελάτου Όταν ο Ρήγας συνάντησε τη Ντάμα

«Τι και αν ταξίδεψα σε Ροζ συννεφάκι εγώ την ζωή την γεύτηκα! Τι και αν το Όνειρο βγήκε απατηλό μου φτάνει που έστειλα ένα Χαμόγελο στον Έρωτα και ας έγινα συλλέκτης σε βέλη που μάτωσαν κάθε κύτταρο της ψυχής μου. Τι και αν η ζωή έπαιξε μαζί μου εγώ βγήκα στο Φως και την πολέμησα με όπλο το Σ' αγαπώ. Τι και αν το ταξίδι ήταν μακρινό και οδυνηρό εγώ στον προορισμό μου έφτασα, έστω και με πόνο. Και τώρα είμαι εδώ κάτω από το δέντρο της δικής μου ζωής μ' ένα συναίσθημα μοναδικό μια λέξη που την χάραξα μόνο για σένα...''ΑΓΑΠΗ''. Κανείς δεν πέθανε από αγάπη μάτια μου γιατί η Αγάπη είναι αιώνια, γι' αυτό μην μετρήσεις ποτέ πόσοι και ποιοι σε αγάπησαν αλλά πόσο αγάπησες εσύ, τότε σίγουρα έχεις βρει την ΕΥΤΥΧΙΑ!»[1]
Μαρία Γαβριελάτου
Στο οπισθόφυλλο λέει...
Τρεις γυναίκες, φίλες από παιδιά, ενωμένες σαν άρρηκτος κρίκος.
Η Μαργαρίτα, η Μπέλα και η Ειρήνη έφτιαξαν το δικό τους καρέ της ντάμας, στολίζοντάς το όχι μόνο με αγάπη αλλά και με όνειρα για τη ζωή. Μεγάλωσαν σαν αδέρφια, όπως τότε που τρύπησαν τα δαχτυλάκια τους κάτω από το μεγάλο δέντρο του σχολείου και ένωσαν το αίμα τους επισημοποιώντας την παντοτινή αδερφική τους αγάπη. Μεγάλωσαν και είχε έρθει η ώρα για την αναζήτηση του έρωτα και της αγάπης.
Τι γίνεται, όμως, όταν ψάχνεις τον ρήγα-σπαθί και στο δρόμο σου βρίσκεις τον ρήγα-μπαστούνι;
Ντάμες και ρηγάδες απλωμένοι στην τσόχα της ζωής σ' ένα παιχνίδι όπου οι ρηγάδες κινούν τα νήματα. Δεν άργησε όμως το παιχνίδι, εκτός από αγάπη, να βάλει πάθος, μίσος και σχέδια εξόντωσης των ρηγάδων. Έτσι, οι ντάμες έβγαλαν τον άσο που έκρυβαν στο μανίκι τους, αλλάζοντας όχι μόνο τους όρους του παιχνιδιού μα και τη ζωή τους ολόκληρη.
Το μυθιστόρημα της Μαρίας Γαβριελάτου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια.

Κερδίστε το!
Οι εκδόσεις Όστρια προσφέρουν το βιβλίο της Μαρίας Γαβριελάτου σε έναν τυχερό αναγνώστη. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση αλλά και για να στείλετε το μήνυμά σας στην ίδια κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματισθεί για τις 24 Οκτωβρίου 2016 και το βιβλίο θα αποσταλεί ταχυδρομικά.
k
Κάντε like στη σελίδα των εκδόσεων Όστρια στο facebook για να μη χάνετε κανένα νέο.
Καλή τύχη!

Η Μαρία Γαβριελάτου σημειώνει: Την λέξη τίγρη την άλλαξα με την λέξη απατηλό.

[1] Στο Πλοκόλεξο (εκ του πλοκή και λέξεις ή κάπως έτσι τέλος πάντων -ο καθένας ας το δεχτεί με τον τρόπο του- ή Πλεκόλεξο(;) -αμφινταλαντευόμενη ανάμεσα στο πλέκω-πλέξιμο και στην πλοκή) οι δημιουργοί γράφουν ένα ελεύθερο κείμενο/άρθρο για το έργο τους χρησιμοποιώντας δέκα προκαθορισμένες λέξεις. Στο τέλος, αν θέλουν, αντικαθιστούν μία από όλες αυτές με μια δική τους για τον επόμενο. Περισσότερα σαν κι αυτό θα βρείτε στην αντίστοιχη ετικέτα.
Απαντήστε κι εσείς στο Πλοκόλεξο κλικάροντας εδώ

Για την ίδια:
Η Μαρία Γαβριελάτου στο Όσα η αγάπη ονειρεύεται

Βάλε με

Γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου


Με κουβαλάς μαζί σου
Στο μυαλό, στη σκέψη σου,
Πώς αλλιώς. Αλλιώς πώς;
Σκέπτομαι τρόπους:
Βάλε με στην τσέπη της ζακέτας σου,
αυτήν τη ζακέτα που προτιμάς
στην καθημερινότητά σου.
Ή στο τσεπάκι το αριστερό του πουκαμίσου,
αυτό που ακουμπά στην καρδιά σου πάνω.
Βάλε με σε μιαν άλλη τσέπη αν θες
αυτήν του παλτού σου.
Εκεί που βάζεις τα χέρια σου να ζεσταθούν
Και τότε θα με συναντήσεις…
Βάλε με καραμέλα στο στόμα σου
Να λιώνω γλυκά και αργά,
Όπως ούτως ή άλλως λιώνω για σένα.
Άνοιξε τη χούφτα σου πάρε με 
Και κράτα με σφιχτά.
Ζέστανέ με με την ανάσα σου. Κρυώνω.
Άνοιξε την αγκαλιά σου, εκεί μέσα
να μπω να κουρνιάσω και να κοιμηθώ
με έναν χωρίς εφιάλτες ύπνο,
έναν ύπνο… ονειρεμένο!...
Άφησέ με να μείνω εκεί
Μέχρι το ξημέρωμα.
Και τότε, ξανάρχισε να με φοράς
Όπως και στην αρχή, 
Με την ίδια σειρά
Με το ίδιο τέλος…
Πόσο σ’ αγαπώ!
Μη και δεν ξέρεις πόσο!!!


***

Copyright © Λένα Μαυρουδή Μούλιου All rights reserved, 2016
Το συνοδευτικό κολάζ αποτελείται από τμήματα πίνακα του Gurumahesh Srinivasan εκτεθιμένο στην έκθεση έργων Reflections of thoughts.

Από την ίδια:

Η Αναστασία Καλλιοντζή για το Μη μου λες αντίο

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Α.Κ.: Μια βαθιά εσωτερική ανάγκη που έπρεπε πάση θυσία να εκτονωθεί. Και η αγάπη μου για την Κομοτηνή και τους ανθρώπους της.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Α.Κ.: Ζωή.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Α.Κ.: Να έχει την καρδούλα του ανοιχτή.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Α.Κ.: Στην Κομοτηνή, φυσικά. Κι έχω την ασφαλή πεποίθηση πως το ταξίδι αυτό δεν θα τέλειωνε ποτέ.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Α.Κ.: «Θεέ μου… Σ ευχαριστώ… Κάτι έμεινε από το παρελθόν».
Διαβάζοντας το μυθιστόρημα της Αναστασίας Καλλιοντζή... δε μπορώ να μη σταθώ στη γλώσσα του που με χτυπάει καταπρόσωπο από την πρώτη σελίδα. Λαϊκή, καθομιλουμένη, αντιπροσωπευτική της κοινωνίας και της ηλικίας των ηρώων ενώ δε φοβάται να γράψει το σκατό σκατό, τα αρχίδια αρχίδια και τον πούτσο πούτσο γιατί έτσι λέγονται. Απλά τα πράγματα. Λέξεις της αργκό ή άλλες "κακές" που ενώ τις λέμε -όλοι μας- κατά κόρον δεν τις γράφουμε ποτέ στα έργα -και δη στα λογοτεχνικά- για να μη "λερώσουμε" τις ιστορίες.(;) Κάποια στιγμή να το κοιτάξουμε (και) αυτό ενώ ακόμα αναρωτιέμαι αν κατάλαβα καλά τί ήθελε να πει εκεί που έγραψε: κοίτα το σπίτι να μην είναι καμιά μπουτζάκα (είχα και άγνωστες!) και γέλασα δυνατά όταν: η μάνα της μέτρησε εβδομήντα χιλιαρικάκια, πατ πατ πατ ή όταν διάβασα: γνωρίζω πολύ καλά για τα σπατσίρε σου με τον μάγκα... Φινίτο λα μούζικα. Έτσι γνώρισα τους χαρακτήρες του βιβλίου, μέσα από διαλόγους ή σκέψεις με ρεαλισμό, να μεταφέρουν απλόχερα την αίσθηση τής κανονικής ζωής, εκείνης που ζείται από κανονικούς ανθρώπους που θα πουν κι ένα οχτώ νταν (για την ώρα), ένα πιοτό, ένα πατατράκ, ένα σάλτα, ένα τσάκω ρε... θα μιλήσουν για μια πρόγκα, για τις σκατοπαραδιές τους, για ένα πατατράκ... θα γιορτάσουν με πωρωτικά τραγούδια... θα το ρίξουν στο σορολόπ, και πάει λέγοντας.

Μέσα στις σελίδες του...
-Είδα τη φοιτητική ζωή σε όλο της το χρώμα, το άρωμα και την αίσθηση... ξαναέζησα την εστία, τα μαθήματα, τις βόλτες, τις φοιτητοπαρέες, τις ανησυχίες... όλα.
-Κράτησα τη ρήση του Ομάρ Καγιάμ: Η αγάπη μετριέται με ό,τι μπορεί να απαρνηθεί κανείς για χάρη της, ακόμα και την ίδια την αγάπη.
-Έζησα έναν μεγάλο έρωτα που άφησε δύο νεκρούς στο χώμα και έναν ζωντανό-νεκρό (τραγικές φιγούρες όλοι) ενώ ταράχτηκα ψυχικά στην υπέροχη εκείνη περιγραφή του συναισθήματος της αποκάλυψης, στο σημείο που η Χριστίνα μαθαίνει ότι ο Πέτρος (της) είναι ο Μουράτ. (Σας γράφω κάποιες πληροφορίες που ίσως χαρακτηριστούν ως spoiler γιατί το βιβλίο είναι γνωστό. Πολύ γνωστό για την ακρίβεια και ήδη ο επίδοξος αναγνώστης του θα ξέρει αρκετά πράγματα της ιστορίας και της πλοκής αφού ως μυθιστόρημα κυκλοφορεί από το 2000 ενώ έχει μεταφερθεί και στη μικρή οθόνη με σκηνοθέτη τον Μανούσο Μανουσάκη. Έτσι, μου δίνω άφεση ενώ εμμένω στον κανόνα ότι κανένα σίριαλ και καμία ταινία δε μπορεί να γεμίσει το κοινό όπως η ανάγνωση ενός βιβλίου.)
-Και, αναρωτήθηκα γιατί η αγάπη/ο έρωτας να είναι η αιτία τόσων κατεστραμμένων ψυχών, τόσης δυστυχίας και τόσου αίματος προφανώς επειδή τους είχα πονέσει τους ήρωες με ευθύνη της ίδιας. Η κατάληξη; Τραγική και με πολλές απώλειες, αλλά έτσι όπως είχε εξελιχθεί η ιστορία θα με χαλούσε τα μάλα αν έβαζε κι ένα happy end για κερασάκι.

Δε γνωρίζω να σας πω αν εντόπισα διαφορές ανάμεσα στην τηλεοπτική σειρά και το βιβλίο. Αν είχε το ίδιο feeling, την ίδια αύρα, την ένταση... Δεν την είδα ποτέ εκείνη τη σειρά αν και τόσο η Θάλεια Ματίκα όσο και ο Μέμος Μπεγνής που έπαιξαν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους μού είναι πολύ συμπαθείς. Ξέρω ότι θα επισκεφθώ την Κομοτηνή, εκείνο το τέρμα Θεού, αρχές Αλλάχ, όπως την περιγράφει τοπογραφικά η Αναστασία κι αυτό είναι ένα μεγάλο προσόν για μια ιστορία.
Κλικ για περισσότερα της Τζένης
Το μυθιστόρημα της Αναστασίας Καλλιοντζή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
Στο οπισθόφυλλο γράφει...
Δύο ιστορίες, δύο άνθρωποι που κανονικά μάλλον δε θα συναντιούνταν ποτέ· όμως η μοίρα είχε αλλιώς αποφασίσει, ήταν γραφτό. Και τους έφερε κοντά. Ανάμεσά τους αναπτύσσεται ένας μεγάλος έρωτας. Ένας έρωτας απρόβλεπτος, απόλυτος και καταλυτικός, καταστροφή αλλά και αναγέννηση, παράδεισος και κόλαση, από αυτούς τους έρωτες που είναι τόσο τέλειοι, ώστε να προκαλούν τη μήνι των θεών, ένα ασυγκράτητο πάθος που αναζητά απελπισμένα την ολοκλήρωσή του, με κάθε θυσία, με κάθε τίμημα. Κι όλα αυτά με φόντο την πόλη της Κομοτηνής, μιας πόλης ερωτικής, που όσοι πέρασαν από εκεί, έστω και για λίγο, την κουβαλάνε πάντα μέσα τους και νιώθουν παντοτινά αποτυπωμένο σε κάθε μόριο του κορμιού τους το άρωμα Ανατολής που αποπνέει.
Καλό σας ταξίδι στον ονειρικό κόσμο των μυστικών, καλά κρυμμένων πόθων.
Δείτε το εδώ!

Οι πλαγιογραμμένες φράσεις είναι αποσπάσματα από το βιβλίο.
Ευχαριστώ την Αναστασία Καλλιοντζή και τις εκδόσεις Μεταίχμιο για τη διάθεση του βιβλίου.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...









ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Ελένη ΤσαγκάΘάνος ΚαριάςΒάσια ΑκαρέπηΕλένη ΔαφνίδηΆνα ΖάχαρηΚατερίνα ΣωπύληΝανά Μπροδήμα
Θεόδωρος ΠάλλαςΑνθούσα ΚορτσίνογλουΝεκτάριος ΚαλογήρουΒασίλης ΚουτσιαρήςΜαρία ΣτρίγκουΒαγγέλης ΠαπαδόπουλοςΕντμόντ-Ανδρέας Σαλβάρης
Τζίνα ΨάρρηΓιάννης ΞανθούληςΔήμητρα ΣωκράτουςΣμαραγδή ΜητροπούλουΜαρία ΓαβριελάτουΑναστασία Κορινθίου και Δικαία ΜαραβέλιαΖανέτα Κουτσάκη
Θάνος ΚονδύληςΗλίας Λ. ΠαπαμόσχοςΤζίνα Κατσάτου